నువ్వొచ్చాకే 💝 – 3
సాయంత్రం నాలుగు గంటలు…
శ్రీనిలయం ముందు ఉన్న తోటలో మల్లెపూల పరిమళం గాలితో కలిసి ఇల్లంతా చేరుతోంది.
వరండాలో కూర్చున్న రాఘవేంద్ర ప్రసాద్ చేతిలో పుస్తకం ఉంది. పుస్తకం తెరిచి ఉన్నా ఆయన దృష్టి మాత్రం అక్షరాల మీద లేదు.
గేటు వైపు చూస్తూనే ఉన్నాడు.
అప్పుడప్పుడు గడియారం వైపు చూడటం…
మళ్లీ గేటు వైపు చూడటం…
ఆయన పక్కనే కూర్చున్న సుజాత అది గమనించి చిన్నగా నవ్వుకుంది.
“ఎందుకండీ… పుస్తకం చదువుతున్నారా? లేక గేటు కాపలా కాస్తున్నారా?”
రాఘవేంద్ర వెంటనే పుస్తకం వైపు చూసాడు.
“నేను గేటు వైపు చూడలేదు.”
“అవునా?”
“అవును.”
“అయితే ఇప్పుడే మూడుసార్లు ఎందుకు చూశారు?”
రాఘవేంద్ర ఏమీ మాట్లాడలేదు.
సుజాత నవ్వుతూ,
“మన అమ్మాయి ఇంకా రాలేదని మీకు టెన్షన్ కదా?”
“టెన్షన్ కాదు.”
“మరి?”
“చీకటి పడుతోంది. ఒంటరిగా బయటికి వెళ్లింది కదా.”
సుజాత భర్త వైపు చూసింది.
“ఇదే మీ ప్రేమ.”
“ఏంటి?”
“ప్రేమ ఉందని ఒప్పుకోరు. కానీ ఆమె ఎక్కడికి వెళ్లిందో, ఎప్పుడు వస్తుందో, ఎవరి వెంట వెళ్తుందో అన్నీ తెలుసుకోవాలి.”
రాఘవేంద్ర ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు.
“ఆమె నా కూతురు.”
“అందుకే.”
ఆ మాటతో ఇద్దరూ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నారు.
అంతలో లోపల నుంచి గట్టిగా ఒక శబ్దం వచ్చింది.
“అమ్మా…!”
విక్రమ్ అరుపు.
సుజాత ఒక్కసారిగా లేచి,
“ఏమైంది?”
అంటూ లోపలికి పరుగెత్తింది.
రాఘవేంద్ర కూడా వెనకే వెళ్లాడు.
హాల్లోకి వెళ్లేసరికి విక్రమ్ సోఫా వెనుక నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముందు ఆదిత్య చేతిలో ఒక కుషన్ పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నాడు.
“అమ్మా, చూశావా? అన్నయ్య నన్ను కొట్టడానికి వస్తున్నాడు!”
ఆదిత్య కోపంగా,
“కొట్టాలి కూడా.”
“నేను ఏం చేశాను?”
“నాన్న ఫైల్ ఎక్కడ పెట్టావు?”
విక్రమ్ అమాయకంగా ముఖం పెట్టాడు.
“ఏ ఫైల్?”
“అదే!”
“నాకు తెలియదు.”
ఆదిత్య అతని వైపు అడుగు వేశాడు.
విక్రమ్ వెంటనే సోఫా మరో వైపు వెళ్లాడు.
“అమ్మా! రక్షించు!”
సుజాత నడుము మీద చేతులు పెట్టుకుని ఇద్దరినీ చూసింది.
“మీ ఇద్దరికీ వయసెంత?”
విక్రమ్ వెంటనే,
“నాకు ఇరవై నాలుగు.”
ఆదిత్య,
“నాకు ఇరవై ఎనిమిది.”
సుజాత తల పట్టుకుంది.
“అది మీ వయసు. ప్రవర్తన?”
విక్రమ్ నవ్వుతూ,
“ఐదు.”
ఆదిత్య కూడా నవ్వకుండా ఉండలేకపోయాడు.
అప్పుడే రాఘవేంద్ర గంభీరంగా,
“ఫైల్ ఎక్కడ ఉంది?”
విక్రమ్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యాడు.
“అది…”
“ఎక్కడ?”
“నా గదిలో.”
ఆదిత్య కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
“నాన్న ఫైల్ నీ గదిలోకి ఎందుకు వెళ్లింది?”
విక్రమ్ తల గోక్కున్నాడు.
“అది… నేను ఒకసారి చదవాలని…”
రాఘవేంద్ర అతన్ని చూసి,
“నీకు వ్యాపార ఫైళ్లు చదవాలనే ఆసక్తి ఎప్పటి నుంచి వచ్చింది?”
విక్రమ్ చిరునవ్వుతో,
“మన ఇంట్లో అందరూ సీరియస్‌గా ఉంటే ఎవరో ఒకరు సీరియస్‌గా నటించాలి కదా.”
రాఘవేంద్ర ముఖం గంభీరంగానే ఉన్నా కళ్ళల్లో నవ్వు కనిపించింది.
“వెళ్లి తీసుకురా.”
“ఇప్పుడేనా?”
“లేదు. రేపు.”
విక్రమ్ ఒక్కసారిగా పరుగెత్తాడు.
“ఇప్పుడే తీసుకొస్తా!”
సుజాత నవ్వుతూ భర్తను చూసింది.
“మీరు బయటికి ఎంత గంభీరంగా కనిపించినా, పిల్లల ముందు మీకు కోపం రావడం అసలు రాదు.”
రాఘవేంద్ర ఏమీ అనలేదు.
కానీ ఆ మాట విని ఆయన కళ్ళు ఒక్కసారి మెట్ల వైపు వెళ్లాయి.
అక్కడ…
ఆమె చిన్నప్పటి ఫోటో ఒకటి గోడకు వేలాడుతోంది.
చేతిలో బొమ్మ పట్టుకుని, రెండు జడలతో నవ్వుతున్న చిన్నారి.
రాఘవేంద్ర ఆ ఫోటోను చూస్తూ మెల్లగా అన్నాడు.
“పిల్లలు ఎంత పెద్దవాళ్లైనా… తండ్రికి వాళ్లు ఎప్పటికీ పిల్లలే.”
సుజాత కళ్ళల్లో ప్రేమ నిండింది.
“అందుకే కదా మీరు ఆమె విషయంలో అంత భయపడేది.”
రాఘవేంద్ర ముఖం ఒక్కసారిగా మారింది.
“భయం కాదు…”
అతను కాసేపు ఆగాడు.
“ఆమెకి ఏదైనా అయితే నేను తట్టుకోలేను.”
ఆ మాట చాలా నెమ్మదిగా వచ్చింది.
సుజాత మాత్రం విన్నది.
ఆమె భర్త చేతి మీద తన చేయి పెట్టింది.
“ఏమీ కాదు.”
—
అదే సమయంలో…
నగరంలోని ఒక చిన్న కేఫ్‌లో ఆమె కూర్చుంది.
ముందు ఒక ఫైల్.
పక్కన ఫోన్.
కానీ ఆమె చూపు మాత్రం ఆ ఫైల్ మీదే ఉంది.
ఆమె వేళ్లు ఫైల్ చివర ఉన్న పాత కాగితం మీద ఆగాయి.
ఆ కాగితంపై ఉన్న పేరు మళ్లీ ఆమె మనసును కలవరపెట్టింది.
ఆరుష్.
ఆ పేరు ఆమెకు కొత్త కాదు.
కానీ ఆ పేరుతో తన జీవితానికి ఉన్న సంబంధం మాత్రం…
ఇప్పటికీ ఆమెకు పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
అప్పుడే ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్ మీద—
“అమ్మ”
ఆమె వెంటనే కాల్ ఎత్తింది.
“హలో అమ్మా…”
“ఎక్కడ ఉన్నావమ్మా?”
“కేఫ్‌లో ఉన్నాను.”
“ఇంకా రాలేదా?”
“వస్తున్నాను.”
“నీ నాన్న నీ కోసం గేటు దగ్గర చూస్తున్నాడు.”
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది.
“నాన్నకి చెప్పు… నేను వస్తున్నానని.”
“అది నేను చెబుతాను. కానీ నువ్వు బాగున్నావా?”
ఆ ప్రశ్న విన్న వెంటనే ఆమె నిశ్శబ్దమైంది.
“అమ్మా…”
“ఏమైంది?”
“ఏమీ లేదు.”
“నీ గొంతు చెబుతోంది ఏదో ఉందని.”
ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది.
“కొన్ని విషయాలు అర్థం చేసుకోవడానికి కొంచెం సమయం కావాలి అమ్మా.”
అవతల కొద్దిసేపు మౌనం.
తర్వాత సుజాత మృదువుగా,
“నీకు ఏం జరిగినా ముందుగా ఇంటికి రా. నీ బాధ ఏదైనా సరే… దాన్ని నువ్వు ఒంటరిగా మోయాల్సిన అవసరం లేదు.”
ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు మెరిశాయి.
“తెలుసు అమ్మా.”
“అందుకే చెబుతున్నాను.”
కాల్ ముగిసింది.
ఆమె ఫోన్ పక్కన పెట్టి కొద్దిసేపు అలాగే కూర్చుంది.
ఆమెకు తన కుటుంబం మీద ఎంత నమ్మకం ఉందో…
ఆ కుటుంబానికి ఆమె మీద అంతకంటే ఎక్కువ నమ్మకం ఉంది.
కానీ…
ఆమె మనసులో దాచుకున్న ఆ ఒక్క విషయం మాత్రం వాళ్లందరికీ తెలియదు.
ఆమె ఫైల్ మూసి లేచింది.
—
సాయంత్రం ఆరు గంటలు.
శ్రీనిలయం గేటు తెరుచుకుంది.
కారు లోపలికి వచ్చింది.
ఆమె దిగింది.
గేటు దగ్గరే నిలబడి ఉన్న రాఘవేంద్ర ఆమెను చూసి ఒక్కసారిగా ప్రశాంతంగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
ఆమె అది గమనించింది.
“నాన్న…”
“హ్మ్.”
“నా కోసం చూస్తున్నారా?”
“లేదు.”
“అయితే?”
“ఇక్కడ గాలి బాగుంది.”
ఆమె నవ్వింది.
“గేటు దగ్గర గాలి మాత్రమే బాగుందా?”
రాఘవేంద్ర ఆమె తల మీద మెల్లగా చేయి పెట్టాడు.
“ఎక్కువ మాట్లాడకు. లోపలికి రా.”
ఆమె తండ్రి చేతిని పట్టుకుంది.
ఆ చిన్న స్పర్శలోనే వాళ్ల బంధం మొత్తం కనిపించింది.
లోపలికి వెళ్తుండగా విక్రమ్ ఎదురొచ్చాడు.
“మేడమ్… మీ కోసం ఒక ముఖ్యమైన సమాచారం.”
“ఏంటి?”
“మీ గదిలోకి నేను వెళ్లాను.”
ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
“ఎందుకు?”
“నీ పుస్తకం తీసుకోవడానికి.”
“నా పుస్తకం నీకు ఎందుకు?”
“అది వేరే విషయం.”
ఆమె అతన్ని వెంబడించింది.
“విక్రమ్!”
విక్రమ్ నవ్వుకుంటూ పరుగెత్తాడు.
“అమ్మా! నీ కూతురు నన్ను కొట్టబోతోంది!”
సుజాత వంటగదిలో నుంచి నవ్వుతూ,
“కొట్టనివ్వు. చాలా అల్లరి చేస్తున్నావు.”
అని అంది.
ఆదిత్య పక్కన నిలబడి అన్నీ చూస్తూ నవ్వుతున్నాడు.
“ఈ ఇంట్లో శాంతి ఎప్పుడూ ఉండదు.”
విక్రమ్ వెంటనే,
“మన చిన్నది ఇంట్లో ఉంటేనే ఇల్లు ఇల్లులా ఉంటుంది.”
అన్నాడు.
ఆమె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
విక్రమ్ మాటల్లో అల్లరి ఉన్నా…
ఆ మాట నిజమే.
ఆమె లేకుండా ఆ ఇల్లు నిజంగా ఖాళీగా అనిపిస్తుంది.
ఆమె అందరినీ చూసి నవ్వింది.
ఆ క్షణంలో…
ఆమెకు తెలియదు—
త్వరలో తన జీవితంలోకి రాబోయే ఒక వ్యక్తి వల్ల…
ఈ ఇంట్లోని నవ్వులు ఇంకా పెరగబోతున్నాయా…
లేక కొన్ని పాత నిజాలు బయటపడి…
ఈ నవ్వులన్నీ కన్నీళ్లుగా మారబోతున్నాయా అని.
—
ఆ రాత్రి…
శ్రీనిలయం అంతా నిద్రలోకి జారుకుంది.
కానీ రాఘవేంద్ర మాత్రం తన గదిలో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
అతని చేతిలో ఒక పాత ఫోటో.
అతని చూపు ఆ ఫోటో మీదే.
ఆ ఫోటోలో…
ఒక చిన్న అబ్బాయి.
పక్కన ఒక చిన్న అమ్మాయి.
ఆ ఫోటో వెనుక ఒకే ఒక్క పేరు రాసి ఉంది.
ఆరుష్.
రాఘవేంద్ర కళ్ళల్లో ఒక్కసారిగా ఆందోళన కనిపించింది.
“ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత…”
అతని పెదవుల నుంచి మాట జారింది.
“నువ్వు మళ్లీ ఎందుకు వస్తున్నావు?”
అతనికి తెలియదు…
ఆ పేరు కేవలం గతానికి చెందినది కాదని.
అది…
వాళ్ల కుటుంబం భవిష్యత్తును మార్చబోయే పేరు అని.
కొన్ని బంధాలు మనం కోరుకోకపోయినా తిరిగి వస్తాయి.
ఎందుకంటే వాటిని కలిపింది మనుషులు కాదు… విధి.
మరి ఆ విధి…
ఇప్పుడే తన ఆట మొదలుపెట్టింది.
కామెంట్స్ ప్లీజ్ 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖
Swipe left/right or tap the sides to turn pages
