కన్నానే… కన్నే… ♥️ – 2

Part 2

 

 

 

 

దూరం నుంచి ఒక కారు హెడ్‌లైట్ వెలుగు కనిపించగానే, ఆమె బిడ్డను భుజంపై ఎత్తుకుని, బ్యాగ్ తీసుకుని లిఫ్ట్ అడగడానికి ఆ వైపు పరుగెత్తింది.

 

“అరే… మయూరి అమ్మాయేనా…? ఈ సమయంలో ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావమ్మా…?”

 

ఈ సమయానికి ఆమెను ఒంటరిగా చూసి ఆశ్చర్యపోయిన వర్కిచ్చన్ కారు గాజు దించి అడిగాడు.

 

తెలిసిన వ్యక్తిని చూసిన ఉపశమనం మయి ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపించింది.

 

“వర్కీచెట్టా… నాకు ఒక లిఫ్ట్ ఇస్తారా…?” అని ఆశగా అతని వైపు చూస్తూ మయి అడిగింది.

 

“అందులో ఏముంది అమ్మా…

 

రా, ఎక్కు… ఎక్కడికి వెళ్లాలో చెప్పు, నేను దింపేస్తాను…” అని ఎంతో ఆప్యాయంగా అన్నాడు.

 

“ఆ బ్యాగ్ ఇవ్వమ్మా…”

 

అని చెప్పి, వర్కిచ్చన్ ఆమె చేతిలోని బ్యాగ్ తీసుకుని కారు వెనుక సీటులో పెట్టాడు.

 

“ఎక్కడికి వెళ్లాలి అమ్మా?”

 

“ఎయిర్‌పోర్ట్‌కి వెళ్లాలి వర్కీచెట్టా…”

 

“అలా నా… నేను కూడా అటువైపే వెళ్తున్నాను. సార్ వస్తున్నారు… వారిని తీసుకురావడానికి వెళ్తున్నాను…”

 

అని చెప్పుతూ ఆమె కోసం ముందు డోర్ తెరిచాడు.

 

అంతలో చిన్నారి పెద్ద పెద్ద కళ్లతో చుట్టూ చూస్తోంది.

 

వర్కిచ్చన్ కూడా ఆసక్తిగా ఆ చిన్నారిని గమనించాడు.

 

ఇతరుల్ని ఆకర్షించే ఆ మెరిసే నీలి కళ్లు అతనినీ ఆకట్టుకున్నాయి.

 

చిన్నారి ముద్దైన ముఖం… గోధుమరంగు జుట్టును రెండు వైపులా అందంగా కట్టారు.

 

 

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

 

“అమ్మా… ఎప్పుడొచ్చావు ఇక్కడికి…?” అని వర్కిచ్చన్ మాట ప్రారంభించాడు.

 

“వారం రోజులైంది…”

 

అంతలో చిన్నారి చేతిలో ఉన్న చాక్లెట్‌ను తింటూ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది.

 

“ఇది నీ కూతురే కదా…?” అని ఆయన చిరునవ్వుతో, ఎంతో ఆప్యాయంగా అడిగాడు.

 

“మ్మ్…” అని మయి కూడా చిన్నారిని చూసి చిరునవ్వుతో సమాధానమిచ్చింది.

 

“నీ పెళ్లి అయిపోయిందని నాకు ఇప్పుడే తెలిసింది. నాకు చెప్పలేదే…”

అని కొద్దిగా బాధతో అన్నాడు.

 

దానికి మయి ఏమీ మాట్లాడలేదు. చిన్నారి తలను నిమురుతూ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది.

 

“నీ భర్త ఏమి చేస్తాడు అమ్మా? అక్కడే ఉన్నాడా…?”

 

వర్కిచ్చన్ ఆ ప్రశ్న అడిగినా, మయి ముఖంలో ఎలాంటి భావ మార్పూ కనిపించలేదు. ఎందుకంటే ఇలాంటి ప్రశ్నలు వస్తాయని ముందే ఊహించి ఆమె ఇక్కడికి వచ్చింది.

 

“ఏమైంది అమ్మా…? ఎందుకు ఏమీ మాట్లాడటం లేదు…?” అని ఆమె మౌనంగా ఉండటాన్ని గమనించి అడిగాడు.

 

“అదేం కాదు వర్కీచెట్టా… ఇంట్లో అందరూ బాగానే ఉన్నారా…?” అని మయి ఎదురుప్రశ్న వేసింది.

 

“అవును అమ్మా… దేవుని కృపతో అందరూ క్షేమంగానే ఉన్నారు…”

 

ఆ తర్వాత కొద్దిసేపు మళ్లీ నిశ్శబ్దమే నెలకొంది.

 

“ఈ చిన్నారి పేరు ఏమిటమ్మా…?” అని డ్రైవ్ చేస్తూనే చిన్నారిని చూస్తూ వర్కిచ్చన్ అడిగాడు.

 

“కుంజి…” అని నోట్లో చాక్లెట్ పెట్టుకుని, చేతిని నాకుకుంటూ చిన్నారి తొందరగా చెప్పింది.

 

కానీ ఆమె “కుంజి” అని చెప్పిందని వర్కిచ్చన్‌కు సరిగా అర్థం కాలేదు.

 

అందుకే ఆయన మయి వైపు చూశాడు.

 

“కుంజి… అని చెప్పింది…” అని మయి చిరునవ్వుతో చెప్పింది.

 

“అలా నా… చాలా మంచి పేరు. కుంజి…” అని వర్కిచ్చన్ కూడా చిన్నారిని చూసి నవ్వుతూ అన్నాడు.

 

అది విన్న చిన్నారి ముద్దుగా నవ్వుతూ మయికి ఇంకా దగ్గరగా ఒదిగిపోయింది.

 

“అమ్మా… కొంచెం నిద్రపో. ఇక్కడి నుంచి ఎయిర్‌పోర్ట్‌కి ఇంకా ఒకటి–రెండు గంటల ప్రయాణం ఉంది.

 

చేరుకున్నాక నేను నిన్ను లేపుతాను.”

 

వర్కిచ్చన్ మాటలు విని, చిన్నారిని గట్టిగా హత్తుకుని మయి మెల్లగా కళ్లుమూసుకుంది.

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

ఆమె జ్ఞాపకాలు మళ్లీ గతంలోకి పయనించసాగాయి…

 

నాన్న ఉండి ఉంటే… ఎంత బాగుండేదో…

 

వర్కీచెట్టన్, నాన్నకు ఎంతో నమ్మకమైన డ్రైవర్.

 

నాన్న చనిపోయిన తర్వాత, ఆయన కూడా మరో పని చూసుకున్నారు.

 

అప్పుడు నేను ఎంత సంతోషంగా ఉండేదాన్ని… ఇప్పుడు మాత్రం…

 

కుంజి…

 

తన చిన్నారిని తలచుకుని, ఆమె తన ఆలోచనలకు తానే ముగింపు పలికింది.

 

నా పరిస్థితి నా కుంజికి ఎప్పటికీ రాకూడదు…

 

అదొక్కటే ఆమె మనసు మౌనంగా ప్రార్థించింది.

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

“అమ్మా… ఇదిగో, వచ్చేశాం…”

 

అని చెప్పుతూ వర్కీచెట్టన్ కారు తలుపు తెరిచి బయటకు దిగాడు.

 

అది విని మయి కూడా కళ్లు తెరిచింది.

 

ఆలోచనల్లోనే ఎప్పుడో నిద్రపోయింది.

 

కుంజి కూడా కళ్లు రుద్దుకుంటూ లేచింది.

 

“మ్మా…” అని కుంజి బుజ్జిగా పిలిచింది.

 

“ఓ… ఓ… పడుకో కుంజి…” అని చెప్పుతూ మయి ఆమెను మళ్లీ తన భుజంపై పడుకోబెట్టి మెల్లగా తట్టింది.

 

అంతలోనే వర్కీచెట్టన్ వెనుక సీటు నుంచి బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు.

 

“రా అమ్మా… నేనే తీసుకొస్తాను…” అని బ్యాగ్ కోసం చేయి చాచిన మయితో అన్నాడు.

 

మయి కూడా ఇక అభ్యంతరం చెప్పలేదు.

 

నాన్న ఉన్నప్పటి నుంచే వర్కీచెట్టన్ ఇలానే ఉండేవాడు.

 

“ఎప్పుడు ఫ్లైట్ అమ్మా…?” అని బ్యాగ్ ఆమె చేతిలో ఇస్తూ అడిగాడు.

 

“ఇప్పుడే ఉంటుంది…”

 

బ్యాగ్ తీసుకుంటూ మయి సమాధానం చెప్పింది.

 

అసలు టికెట్ కూడా బుక్ చేయకుండా బయలుదేరింది.

 

అందుకే అలా చెప్పింది.

 

“అక్కడికి ఎప్పుడు చేరుకుంటావమ్మా…?”

 

“ఇక్కడి నుంచి పద్నాలుగు గంటల ప్రయాణం ఉంది వర్కీచెట్టా… ఏదేమైనా రేపటికే చేరుకుంటాను…”

 

“ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యమైంది… ఇంకా నిలబడితే కుదరదు. లేకపోతే ఫ్లైట్ వెళ్లిపోతుంది…” అని మయి లేచి నిలబడ్డ కుంజిని ఒకసారి చూస్తూ చెప్పింది.

 

“సరే అమ్మా… వెళ్లు…” అని చెప్పి వర్కీచెట్టన్ కుంజి తలను ప్రేమగా నిమిరాడు.

 

కుంజి పెద్ద పెద్ద కళ్లతో ఆయననే చూస్తోంది.

 

మయి ఆయనవైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వి లోపలికి నడిచింది.

 

కుంజి మాత్రం తిరిగి తిరిగి ఆయననే చూస్తోంది.

 

అది చూసిన వర్కీచెట్టన్ కుంజివైపు చేయి ఊపుతూ టాటా చెప్పాడు.

 

కుంజి కూడా ముద్దుగా నవ్వుతూ ఆయనకు తిరిగి టాటా చెప్పింది.

 

“ఎంత అందమైన పాపో…”

 

అని మనసులో అనుకుంటూ, వర్కీచెట్టన్ తిరిగి వెళ్లి వెయిటింగ్ ఏరియాలోని కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

వరుసగా మోగుతున్న కాలింగ్ బెల్ శబ్దం విని ఐషు వచ్చి తలుపు తెరిచింది.

 

ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న మయిని చూసి ఆమె ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది.

 

“నువ్వు… నువ్వు ఎప్పుడు వచ్చావు? రేపే కదా పెళ్లి…?” అని సందేహంగా ఐషు అడిగింది.

 

మయి ఆమెవైపు ఒక్కసారి చూసి, ఏమీ సమాధానం చెప్పకుండా లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

 

మయి చేతుల్లో ఉన్న కుంజి, ఐషును చూడగానే ఆమె భుజం మీద నుంచి దిగి నేరుగా ఐషు దగ్గరకు పరుగెత్తింది.

 

“ఐచ్చు…” అని పిలుస్తూ కుంజి ఆమె కాళ్లను హత్తుకుంది.

 

అది చూసి ఐషు చిరునవ్వుతో కుంజి దగ్గరకు వంగింది.

 

“నా బుజ్జి పాపా… నీ అమ్మకు ఏమైంది?” అని అడుగుతూ ఐషు కుంజి బుగ్గపై ముద్దు పెట్టింది.

 

“అయి… నుద…” అని కుంజి ముద్దుగా, చిన్న నవ్వుతో తన బుడిబుడి మాటల్లో చెప్పింది.

 

“అయ్యో… నా బంగారానికి ఇంకా చెప్పడం రాదుగా…” అని నవ్వుతూ ఐషు కుంజిని గిలిగింతలు పెట్టడం ప్రారంభించింది.

 

వెంటనే కుంజి గంటల మోగినట్టుగా ముద్దుగా గట్టిగా నవ్వడం అక్కడంతా మార్మోగింది.

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

“నా బుజ్జి పాపా…”

 

అని పిలుస్తూ శిఖ సోఫాలో కూర్చొని ఉన్న కుంజి ఒడిలో తలను పెట్టుకుంది.

 

టీవీ చూస్తున్న కుంజి… చూపు టీవీ మీద నుంచే తిప్పకుండా, తన చిన్న చేతులతో శిఖ జుట్టును నిమిరింది.

 

“వాళ్లు ఎప్పుడు వచ్చారు?”

 

అని శిఖ, అక్కడే కూర్చున్న ఐషును చూసి అడిగింది.

 

“ఈ ఉదయమే వచ్చారు… వచ్చిన వెంటనే లోపలికి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది…”

 

అని మూసి ఉన్న గది తలుపు వైపు చూస్తూ ఐషు చెప్పింది.

 

“అయ్యో… అదేమిటి? అయితే… పెళ్లికి వెళ్లలేదా?”

 

అని కుంజి ఒడిలో నుంచి లేస్తూ శిఖ అడిగింది.

 

“ఏదైనా అడిగేలోపే లోపలికి వెళ్లిపోయింది… తలుపు కూడా వేసుకుంది…”

 

అని నిట్టూర్పు విడుస్తూ ఐషు లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లింది.

 

“ఏయ్… కుంజి… అయితే మీరు పెళ్లికి వెళ్లలేదా?”

 

అని శిఖ టీవీ చూస్తున్న కుంజి ముఖాన్ని తనవైపు తిప్పుతూ అడిగింది.

 

అది నచ్చనట్టుగా కుంజి ఆమె చేయిని తోసేసి, మళ్లీ టీవీ వైపు చూసింది.

 

అది చూసి శిఖ ఆమెను కోపంగా చూసింది.

 

“ఇక నువ్వు చాక్లెట్ అడుగుతూ నా దగ్గరకు రా… అప్పుడు ఇస్తాను…”

 

అని ముఖం చిట్లిస్తూ శిఖ అంది.

 

“అయ్యో అమ్మో…”

 

అని శిఖ తన నుదిటిపై చేయి వేసుకుంది.

 

శిఖ మాటలు విన్న కుంజి, పక్కనే ఉన్న రిమోట్ తీసుకుని ఆమె తలవైపు విసిరేసింది.

 

అదే సమయంలో ఐషు అక్కడికి వచ్చింది.

 

“నువ్వు తప్ప ఇంకెవరు దానితో ఇలా మాట్లాడతారు? ఇప్పుడు దొరికిందే కదా… ముందు ఈ కాఫీ తాగు…”

 

అని ఐషు అంది.

 

“నాకు ఏమీ తెలియదు…” అన్నట్టుగా కుంజి మళ్లీ టీవీలో పూర్తిగా మునిగిపోయింది.

 

అది చూసి శిఖ నేరుగా కూర్చుని కాఫీ తాగడం మొదలుపెట్టింది.

 

మయి, ఐషు, శిఖ… ఈ ముగ్గురూ ఒకే విల్లాలో ఉంటున్నారు.

 

శిఖ ఇంకా చదువుకుంటోంది.

 

మిగిలిన ఇద్దరూ అక్కడే ఉన్న ఒక కంపెనీలో పని చేస్తున్నారు.

 

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

“లేదు… లేదు… నిన్ను బయటకు తీసుకెళ్లను… నువ్వు నన్ను కొట్టావు… అందుకే నేను నీ మీద కోపంగా ఉన్నాను…”

 

అని శిఖ చేతులు మడిచుకుని గంభీరంగా నిలబడి చెప్పింది.

 

“ప్లీజ్…” అని కుంజి బుజ్జిగా, ముద్దుగా అంది.

 

“ఒక ప్లీజ్ కూడా పనికిరాదు… నీ మమ్మీని అడుగు…” అని శిఖ కూడా అంది.

 

ఆ సమాధానం విని కుంజి పెదవి బిగించి శిఖవైపు చూసింది.

 

అది చూసి శిఖ ముఖం తిప్పుకుంది.

 

ఇక్కడ నిలబడి ప్రయోజనం లేదని అర్థం చేసుకున్న కుంజి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

 

“ఏయ్… ఆ చిన్న పాపను ఎందుకు ఇలా ఆటపట్టిస్తున్నావు?

 

నువ్వే దాన్ని బయటికి తీసుకెళ్లొచ్చుగా…” అని చూస్తూ ఉన్న ఐషు అడిగింది.

 

“అయ్యో నా ఐషుమ్మా… మీరు నిజంగా అమాయకురాలు… బుద్ధి ఉండాలి… బుద్ధి…”

 

అని శిఖ అంది.

 

“ఓహ్… నువ్వు చెప్పిన ఆ బుద్ధి నాకు కొంచెం తక్కువే…

 

కానీ నాకు తెలివి మాత్రం ఉంది…” అని ఐషు కొంచెం చిరాకుగా అంది.

 

మళ్లీ మలయాళం మాట్లాడేటప్పుడు తప్పు చేసానని గుర్తొచ్చి, శిఖ ఐషువైపు చూసి నవ్వేసింది.

 

శిఖ హోత్రి… ఆమె మహారాష్ట్రకు చెందిన అమ్మాయి.

 

నాన్న, అమ్మల గారాలపట్టి… అన్నయ్యకు ఎంతో ప్రాణమైన చెల్లెలు.

 

“అయితే… ఇక్కడ నువ్వు ఏ గొప్ప తెలివి చూపించావు?

 

పార్క్‌కి వెళ్లాలని కుంజిని రెచ్చగొట్టింది నువ్వే కదా…” అని ఐషు ఏదో గొప్ప విషయం కనిపెట్టినట్టుగా అంది.

 

“అయ్యో… Noooooo…

 

మనమే పిలిస్తే ఆమె తలుపు తీయదు… కానీ కుంజి వెళ్లి పిలిస్తే… తప్పకుండా తలుపు తీస్తుంది…

 

ఎలా ఉంది నా ఐడియా…?”

 

అని కాలర్ ఎత్తినట్టు నటిస్తూ శిఖ గర్వంగా అంది.

 

అంతలోనే లోపల నుంచి కుంజి గట్టిగా అరుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది.

 

“కుంజి పని మొదలుపెట్టింది… చూడాలంటే రా…”

 

అని చెప్పగానే శిఖ లోపలికి పరుగెత్తింది.

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

“వద్దు కుంజి… మరో రోజు మమ్మీ నిన్ను తీసుకెళ్తుంది… ఈరోజు నాకు అసలు బలం లేదు…”

 

కుంజి గోలను తట్టుకోలేక చివరకు మయి తలుపు తెరిచింది.

 

అప్పటి నుంచే కుంజి బయటికి వెళ్లాలని మొండిపట్టు పట్టింది.

 

“ఏంటీ… మ్మా… రా…”

 

అని పిలిచింది.

 

“కుంజి… నీకు చెప్పినా అర్థం కావడం లేదా? ఒక్కసారి బయటికి వెళ్లు కుంజి…”

 

అని కోపంగా చెబుతూ మయి ఆమెను కొట్టబోయేలా చేయి ఎత్తింది.

 

అది చూసిన కుంజి కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి. పెదవి బిగించి మయిని చూసింది.

 

ఎవరి మీదో ఉన్న కోపాన్ని తాను కుంజి మీద చూపిస్తున్నానని మయికి అర్థమైంది.

 

“కుంజి…”

 

“ఏంటీ…”

 

“వెళ్లు…”

 

అని చెప్పి, మయి వైపు కూడా చూడకుండా కుంజి మంచం మీద నుంచి దిగి వెళ్లి సోఫాపై బోర్లా పడుకుంది.

 

ఇవన్నీ ఐషు, శిఖ ఇద్దరూ దాక్కొని చూస్తున్నారు.

 

కుంజి అలా వెళ్లిపోవడం చూసి ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

 

“ఇప్పుడు విషయం చేతికి అందకుండా పోయిందేమో…” అన్నట్టుగా.

 

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

“ఇప్పుడు నీకు ఏమి కావాలి? పార్క్‌కి వెళ్లాలి… అంతే కదా…”

 

“రా… లేచి రా… నేను తీసుకెళ్తాను…”

 

ఎంత పిలిచినా మయి వైపు చూడకుండా ఉన్న కుంజి దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమెను బలవంతంగా ఎత్తుకుంటూ మయి అంది.

 

అయినా కుంజి తల కూడా ఎత్తలేదు.

 

“అయ్యో… కుంజి… నిజంగా కావాలంటే ఇప్పుడే తీసుకెళ్తాను… వస్తావా?”

 

ఇక వేరే మార్గం లేదని భావించిన మయి, చివరి ప్రయత్నంలా కొంచెం కోపంగా నటిస్తూ అంది.

 

“కావాలి…”

 

అని చెప్పగానే కుంజి వెంటనే సోఫా మీద నుంచి దిగి నిలబడ్డింది.

 

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

కుంజి ఎరుపు–తెలుపు రంగుల కలయికలో ఉన్న అందమైన చిన్న ఫ్రాక్ వేసుకుంది.

 

అదే రంగు హెయిర్ బ్యాండ్లతో జుట్టును రెండు వైపులా కట్టారు.

 

కాళ్లలో తెల్లని షూస్ ఉన్నాయి.

 

“వావ్… నా కుంజి ఎంత చిన్నగా, ముద్దుగా ఉందో…”

 

అని కుంజిని ఎత్తుకుంటూ శిఖ అంది.

 

“అయ్యో శిఖ… నా కుంజి కొంచెం పొట్టిగానే ఉందనేది నిజమే… అందుకని దాన్ని ‘ఎలుక’ అని మాత్రం పిలవకు…”

 

అని తలపై చేయి వేసుకుని నవ్వు ఆపుకుంటూ ఐషు అంది.

 

“అయ్యో… నేను ఎప్పుడు అలా అన్నాను…?” అని శిఖ గుర్తు చేసుకునే ప్రయత్నం చేస్తూ అంది.

 

“ఇప్పుడే కదా… ‘నా కుంజి చుందలి అయిపోయింది’ అని అన్నావుగా…”

 

అని ఐషు అంది.

 

“నేను Beautiful అని అన్నాను…”

 

అని శిఖ పెద్ద విషయం చెప్పినట్టుగా అంది.

 

“అదేనా… నేను మాత్రం నువ్వు Rat అన్నావనుకున్నా…”

 

అని ఐషు కూడా అంది.

 

“సరే సరే… మీ ఇద్దరూ చాలించింది…

 

పదండి… బయలుదేరుదాం…”

 

అని చెప్పుతూ మయి కుంజి చేతిని పట్టుకుని ముందుకు నడిచింది.

 

 

💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫 💫

 

 

 

 

“అది సరే… ఊరినుంచి వచ్చిన వెంటనే గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుని కూర్చునేంతగా అక్కడ ఏమైంది…?”

 

అని ఐషు అడిగింది.

 

అందరూ కలిసి దగ్గర్లోని పార్క్‌కి వచ్చారు.

 

కుంజి, శిఖ ఇద్దరూ కలిసి బంతి ఆడుతున్నారు.

 

వాళ్లను చూస్తూ కొంచెం దూరంలో బెంచ్‌పై కూర్చున్న మయిని చూసే ఐషు ఆ ప్రశ్న అడిగింది.

 

అది విని మయి చూపు ఐషువైపు తిరిగింది.

 

“నేను అక్కడికి వెళ్లకూడదు ఐషు…”

 

అంతే చెప్పింది మయి.

 

అంతలోనే శిఖ కూడా వాళ్ల దగ్గరకు వచ్చింది.

 

“My dear మయికుట్టి… ఏమిటి ఈ mood off…?”

 

అని మయి గడ్డం పట్టుకుని శిఖ అడిగింది.

 

“నువ్వు కుంజిని ఒంటరిగా వదిలేసి వచ్చావా?”

 

అని కుంజి ఆడుకుంటున్న గ్రౌండ్ వైపు చూస్తూ ఐషు అడిగింది.

 

“అవును… కొంచెం నీళ్లు తాగడానికి వచ్చాను…”

 

అని చెబుతూ శిఖ తన బ్యాగ్ నుంచి వాటర్ బాటిల్ తీసింది.

 

“మ్మా…”

 

అని పిలుస్తూ కుంజి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి మయి ఒడిలో కూర్చుంది.

 

“ఏమైంది కుంజి… బంతి ఆడి అలసిపోయావా?”

 

అని నీళ్లు తాగుతూ శిఖ అడిగింది.

 

“అవును…” అన్నట్టుగా కుంజి తల ఊపింది.

 

“అయితే… మనం వెళ్దాం…”

 

అని అది చూసి మయి అంది.

 

😜

 

“ఏయ్… అక్కడే ఆగు!”

 

కొద్దిదూరం నడిచిన వెంటనే ఆ గట్టిగా వినిపించిన స్వరం విని ముగ్గురూ వెనక్కి తిరిగి చూశారు.

 

వాళ్ల వైపు ఒక యువకుడు నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు.

 

ఏం జరిగిందో అర్థం కాక ముగ్గురూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

 

 

 

 

 

కొనసాగుతుంది… .. . … . … . … . … . … . … 

 

 

 

 

 

నా కథను చదివిన ప్రతి ఒక్కరూ మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాన్ని తప్పకుండా పంచుకోండి… మీ ప్రతి స్పందన నాకు ఎంతో విలువైనది. 😊❤️

 

🙏 🙏 🙏 🙏 🙏 🙏 🙏 🙏 🙏 🙏 🙏 🙏