నువ్వొచ్చాకే 💝 – 2
ఉదయం ఎనిమిది గంటలు…
శ్రీనిలయం అప్పటికే పూర్తిగా సందడిగా మారిపోయింది.
డైనింగ్ టేబుల్ మీద రకరకాల టిఫిన్లు సిద్ధంగా ఉన్నాయి.
సుజాత ఒక్కొక్కరి ప్లేట్‌లో వాళ్లకు నచ్చినవి పెడుతోంది.
“ఆదిత్యా… నీకు ఇడ్లీ పెట్టాను. నిన్న రాత్రి బయట తిన్నావు కదా, ఈరోజు కారం తక్కువగా తిను.”
“అమ్మా… నేను చిన్నపిల్లాడిని కాదు.”
“నాకు నువ్వు ఎప్పటికీ చిన్నపిల్లాడివే.”
ఆదిత్య నవ్వుతూ తల ఊపాడు.
అదే సమయంలో విక్రమ్ తన ప్లేట్‌లో ఉన్న దోశను చూసి ముఖం చిట్లించాడు.
“అమ్మా…”
“ఏంటి?”
“నాకు దోశ వద్దు.”
“ఎందుకు?”
“నిన్న కూడా దోశే కదా!”
సుజాత అతని వైపు చూసి,
“నిన్న దోశ తిన్నావు. ఈరోజు కూడా దోశే తింటావు. రేపు ఏం కావాలో రేపు చెబుతా.”
అంది.
విక్రమ్ నాటకీయంగా ఛాతీ మీద చేయి వేసుకున్నాడు.
“ఈ ఇంట్లో నా స్వేచ్ఛకు విలువే లేదు.”
అది విన్న ఆదిత్య నవ్వేశాడు.
“నీకు స్వేచ్ఛ ఇస్తే ఈ ఇల్లు రెండు రోజుల్లో అమ్మేస్తావు.”
“అన్నయ్యా, మీరు నన్ను అర్థం చేసుకోలేదు.”
“అర్థం చేసుకున్నాను కాబట్టే భయపడుతున్నాను.”
అందరూ నవ్వారు.
అంతలో మెట్ల మీద అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
అందరి మాటలు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.
ఆమె వచ్చింది.
సింపుల్‌గా వేసుకున్న కాటన్ డ్రెస్సు.
జుట్టును వదులుగా వేసుకుంది.
ముఖం మీద మేకప్ లేదు.
కానీ ఆ ఇంట్లోకి ఆమె అడుగుపెట్టగానే ఏదో తెలియని వెలుగు వచ్చినట్టుగా అనిపించింది.
విక్రమ్ వెంటనే ఆమె వైపు చూసి,
“ఇదిగో… మహారాణి దర్శనమిచ్చారు.”
ఆమె అతని వైపు చూసి,
“నీ ప్లేట్‌లో ఉన్న దోశ నాకు ఇస్తే నేను వెళ్లిపోతా.”
విక్రమ్ వెంటనే ప్లేట్‌ని తనవైపు లాక్కున్నాడు.
“లేదు! ఇది నా ప్రాణం.”
“అయితే నన్ను ఎందుకు ఆటపట్టిస్తున్నావు?”
“అది నా హక్కు.”
ఆమె నవ్వింది.
ఆ నవ్వు చూసిన సుజాత కాసేపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది.
ఆమె కూతురు ఎంత పెద్దదైనా…
తల్లికి మాత్రం ఆ నవ్వులో ఇంకా చిన్నపిల్లే కనిపిస్తుంది.
“రా తల్లీ… కూర్చో.”
ఆమె తల్లి పక్కనే కూర్చుంది.
సుజాత ఆమె జుట్టు సరిచేస్తూ,
“నిన్న రాత్రి సరిగ్గా నిద్రపోయావా?”
“పోయాను అమ్మా.”
“అబద్ధం చెప్పకు.”
ఆమె కాసేపు తల్లిని చూసి చిన్నగా నవ్వింది.
“అమ్మకి అన్నీ ఎలా తెలిసిపోతాయి?”
“తల్లిని మోసం చేయడం అంత ఈజీ కాదు.”
అని సుజాత ఆమె నుదుటిపై ముద్దు పెట్టింది.
ఆ దృశ్యాన్ని దూరంగా నిలబడి చూస్తున్న రాఘవేంద్ర కళ్ళల్లో చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది.
అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కానీ ఆమె వైపు చూసిన ఆ చూపులో ఒక తండ్రి తన కూతురిని ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నాడో స్పష్టంగా కనిపించింది.
ఆమె తండ్రి వైపు చూసి,
“నాన్న…”
“హ్మ్?”
“ఈరోజు బయటికి వెళ్లాలి.”
రాఘవేంద్ర వెంటనే,
“ఎక్కడికి?”
“ఒక పని ఉంది.”
“ఏ పని?”
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
“అది… చెప్పడానికి పెద్ద విషయం ఏమీ కాదు.”
రాఘవేంద్ర కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.
“నువ్వు ‘పెద్ద విషయం ఏమీ కాదు’ అన్న ప్రతిసారీ పెద్ద విషయమే ఉంటుంది.”
విక్రమ్ వెంటనే కలుగజేసుకున్నాడు.
“నాన్నా, మీరు ఆమెను అనుమానించడం మానేయాలి.”
“నువ్వు మధ్యలో మాట్లాడకు.”
“నేను ఆమె అన్నయ్యను.”
“అందుకే చెబుతున్నాను.”
అందరూ మళ్లీ నవ్వారు.
ఆమె మాత్రం నిశ్శబ్దంగా తండ్రిని చూస్తూ,
“నాన్న… నిజంగా చిన్న పని.”
రాఘవేంద్ర ఆమెను కొన్ని క్షణాలు పరిశీలించాడు.
తర్వాత,
“వెళ్లు. కానీ డ్రైవర్‌తో వెళ్లు.”
“నేనే డ్రైవ్ చేస్తాను.”
“లేదు.”
“నాన్న…”
“లేదు అంటే లేదు.”
ఆమె చిన్నగా అలిగి ముఖం తిప్పుకుంది.
విక్రమ్ వెంటనే,
“నాన్నా… ఇంకో ఐదు నిమిషాల్లో మీ దగ్గరకు వచ్చి ‘నాకు కోపం లేదు’ అని చెబుతుంది. మీరు అప్పటికే ఓడిపోయి ఉంటారు.”
రాఘవేంద్ర నవ్వు ఆపుకోలేకపోయాడు.
“మీ అందరికీ చాలా తెలుసు.”
ఆమె కూడా నవ్వింది.
అది చాలా చిన్న క్షణమే.
కానీ…
ఆ ఇంట్లో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి మధ్య ఎంత బలమైన బంధం ఉందో చెప్పడానికి ఆ ఒక్క క్షణం చాలు.
—
కొద్దిసేపటి తర్వాత…
ఆమె తన గదిలోకి వెళ్లి టేబుల్ మీద ఉన్న చిన్న బ్యాగ్ తీసుకుంది.
బ్యాగ్‌లో కొన్ని పేపర్లు పెట్టింది.
ఆ తర్వాత టేబుల్ డ్రాయర్ తెరిచింది.
అందులో ఒక పాత ఫోటో ఉంది.
ఆ ఫోటోను చేతిలోకి తీసుకున్న వెంటనే ఆమె ముఖంలో ఉన్న నవ్వు మాయమైంది.
ఆమె కళ్ళల్లో ఒక్కసారిగా తెలియని భావం.
ఫోటో వెనుక ఒక తేదీ ఉంది.
ఆమె వేళ్లు ఆ తేదీ మీద ఆగిపోయాయి.
కొన్ని క్షణాలు అలాగే చూసింది.
తర్వాత నెమ్మదిగా ఆ ఫోటోను తిరిగి డ్రాయర్‌లో పెట్టేసింది.
“ఇక ఆ విషయం గురించి ఆలోచించకూడదు…”
అని తనతోనే చెప్పుకుంది.
కానీ…
మనసు మాత్రం వినలేదు.
ఎందుకంటే కొన్ని జ్ఞాపకాలను మనం ఎంత దూరం పెట్టినా…
అవి మనల్ని వదిలిపెట్టవు.
—
అదే సమయంలో…
శ్రీనిలయం గేటు బయట ఒక కారు ఆగింది.
డ్రైవర్ దిగిపోయి గేటు వైపు చూశాడు.
తర్వాత ఫోన్ తీసి ఎవరికో కాల్ చేశాడు.
“సార్… నేను ఇక్కడికి వచ్చేశాను.”
అవతలి వ్యక్తి ఏదో చెప్పాడు.
డ్రైవర్ కాసేపు మౌనంగా ఉండి,
“అవును సార్… ఇదే ఆ ఇల్లు.”
అని చెప్పాడు.
ఆ ఇంటి పేరు…
శ్రీనిలయం.
ఆ ఇంట్లో ఉన్న ఎవరికీ తెలియదు…
ఆ రోజు బయట నిలిచిన ఆ కారు…
త్వరలో వారి కుటుంబ జీవితంలోకి ఒక పెద్ద మార్పును తీసుకురాబోతోందని.
ముఖ్యంగా…
ఆమె జీవితాన్ని.
ఆమె మాత్రం ఏమీ తెలియకుండా గది తలుపు మూసుకుని కిందికి వస్తోంది.
ఆమె చేతిలో అదే చిన్న బ్యాగ్.
కళ్ళల్లో మాత్రం ఒక నిర్ణయం.
ఆమె గేటు దాటి బయటికి అడుగు పెట్టింది.
ఆ క్షణంలోనే…
ఆకాశంలో ఒక్కసారిగా గాలి బలంగా వీచింది.
ఆమె చేతిలో ఉన్న ఒక పేపర్ జారి నేల మీద పడింది.
ఆ పేపర్ మీద ఉన్న పేరు…
“ఆరుష్…”
ఆమెకు తెలియకుండానే గాలి ఆ పేపర్‌ను కొంచెం దూరం తీసుకెళ్లింది.
ఆమె దాన్ని తీసుకోవడానికి పరుగెత్తింది.
కానీ…
అది అప్పటికే ఆగిపోయిన ఆ కారు కిందికి జారిపోయింది.
ఆమె కారు వైపు చూసింది.
కారు లోపల ఎవరో ఉన్నారు.
ముఖం మాత్రం కనిపించలేదు.
ఆమెకు తెలియదు…
ఆమె చేతిలోంచి జారిపోయిన ఆ పేరు…
ఆమె జీవితంలోకి రాబోతున్న వ్యక్తి పేరు అని.
ఇది వాళ్ల మొదటి కలయిక కాదు.
ఇంకా వాళ్లు ఒకరినొకరు చూడలేదు.
కానీ…
విధి మాత్రం వాళ్లిద్దరి మధ్య మొదటి అడుగును అప్పుడే వేసింది.
కామెంట్స్ ప్లీజ్ 💖 💖 💖 💖 💖 💖
Swipe left/right or tap the sides to turn pages
