చీకటి మర్రిచెట్టు 🌳 – ఎపిసోడ్ 1 — మర్రిచెట్టు దగ్గర శవం 🔪 – 1
ఆ రాత్రి రుద్రవరం గ్రామంలో పెళ్లి సందడి మొదలైంది.
గ్రామమంతా రంగురంగుల దీపాలతో వెలిగిపోతోంది. ఇంటి ముందు మామిడాకుల తోరణాలు, వీధుల్లో పిల్లల ఆటలు, గుడి దగ్గర మోగుతున్న గంటలు… ఊరంతా పండుగ వాతావరణం కనిపిస్తోంది.
కానీ గ్రామానికి చివరన ఉన్న పాత మర్రిచెట్టు దగ్గర మాత్రం చిమ్మచీకటి అలుముకుంది.
ఆ చెట్టు గురించి గ్రామంలో ఎన్నో కథలు ప్రచారంలో ఉన్నాయి. ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అదే చెట్టు దగ్గర దేవరాజు అనే యువకుడు అదృశ్యమయ్యాడు. అతని శవం ఎప్పటికీ దొరకలేదు.
ఆ రోజు నుంచి రాత్రి పన్నెండు గంటల తర్వాత ఆ చెట్టు దగ్గరకు ఎవరూ వెళ్లరు.
కానీ ఆ రాత్రి…
రాత్రి 11:47.
ఒక నల్లటి కారు గ్రామంలోని పాత రహదారిపై వేగంగా దూసుకెళ్తోంది.
కారులో ఉన్న వ్యక్తి పదేపదే వెనక్కి చూస్తున్నాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. షర్ట్పై రక్తపు మరకలు ఉన్నాయి.
అతను ఫోన్ తీసి ఎవరికో కాల్ చేశాడు.
“హలో… నేను చెప్పిన పని అయిపోయింది.”
అవతలి వ్యక్తి ఏదో అడిగాడు.
“లేదు… ఎవరూ చూడలేదు. కానీ ఒక సమస్య ఉంది.”
అవతలి వ్యక్తి గొంతు ఒక్కసారిగా గట్టిగా మారింది.
“ఏం సమస్య?”
కారులో ఉన్న వ్యక్తి అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూసుకుంటూ అన్నాడు.
“అతను చనిపోయాడో లేదో నాకు తెలియదు!”
అంతే.
ఫోన్ కట్ అయింది.
అతను కారు వేగాన్ని పెంచాడు.
—
మరోవైపు… ❤️
రుద్రవరం గ్రామంలోని ఒక పెళ్లి మండపం.
అర్జున్ తెల్లటి షర్ట్, నల్లటి ప్యాంట్ వేసుకుని తన స్నేహితులతో మాట్లాడుతున్నాడు. అతని ముఖంలో చిరునవ్వు ఉన్నా, చూపులు మాత్రం పదేపదే మండపం గేటు వైపు వెళ్తున్నాయి.
“ఏరా అర్జున్… ఎవరినో ఎదురుచూస్తున్నట్టున్నావ్?” అని కార్తీక్ నవ్వుతూ అడిగాడు.
“అదేం లేదు రా.”
“అవునా? అయితే గేటు వైపు అలా ఎందుకు చూస్తున్నావ్? మేఘన కోసమే కదా!”
అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“నీకు వేరే పని లేదా?”
“పని ఉంది. కానీ నీ ప్రేమకథ చూడటం అంతకంటే ముఖ్యమైన పని!”
ఇంతలోనే మండపం గేటు దగ్గర మేఘన కనిపించింది.
ఎరుపు రంగు చీరలో, జుట్టుకు మల్లెపూలు పెట్టుకుని నెమ్మదిగా లోపలికి వస్తోంది. ఆమెను చూసిన అర్జున్ కొన్ని క్షణాలు మాటలు మర్చిపోయాడు.
మేఘన అతని దగ్గరకు వచ్చి నవ్వింది.
“ఏంటి? ఎప్పుడూ మాట్లాడుతూనే ఉంటావు. ఇప్పుడు మాటలు రావడం లేదా?”
“నువ్వు ఎదురుగా ఉన్నప్పుడు నాకు మాటలెందుకు? నిన్ను చూస్తే చాలు.”
మేఘన సిగ్గుతో తల దించుకుంది.
“అందరి ముందు ఇలాంటివి మాట్లాడకు.”
“అయితే ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు మాట్లాడనా?”
“అర్జున్!”
ఆమె అతని చేతిని మెల్లగా కొట్టి నవ్వింది.
వాళ్లిద్దరి మధ్య ఉన్న ప్రేమను చూసి కార్తీక్ ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
అతను తన చేతిలోని గ్లాసును బలంగా పట్టుకున్నాడు.
అప్పుడే అతని ఫోన్కు ఒక సందేశం వచ్చింది.
“ఈ రాత్రి పాత విషయం బయటపడుతుంది. సిద్ధంగా ఉండు.”
ఆ సందేశం పంపింది ఎవరు?
కార్తీక్ ముఖంలో భయం కనిపించింది.
—
రాత్రి 12:03… 🔪
పెళ్లి వేడుక ముగియడానికి సిద్ధంగా ఉంది.
మేఘన తన ఇంటికి బయలుదేరబోతుండగా అర్జున్ ఆమెను పక్కకు పిలిచాడు.
“మేఘన… ఒక విషయం చెప్పాలి.”
“ఏంటి?”
“నిన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలని మా ఇంట్లో మాట్లాడాను.”
మేఘన కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.
“నిజంగానా?”
“నిజమే. కానీ మీ నాన్న ఒప్పుకుంటారో లేదో తెలియదు.”
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“మా నాన్న నీతో పెళ్లికి ఒప్పుకోరు, అర్జున్.”
“ఎందుకు?”
“నాకు తెలియదు. కానీ నిన్ను మా ఇంటికి రావద్దని ఇప్పటికే చెప్పారు.”
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“నన్ను ఎందుకు ద్వేషిస్తున్నారో ఒకరోజు తప్పకుండా తెలుసుకుంటాను.”
మేఘన అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“ఏం జరిగినా నన్ను వదిలిపెట్టవు కదా?”
అర్జున్ ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.
“నా ప్రాణం పోయినా నిన్ను వదలను.”
వాళ్లిద్దరికీ తెలియదు…
ఆ మాటలు నిజం కావడానికి మరికొన్ని గంటలే మిగిలి ఉన్నాయని.
—
మర్రిచెట్టు దగ్గర…
అదే సమయంలో గ్రామానికి చెందిన రాములు అనే కాపరి తన గొర్రెలను వెతుక్కుంటూ పాత మర్రిచెట్టు వైపు వెళ్లాడు.
అక్కడికి చేరుకోగానే ఏదో దుర్వాసన వచ్చింది.
“ఏమిటిది?” అంటూ అతను టార్చ్ వెలిగించాడు.
చెట్టుకు కొంచెం దూరంలో ఒక మనిషి నేలపై పడి ఉన్నాడు.
తెల్లటి చొక్కా మొత్తం రక్తంతో తడిసిపోయింది.
రాములు వణుకుతూ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“అయ్యా… ఎవరు మీరు?”
ఆ మనిషి నుంచి ఎలాంటి సమాధానం రాలేదు.
రాములు అతని భుజాన్ని తాకగానే ఒక్కసారిగా వెనక్కి పడిపోయాడు.
ఆ వ్యక్తి చనిపోయాడు.
శవం పక్కనే ఒక పాత గడియారం ఉంది. దాని గాజు పగిలిపోయింది. గడియారం ముళ్లు సరిగ్గా 11:47 దగ్గర ఆగిపోయాయి.
దాని కింద ఒక చిన్న కాగితం కనిపించింది.
రాములు దాన్ని తీసుకున్నాడు.
అందులో ఎర్రటి సిరాతో ఇలా రాసి ఉంది.
“దేవరాజును చంపినవాడు మీ మధ్యనే ఉన్నాడు.”
రాములు భయంతో కేక వేశాడు.
“హత్య జరిగింది! ఎవరో ఒకరిని చంపేశారు!”
అతని కేక విని గ్రామస్థులు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.
కొద్ది నిమిషాల్లోనే ఆ వార్త ఊరంతా వ్యాపించింది.
భూపతి కూడా అక్కడికి చేరుకున్నాడు. శవాన్ని చూడగానే అతని ముఖం పాలిపోయింది.
“ఇది… ఇది ఎలా జరిగింది?”
అతని వెనుక నిలబడి ఉన్న కార్తీక్ చెమటలు తుడుచుకున్నాడు.
మేఘన అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
కానీ అర్జున్ మాత్రం శవం పక్కన ఉన్న గడియారాన్ని చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
ఆ గడియారం అతనికి బాగా తెలుసు.
ఎందుకంటే…
అదే గడియారాన్ని ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం తన తండ్రి చేతికి పెట్టుకోవడం అతను చూశాడు.
అర్జున్ నెమ్మదిగా శవం ముఖం వైపు చూశాడు.
ఆ ముఖాన్ని చూడగానే అతని కాళ్లలో వణుకు మొదలైంది.
“నాన్నా…!”
అతని నోట మాటలు రావడం లేదు.
శవం పక్కన మోకాళ్లపై కూర్చున్న అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక స్త్రీ గొంతు వినిపించింది.
“అర్జున్… నీ నాన్న చనిపోయి ఇరవై సంవత్సరాలు అయింది కదా!”
అందరూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.
అక్కడ నిలబడి ఉన్నది సుబ్బమ్మ.
ఆమె కళ్లలో భయం లేదు.
కేవలం ఒక వింత చిరునవ్వు మాత్రమే ఉంది.
ఆమె శవం వైపు చూస్తూ మెల్లగా అంది.
“ఇది అర్జున్ నాన్న కాదు… దేవరాజు కూడా కాదు.”
ఒక్క క్షణం గ్రామమంతా నిశ్శబ్దమైంది.
అయితే ఆమెకు ఆ విషయం ఎలా తెలుసు?
అసలు శవం ఎవరిది?
ఆ రాత్రి మర్రిచెట్టు దగ్గర ఏం జరిగింది?
సుబ్బమ్మ మాత్రం అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోతూ చివరిగా ఒక మాట చెప్పింది.
“నిజమైన హంతకుడు ఇంకా మన మధ్యనే ఉన్నాడు.”
కొనసాగుతుంది… ❤️🔪
Swipe left/right or tap the sides to turn pages