నువ్వొచ్చాకే 💝 – 1
ఉదయం ఆరు గంటలు…
ఆ ఇంటి ముందు ఉన్న మల్లెచెట్టు నుంచి వచ్చిన పరిమళం మొత్తం ఆ వీధినే నిద్రలేపుతున్నట్టుగా ఉంది.
పెద్దగా కనిపించే ఆ ఇల్లు మాత్రం అప్పటికే మేల్కొని ఉంది.
వంటగదిలో గిన్నెల చప్పుడు…
హాల్లో న్యూస్ ఛానల్ శబ్దం…
పైన గదిలోంచి వినిపిస్తున్న నవ్వులు…
ఇవన్నీ కలిసిపోయి ఆ ఇంటికి ఒక ప్రత్యేకమైన సందడిని ఇచ్చాయి.
ఆ ఇల్లు పేరు “శ్రీనిలయం.”
ఆ ఇంట్లో అందరికీ పెద్ద దిక్కు రాఘవేంద్ర ప్రసాద్.
యాభై ఐదు దాటిన వయసు.
మాట తక్కువ.
కానీ ఆయన ఒక్కసారి చూసినా ఇంట్లో అందరికీ తాము ఏం చేయాలో అర్థమైపోతుంది.
అయితే ఆయన గంభీరత వెనుక కుటుంబం మీద ఉన్న ప్రేమ మాత్రం చాలా పెద్దది.
ఆయన భార్య సుజాత.
భర్తకి పూర్తి విరుద్ధం.
ఇంట్లో ఎవరు ఏం బాధలో ఉన్నా ముందుగా గుర్తించేది ఆమే.
“అయ్యో… ఈ ఇంట్లో అందరూ లేచారు కానీ మన చిన్నదాని గది మాత్రం ఇంకా తలుపు వేసుకునే ఉంది!”
అని సుజాత పైకి చూస్తూ అంది.
సోఫాలో కూర్చున్న రాఘవేంద్ర పేపర్ నుంచి తలెత్తకుండా,
“ఆమెని లేపడానికి వెళ్లి నువ్వే ఇంకో గంట పడుకుంటావు. వదిలేయ్.”
అన్నాడు.
సుజాత చిన్నగా నవ్వింది.
“మీ కూతురి మీద మీకున్న ప్రేమ నాకు తెలియదనుకుంటున్నారా?”
రాఘవేంద్ర పేపర్ కిందికి దించి భార్య వైపు చూశాడు.
“ప్రేమ ఉంది కాబట్టే చెడగొట్టకూడదనుకుంటున్నా.”
అంతలో మెట్ల మీద నుంచి ఒక అబ్బాయి దిగుతూ,
“అది అసాధ్యం నాన్న.”
అన్నాడు.
అతని పేరు ఆదిత్య.
ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు.
రాఘవేంద్రకు పెద్ద కొడుకు.
బయట ప్రపంచానికి బాధ్యతగల వ్యాపారవేత్త.
ఇంట్లో మాత్రం తన చెల్లెలి విషయంలో అసలు అన్నయ్యకంటే ఎక్కువగా తండ్రిలా ప్రవర్తించేవాడు.
“మన చిన్నదాన్ని మీరు ఎప్పటికీ మార్చలేరు.”
అని నవ్వుతూ తల్లి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
సుజాత వెంటనే అడిగింది.
“నువ్వైనా వెళ్లి లేపరా?”
ఆదిత్య తల ఊపాడు.
“నేను వెళ్లి లేపితే ముందు నన్ను లేపుతుంది.”
“ఏంట్రా?”
“నిద్రలోనే దిండు విసురుతుంది.”
సుజాత నవ్వింది.
రాఘవేంద్ర మాత్రం పెదవుల మీద చిరునవ్వును దాచుకుంటూ మళ్లీ పేపర్‌లోకి చూశాడు.
అప్పుడే హాల్లోకి మరో వ్యక్తి వచ్చాడు.
విక్రమ్.
ఆదిత్యకి తమ్ముడు.
ఇరవై నాలుగు సంవత్సరాలు.
ఎప్పుడూ ఏదో ఒక అల్లరి చేయకుండా ఉండలేడు.
చేతిలో టీ కప్పుతో వచ్చి,
“అమ్మా… మన ఇంట్లో ఈరోజు కూడా అదే సమస్యా?”
అన్నాడు.
“ఏంటి?”
“మన యువరాణి ఇంకా లేవలేదా?”
“లేవలేదు.”
“అయితే ఈరోజు బ్రేక్‌ఫాస్ట్ ఆమె రూమ్‌కి పంపించండి.”
అని చెప్పి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.
రాఘవేంద్ర వెంటనే చూసాడు.
“ఎందుకు?”
విక్రమ్ ముఖంలో అల్లరి నవ్వు.
“ఆమె లేచే వరకు ఇంట్లో ఎవరికీ ప్రశాంతత ఉండదు కదా నాన్న.”
అందరూ నవ్వారు.
ఆ ఇంట్లో అందరూ ఆమె గురించి మాట్లాడుతున్నారు.
కానీ…
ఆమె మాత్రం ఇంకా తన గదిలోనే ఉంది.
పెద్ద కిటికీ తెరల మధ్య నుంచి వచ్చిన సూర్యకిరణం ఆమె ముఖం మీద పడుతోంది.
టేబుల్ మీద కొన్ని పుస్తకాలు.
ఒక చిన్న మొక్క.
దాని పక్కన ఫ్రేమ్‌లో కుటుంబం మొత్తం కలిసి దిగిన ఫోటో.
ఆ ఫోటోలో ఆమె నవ్వు…
మిగతా అందరి నవ్వుల కంటే ప్రత్యేకంగా ఉంది.
ఆమె పేరు మాత్రం…
ఇంకా ఈ ఇంటి బయట ఎవరికీ తెలియదు.
ఆమె కుటుంబానికి మాత్రం ఆమెే ప్రపంచం.
అంతలో తలుపు దగ్గర చిన్నగా తట్టిన శబ్దం.
“చిన్నమ్మా…”
ఎవరూ స్పందించలేదు.
మళ్లీ…
“చిన్నమ్మా… లేవాలి.”
ఆమె కదిలింది.
కళ్ళు తెరిచింది.
కొన్ని క్షణాలు పైకప్పు వైపు చూస్తూ అలాగే ఉండిపోయింది.
ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా లేచి కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.
బయట ఆకాశం వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్ళల్లో ఏదో తెలియని ప్రశాంతత.
కానీ…
ఆ ప్రశాంతత వెనుక దాచుకున్న ఒక చిన్న బాధ కూడా ఉంది.
ఎందుకో ఆమెకే తెలియని బాధ.
కింద నుంచి సుజాత గొంతు వినిపించింది.
“అమ్మా… త్వరగా రా!”
ఆమె పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు వచ్చింది.
“వస్తున్నా అమ్మా…”
అని సమాధానం ఇచ్చి అద్దం ముందు నిలబడింది.
ఆమె ముఖంలో ఉన్న ఆ అమాయకమైన నవ్వు చూసి…
ఆమె జీవితంలో త్వరలోకి రాబోయే ఒక వ్యక్తి గురించి ఆమెకు అప్పటికి ఏ మాత్రం తెలియదు.
ఆ వ్యక్తి వచ్చిన తర్వాత…
ఈ ఇంట్లో ఉన్న ప్రతి బంధం ఒక కొత్త అర్థాన్ని పొందబోతోంది.
ఆమె జీవితమే కాదు…
ఆమె కుటుంబం మొత్తం మారబోతోంది.
ఎందుకంటే…
కొన్ని మనుషులు మన జీవితంలోకి రావడం ప్రేమ కోసం మాత్రమే కాదు.
మన జీవితాన్ని మనకే కొత్తగా పరిచయం చేయడానికి.
ఆ రోజు ఉదయం…
ఆమె గది తలుపు తెరిచింది.
కింద ఉన్న అందరూ ఆమె వైపు చూశారు.
ఆమె నవ్వుతూ మెట్లు దిగడం మొదలుపెట్టింది.
ఆమెను చూస్తూ రాఘవేంద్ర ముఖంలో గర్వం.
సుజాత కళ్ళల్లో ప్రేమ.
ఆదిత్య ముఖంలో బాధ్యత.
విక్రమ్ ముఖంలో అల్లరి.
ఆ కుటుంబానికి ఆమె ఎంత ముఖ్యమో…
ఆమెకు కూడా తెలుసు.
కానీ…
ఆమె జీవితంలోకి రాబోతున్న “ఆ వ్యక్తి” గురించి మాత్రం ఎవరికీ తెలియదు.
ఆమెకూ తెలియదు.
అతనికీ తెలియదు.
వాళ్లిద్దరి కథ ఇంకా మొదలుకాలేదు…
కానీ విధి మాత్రం అప్పటికే మొదటి పేజీ తిప్పేసింది.
కామెంట్స్ ప్లీజ్ 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖
Swipe left/right or tap the sides to turn pages
