ది డెవిల్స్ హార్ట్ – 1

హైదరాబాద్ – ఉదయం 7:00 గంటలు.

నగరం అప్పుడప్పుడే నిద్రలేస్తోంది. రోడ్ల మీద వాహనాల రాకపోకలు మొదలవుతున్నాయి. పక్కనే ఉన్న చిన్న గుడి నుంచి వినిపిస్తున్న గంటల శబ్దం, రోడ్డు మీద వెళ్తున్న పాలవాళ్ల సైకిళ్ల చప్పుడు, అక్కడక్కడా తెరుచుకుంటున్న టీ స్టాళ్ల దగ్గర వినిపించే మనుషుల మాటలతో నగరం మెల్లగా తన రోజువారీ జీవితంలోకి అడుగుపెడుతోంది. అదే సమయంలో జూబ్లీహిల్స్‌లోని ఒక అందమైన అపార్ట్‌మెంట్‌లో మాత్రం ఉదయం నుంచే ఒక చిన్న యుద్ధం జరుగుతోంది.

“నైరా! ఇంకా ఎంతసేపు పడుకుంటావే? ఏడు దాటిపోయింది. ఆఫీస్‌కి వెళ్లే ఉద్దేశం ఏమైనా ఉందా లేదా?” అంటూ వంటగదిలో నుంచి గట్టిగా అరిచింది సాహితి.

మంచం మీద దుప్పటిని పూర్తిగా కప్పుకుని పడుకున్న నైరా ఆ మాటలు విని కూడా కదలకుండా మరోవైపు తిరిగింది. సాహితి మళ్లీ పిలిచేసరికి చిరాకుగా కళ్ళు తెరిచి గడియారం వైపు చూసింది. సమయం చూసిన మరుక్షణమే ఆమె ముఖంలో నిద్ర మొత్తం మాయమైపోయింది.

“అమ్మో! ఏడు అయిపోయిందా?” అంటూ ఒక్కసారిగా మంచం మీద నుంచి లేచింది.

“లేదు, ఇంకా రాత్రి పన్నెండు గంటలే. నువ్వు ప్రశాంతంగా నిద్రపో,” అంటూ గది తలుపు దగ్గర నిలబడి వెటకారంగా అంది సాహితి.

నైరా ఆమె వైపు ఒక కోపపు చూపు విసిరి, “నీకు ఉదయాన్నే నన్ను ఏడిపించకపోతే రోజు గడవదా?” అంటూ బాత్రూమ్‌లోకి పరుగెత్తింది.

“నిన్న రాత్రి ఫోన్ చూస్తూ రెండు గంటల వరకు మేల్కొని ఉండమని నేనేమైనా చెప్పానా? ఇప్పుడు మాత్రం నా మీద అరుస్తావు,” అంటూ సాహితి నవ్వుకుంది.

కొద్దిసేపటికి నైరా బయటకు వచ్చేసరికి జుట్టు ఇంకా తడిగానే ఉంది. లేత నీలిరంగు కుర్తీకి తెల్లటి ప్యాంట్ వేసుకుని, జుట్టును వదులుగా వదిలేసింది. అద్దం ముందు నిలబడి చిన్న బొట్టు పెట్టుకుంటూ తనను తాను చూసుకుంది. తన ముఖంలో ఏదో లోటు కనిపించినట్టు కనుబొమ్మలు ముడిచింది. పక్కనే ఉన్న లిప్‌స్టిక్ తీసుకుని అద్దంలో తన పెదవులకు రంగు అద్దుకుంటూ, “ఇప్పుడు బాగుంది,” అని తనలో తానే అనుకుంది.

హాల్లోకి వచ్చేసరికి సాహితి రెండు కాఫీ కప్పులతో సోఫాలో కూర్చుని ఉంది. నైరా తన బ్యాగ్ తీసుకుని ఆమె పక్కన కూర్చుంది. “నాకు కాఫీ ఇవ్వు. లేదంటే ఆఫీస్‌లో ఎవరి మీదైనా అరుస్తాను,” అంది. సాహితి కాఫీ కప్పు అందిస్తూ, “నీకు కాఫీ ఇవ్వకపోతే ఆఫీస్‌లో అరుస్తావా? అసలు కాఫీ ఇచ్చినా అరుస్తావు కదా!” అని నవ్వింది.

“అది నా టాలెంట్. దాన్ని ఎవరూ తీసుకోలేరు,” అంటూ నైరా కూడా నవ్వింది.

వాళ్లిద్దరూ ఒకే ఇంట్లో ఉంటూ ఒకే కంపెనీలో పనిచేస్తున్నప్పటికీ స్వభావాలు మాత్రం పూర్తిగా భిన్నం. సాహితి కొంచెం బాధ్యతగా, ఆలోచించి మాట్లాడే అమ్మాయి అయితే నైరా మాత్రం ఏదైనా సరే మనసులో అనిపించింది బయటకు చెప్పేసే రకం. తనకు నచ్చిన వాళ్లతో ఎంత సరదాగా ఉంటుందో, నచ్చని వాళ్లతో అంతే దూరంగా ఉంటుంది. జీవితాన్ని మరీ ఎక్కువగా సీరియస్‌గా తీసుకోవడం ఆమెకు ఇష్టం ఉండదు.

“నైరా, ఇవాళ సాయంత్రం త్వరగా వచ్చేయ్. మనం బయటకు వెళ్దాం,” అని సాహితి చెప్పింది.

“ఎక్కడికి?”

“ఏదైనా మంచి రెస్టారెంట్‌కి. నాకు ఇంట్లో ఉండి బోర్ కొడుతోంది.”

“సరే, వస్తాను. కానీ బిల్లు మాత్రం నువ్వే కట్టాలి.”

సాహితి వెంటనే ఆమె వైపు చూసి, “ఎందుకు?”

“నువ్వే బయటకు వెళ్దామని అడిగావు కదా. మరి ఖర్చు కూడా నీదే!” అంటూ నైరా నవ్వడంతో సాహితి చేతిలో ఉన్న కుషన్‌ను ఆమె మీదకు విసిరింది. ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ బయటకు వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యారు.

ఉదయం 9:15 గంటలు – నగరంలోని మరో వైపు.

నగరంలోని అత్యంత ఖరీదైన ప్రాంతంలో ఉన్న ఒక భారీ భవనం ముందు వరుసగా నల్లటి కార్లు నిలబడి ఉన్నాయి. ఆ భవనానికి ఎదురుగా ఉన్న రోడ్డుపై సాధారణంగా కనిపించే వాహనాల రాకపోకలు కూడా అక్కడికి వచ్చేసరికి కొంత తగ్గిపోతాయి. ఆ భవనం గురించి తెలిసినవాళ్లు దాని యజమాని పేరు చెప్పడానికి కూడా ఒకటికి రెండుసార్లు ఆలోచిస్తారు. ఎందుకంటే అతడి దగ్గర డబ్బు మాత్రమే కాదు, నగరంలోని పలువురు ప్రముఖుల మీద ప్రభావం కూడా ఉంది.

భవనంలోని పై అంతస్తులో ఉన్న విశాలమైన గదిలో ఒక వ్యక్తి తన టేబుల్ ముందు కూర్చుని కొన్ని ఫైళ్లను పరిశీలిస్తున్నాడు. నల్లటి ఫార్మల్ షర్ట్, చేతికి ఖరీదైన వాచ్, ముఖంపై గంభీరమైన భావం అతడిని చూడగానే ఒక ప్రత్యేకమైన గౌరవం కలిగేలా చేస్తున్నాయి. అతడి వయసు ముప్పైకి దగ్గరగా ఉంటుంది. కానీ అతడి నిర్ణయాల ముందు ఎన్నో ఏళ్ల అనుభవం ఉన్నవాళ్లు కూడా తలవంచాల్సిందే.

అతడి ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి ఏదో చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తున్నా, అతడు మాత్రం ఫైల్ మీద నుంచి చూపు తీయడం లేదు.

“సార్, వాళ్లు మరోసారి సమయం కావాలని అడుగుతున్నారు,” అన్నాడు ఆ వ్యక్తి.

“ఇప్పటికే వాళ్లకు ఇచ్చిన సమయం సరిపోలేదా?” అని ప్రశాంతంగా అడిగాడు.

“సార్, ఈసారి కొంచెం పరిస్థితులు అనుకూలంగా లేవని…”

అతడు ఫైల్ మూసి ఎదురుగా ఉన్న వ్యక్తిని చూశాడు. “నేను చెప్పిన మాటను అర్థం చేసుకోవడానికి వాళ్లకు ఇంత సమయం ఎందుకు పడుతోంది? ఒకసారి మాట ఇస్తే దాన్ని నిలబెట్టుకోవడం నేర్చుకోవాలి. మళ్లీ వాళ్ల దగ్గర నుంచి ఇలాంటి కారణాలు వినడం నాకు ఇష్టం లేదు,” అన్నాడు.

ఆ వ్యక్తి వెంటనే తలవంచి, “అలాగే సార్,” అంటూ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

ఇంతలో గది తలుపు తెరుచుకుని విక్రమ్ లోపలికి వచ్చాడు. అతడు ఆ వ్యక్తికి ఎన్నో ఏళ్లుగా నమ్మకమైన సహచరుడు. గదిలోకి వచ్చిన వెంటనే టేబుల్ మీద ఉన్న ఫైళ్లను చూసి, “బాస్, ఇవాళ సాయంత్రం మీటింగ్‌కి సంబంధించిన ఏర్పాట్లన్నీ పూర్తయ్యాయి. మీరు ఒక్కసారి చూసుకుంటే సరిపోతుంది,” అన్నాడు.

“సరే. ఇంకేమైనా ఉందా?” అని అడిగాడు అతడు.

విక్రమ్ కొంచెం ఆలోచించి, “నిన్న రాత్రి జరిగిన విషయం గురించి మాట్లాడాలి బాస్. మనకు సంబంధించిన కొన్ని వివరాలు బయటకు వెళ్తున్నాయని అనుమానం ఉంది,” అన్నాడు.

ఆ వ్యక్తి చేతిలోని పెన్నును టేబుల్ మీద పెట్టి విక్రమ్ వైపు చూశాడు. అతడి చూపు మారడంతో విక్రమ్ కూడా కొంచెం జాగ్రత్తపడ్డాడు.

“ఎవరి దగ్గర నుంచి?” అని అడిగాడు.

“ఇంకా తెలియలేదు బాస్. కానీ మన దగ్గర పనిచేసే వాళ్లలో ఎవరో ఒకరు సమాచారం బయటకు ఇస్తున్నారనే అనుమానం ఉంది.”

అతడు కుర్చీలో వెనక్కి వాలి కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించాడు. “ఎవరో తెలుసుకో. కానీ మన అనుమానం వాళ్లకు తెలియకూడదు. నన్ను మోసం చేయాలనుకునే వాళ్లకు నేను రెండో అవకాశం ఇవ్వను,” అన్నాడు.

“అర్థమైంది బాస్,” అంటూ విక్రమ్ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

ఆ వ్యక్తి మరోసారి కిటికీ బయటకు చూశాడు. నగరం తన ముందు విస్తరించి ఉంది. ఆ నగరంలో తనకు తెలియని విషయం చాలా తక్కువ. తనకు ఎదురుగా నిలబడే ధైర్యం చేసే వాళ్లు కూడా చాలా అరుదు.

కంటిన్యూ……..