అగ్ని జ్వాలా – 1

కొన్ని జీవితాలు పుట్టుకతోనే పోరాటాన్ని వారసత్వంగా తెచ్చుకుంటాయి. ఆ జీవితాల్లో కలలు కనడానికి కూడా ధైర్యం కావాలి. ఎందుకంటే ఆ కలలు నిజం చేసుకోవడానికి కావాల్సిన అవకాశాలు ఉండవు. అడుగడుగునా అవమానాలు ఎదురవుతాయి. అయినా కొందరు తమ పరిస్థితుల ముందు తలవంచరు. తమ జీవితాన్ని తామే మార్చుకోవాలని నిర్ణయించుకుంటారు.

 

అలాంటి ఒక అమ్మాయి కథే ఇది.

 

ఆమె పేరు జ్వాల.

 

ఆ పేరు ఆమెకు పెట్టినప్పుడు ఆ చిన్నారి ఒకరోజు తన జీవితంలోనే కాదు, తన చుట్టూ ఉన్న ఎన్నో జీవితాల్లో వెలుగు నింపుతుందని ఎవరికీ తెలియదు.

 

అది ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని ఒక చిన్న పల్లెటూరు. తెల్లవారుజామున కోడి కూయడంతో ఊరంతా మెల్లగా నిద్రలేస్తుంది. పొలాల వైపు వెళ్లే రైతులు, పాలు అమ్మడానికి బయలుదేరే మహిళలు, వీధులు ఊడ్చే పనివాళ్లు… ప్రతి ఒక్కరూ తమ రోజువారీ పోరాటానికి సిద్ధమవుతారు.

 

ఆ ఊరి చివరన ఒక చిన్న మట్టి ఇల్లు ఉండేది. వర్షం పడితే పైకప్పు నుంచి నీళ్లు కారేవి. ఎండాకాలంలో గోడలు వేడెక్కిపోయేవి. ఇంట్లో ఒక పాత మంచం, రెండు కుర్చీలు, కొన్ని అల్యూమినియం గిన్నెలు తప్ప చెప్పుకోదగ్గ ఆస్తి ఏమీ లేదు.

 

ఆ ఇంట్లోనే జ్వాల తన తల్లిదండ్రులతో నివసించేది.

 

తండ్రి రామయ్య కూలీ పనులకు వెళ్లేవాడు. పని దొరికిన రోజు ఇంట్లో పొయ్యి వెలిగేది. పని దొరకని రోజు అప్పు చేయడమో, ఉన్న కొద్దిపాటి బియ్యంతో సరిపెట్టుకోవడమో తప్ప మరో మార్గం ఉండేది కాదు.

 

తల్లి లక్ష్మి ఊరిలోని నాలుగు ఇళ్లలో పనులు చేసేది. ఉదయం చీకటితో మొదలైన ఆమె ప్రయాణం సాయంత్రం చీకటి పడిన తర్వాతే ముగిసేది.

 

తనకు ఎన్నో కష్టాలు ఉన్నా కూతురి ముఖంలో నవ్వు చూడటమే ఆమెకు పెద్ద ఆనందం.

 

“జ్వాలా! లేమ్మా. సూర్యుడు వచ్చేస్తున్నాడు. లేచి ముఖం కడుక్కో.”

 

తల్లి పిలుపుతో జ్వాల నిద్రలేచింది.

 

“అమ్మా… ఇంకో ఐదు నిమిషాలు!”

 

“ఐదు నిమిషాలంటూ ఉంటే పనులన్నీ ఎవరు చేస్తారు? త్వరగా లే. నీకు బడికి వెళ్లాలి కదా!”

 

బడికి వెళ్లాలనే మాట వినగానే జ్వాల ముఖంలో నవ్వు విరిసింది.

 

ఆమెకు చదువంటే చాలా ఇష్టం. కొత్త విషయాలు తెలుసుకోవడం, పుస్తకాల్లోని బొమ్మలను చూడడం, ఉపాధ్యాయులు చెప్పే కథలను వినడం ఆమెకు ఎంతో ఇష్టమైన పనులు.

 

ఆమె దగ్గర కొత్త పుస్తకాలు ఉండేవి కావు. పాత పుస్తకాలే ఆమెకు సంపద. కొన్నిసార్లు పెన్సిల్ చిన్నదైపోయినా చివరి ముక్క వరకు ఉపయోగించేది. చిరిగిన పుస్తకాలకు కాగితాలు అతికించి మళ్లీ చదువుకునేది.

 

తన పరిస్థితి గురించి ఆమెకు బాధ ఉన్నా, దాన్ని చూసి చదువును వదులుకోవాలని మాత్రం ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.

 

ఆ రోజు కూడా పాత యూనిఫామ్ వేసుకుని, పుస్తకాల సంచిని భుజాన వేసుకుంది.

 

“అమ్మా, నేను సాయంత్రం వచ్చాక నీకు ఇంటి పనుల్లో సహాయం చేస్తాను.”

 

“సరే తల్లీ. జాగ్రత్తగా వెళ్లిరా.”

 

జ్వాల ఇంటి నుంచి బయలుదేరింది.

 

కానీ ఆ రోజు ఆమె జీవితంలో ఒక పెద్ద మార్పు రాబోతోందని ఆమెకు తెలియదు.

 

ఆమె బడికి వెళ్లే దారిలో ఒక పెద్ద భవనం నిర్మాణం జరుగుతోంది. అక్కడ చాలామంది కూలీలు పనిచేస్తున్నారు. వారిలో ఒక వ్యక్తి జారి కిందపడటంతో పని కాసేపు ఆగిపోయింది. చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు అతన్ని పైకి లేపారు.

 

ఆ దృశ్యాన్ని చూసిన జ్వాల కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడింది.

 

తన తండ్రి కూడా ఇలాగే ఎండలో కష్టపడతాడు. రోజంతా పనిచేసినా అతనికి వచ్చే డబ్బు చాలా తక్కువ. కానీ ఆ భవనం పూర్తయితే దాని యజమాని దాన్ని అమ్మినా, అద్దెకు ఇచ్చినా ఎంతో సంపాదించవచ్చు.

 

ఆ ఆలోచన ఆమె చిన్న మనసులో ఒక ప్రశ్నను పుట్టించింది.

 

‘ఒకే భవనం కట్టడానికి అందరూ కష్టపడుతున్నారు. కానీ దాని వల్ల ఎక్కువ డబ్బు సంపాదించేది యజమాని. ఎందుకు?’

 

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలియకపోయినా, ఆ రోజు నుంచి ఆమె మనుషులు ఎలా పనిచేస్తారు, వస్తువులు ఎలా అమ్ముతారు, డబ్బు ఎలా సంపాదిస్తారు అనే విషయాలను ఆసక్తిగా గమనించడం మొదలుపెట్టింది.

 

ఆమెకు తెలియకుండానే ఒక వ్యాపారవేత్త ఆలోచనలు ఆమెలో మొలకెత్తుతున్నాయి.

 

—

 

సాయంత్రం జ్వాల ఇంటికి వచ్చినప్పుడు తండ్రి గుమ్మం దగ్గర కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో అలసటతో పాటు ఏదో తెలియని ఆందోళన కనిపించింది.

 

“నాన్నా! ఏమైంది?”

 

రామయ్య సమాధానం చెప్పలేదు.

 

తల్లి లక్ష్మి వంటగదిలో నుంచి బయటకు వచ్చింది.

 

“ఏమీ లేదమ్మా. నువ్వు వెళ్లి చేతులు కడుక్కుని రా.”

 

కానీ జ్వాల మనసు ఏదో కీడు జరగబోతోందని చెబుతోంది.

 

ఆ రాత్రి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు రామయ్య నెమ్మదిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

 

“లక్ష్మీ… వెంకటేశం దగ్గర తీసుకున్న అప్పు గురించి మాట్లాడటానికి ఈరోజు మళ్లీ వచ్చాడు.”

 

లక్ష్మి చేతిలోని గిన్నెను కింద పెట్టింది.

 

“ఇప్పుడేనా? గత నెలలో కొంత డబ్బు ఇచ్చాం కదా!”

 

“ఇచ్చాం. కానీ వడ్డీ పెరుగుతూనే ఉంది. ఇంకో వారం రోజుల్లో డబ్బులు కట్టకపోతే ఇంటి దగ్గరికి వచ్చి గొడవ చేస్తానంటున్నాడు.”

 

ఆ మాటలు విన్న జ్వాల నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది.

 

వెంకటేశం ఊరిలో డబ్బులు అప్పుగా ఇచ్చే వ్యక్తి. అవసరంలో ఉన్నవాళ్లకు డబ్బులు ఇచ్చి, తర్వాత వడ్డీతో సహా వసూలు చేసేవాడు.

 

రామయ్య కొన్నాళ్ల క్రితం అనారోగ్యంతో పనికి వెళ్లలేకపోయాడు. ఆ సమయంలో ఇంటి ఖర్చుల కోసం అప్పు తీసుకున్నాడు. కానీ ఆ అప్పు ఇప్పుడు వారి కుటుంబానికి భారంగా మారింది.

 

“ఏం చేద్దాం?” లక్ష్మి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

 

“ఏదో ఒక పని ఎక్కువగా చేయాలి. ఈ వారం వచ్చిన డబ్బంతా అతనికే ఇచ్చినా సరిపోదు.”

 

ఆ మాటలు వింటున్న జ్వాల తన పుస్తకాల సంచిని చూసింది.

 

ఆమెకు ఒక భయం పట్టుకుంది.

 

తన చదువు కూడా ఈ అప్పుల కారణంగా ఆగిపోతుందేమో!

 

ఆమె మెల్లగా తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లింది.

 

“నాన్నా… నేను కూడా ఏదైనా పని చేస్తాను. నీకు సహాయం చేస్తాను.”

 

రామయ్య కూతురిని దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.

 

“నువ్వు పని చేయాల్సిన వయసు కాదు తల్లీ. నువ్వు చదువుకోవాలి. మేము కష్టపడేది నీ భవిష్యత్తు కోసమే.”

 

ఆ మాటలు విన్న జ్వాల తన తండ్రిని గట్టిగా హత్తుకుంది.

 

కానీ జీవితానికి వాళ్ల ప్రేమతో మాత్రమే సరిపెట్టుకునే మనసు లేదు. మరుసటి రోజు జరిగిన సంఘటన వారి పరిస్థితిని మరింత కఠినంగా మార్చింది.

 

—

 

మరుసటి ఉదయం వెంకటేశం వారి ఇంటికి వచ్చాడు.

 

“రామయ్యా! డబ్బులు సిద్ధం చేశావా?”

 

రామయ్య చేతులు జోడించాడు.

 

“ఇంకో పది రోజులు సమయం ఇవ్వండి. పని దొరికిన వెంటనే డబ్బులు కడతాను.”

 

“నాకు నీ కష్టాలతో పని లేదు. అప్పు తీసుకునేటప్పుడు బాగానే మాట్లాడావు. ఇప్పుడు డబ్బులు అడిగితే మాత్రం సమయం కావాలంటావు!”

 

చుట్టుపక్కల ఇళ్ల నుంచి కొందరు బయటకు వచ్చి చూస్తున్నారు.

 

రామయ్య తలదించుకున్నాడు.

 

వెంకటేశం ఇంటి చుట్టూ చూసి వెటకారంగా నవ్వాడు.

 

“ఇలాంటి పరిస్థితిలో పిల్లలను చదివించడం అవసరమా? ముందు కడుపు నింపుకోవడం నేర్చుకోండి. పెద్ద పెద్ద కలలు కనడానికి డబ్బున్నవాళ్లకు మాత్రమే హక్కు ఉంది.”

 

ఆ మాటలు విన్న జ్వాల గుమ్మం దగ్గర నిలబడిపోయింది.

 

ఆమెకు వెంకటేశంపై కోపం వచ్చింది. కానీ అంతకంటే ఎక్కువగా తన తండ్రి అవమానపడటం బాధ కలిగించింది.

 

“మా నాన్నను అలా మాట్లాడకండి!”

 

జ్వాల ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చింది.

 

“జ్వాలా!” అని లక్ష్మి కంగారుగా పిలిచింది.

 

కానీ జ్వాల వెనక్కి తగ్గలేదు.

 

“మా నాన్న కష్టపడుతున్నాడు. మీ దగ్గర అప్పు తీసుకున్నాడంటే ఆయన చెడ్డవాడు అయిపోడు. ఆయన డబ్బులు తిరిగి ఇస్తాడు. కానీ అందరి ముందు అలా అవమానించడం ఎందుకు?”

 

వెంకటేశం ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశాడు.

 

“ఓహో! ఈ చిన్న పిల్ల నాకు బుద్ధులు చెబుతుందా? ముందు నువ్వు చదువు. ఆ తర్వాత ప్రపంచాన్ని మార్చడానికి రా!”

 

అని వెటకారంగా నవ్వి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.

 

ఆ మాటలు జ్వాల మనసులో బలంగా నాటుకున్నాయి.

 

ఆమె తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లింది.

 

“నాన్నా… మనం ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉండాలా?”

 

రామయ్య కూతురి తల నిమిరాడు.

 

“మన పరిస్థితులు ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండవు తల్లీ. కష్టపడితే మారతాయి.”

 

“అయితే మనం ఇంకా ఎక్కువ కష్టపడదాం నాన్నా. నేను కూడా నీకు సహాయం చేస్తాను.”

 

రామయ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

 

తన కూతురికి చిన్న వయసులోనే ఇన్ని బాధలు తెలియడం ఆయనకు ఇష్టం లేదు. కానీ ఆమెను పరిస్థితుల నుంచి దూరంగా ఉంచే శక్తి ఆయనకు లేదు.

 

—

 

రోజులు గడిచాయి.

 

ఇంటి పరిస్థితి మెరుగుపడలేదు. రామయ్యకు క్రమంగా పని దొరకడం లేదు. లక్ష్మి సంపాదించే డబ్బు ఇంటి ఖర్చులకే సరిపోవడం లేదు.

 

చివరకు ఒక రోజు జ్వాల బడికి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతుండగా తండ్రి ఆమెను పిలిచాడు.

 

“జ్వాలా… ఒక విషయం చెప్పాలి.”

 

ఆమె పుస్తకాల సంచిని భుజం నుంచి దించింది.

 

“చెప్పు నాన్నా.”

 

“కొన్నాళ్లు నువ్వు బడికి వెళ్లకుండా ఇంట్లో అమ్మకు సహాయం చేయాలి తల్లీ. పరిస్థితి కుదుటపడిన తర్వాత మళ్లీ పంపిస్తాను.”

 

ఆ మాట విన్న జ్వాల కదలకుండా నిలబడిపోయింది.

 

“అంటే… నేను చదువుకోకూడదా నాన్నా?”

 

రామయ్య గొంతు వణికింది.

 

“అలా అనకు తల్లీ. నిన్ను చదివించాలని నాకు కూడా ఉంది. కానీ ప్రస్తుతం మన పరిస్థితి బాగోలేదు.”

 

జ్వాల తన పుస్తకాల సంచిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

 

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

 

“నాన్నా… నేను బాగా చదువుకుంటాను. ఎప్పుడూ కొత్త పుస్తకాలు కొనమని అడగను. పాత పుస్తకాలతోనే చదువుకుంటాను. బడికి పంపించు నాన్నా!”

 

రామయ్య కూతురి మాటలకు తట్టుకోలేక ముఖం తిప్పుకున్నాడు.

 

“నన్ను క్షమించు తల్లీ.”

 

ఆ నాలుగు మాటలు జ్వాల గుండెల్లో గాయంలా మిగిలిపోయాయి.

 

ఆ రోజు ఆమె బడికి వెళ్లలేదు.

 

ఇంట్లో కూర్చుని పుస్తకాలను ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీసింది. వాటి మీద తన పేరును చూసింది.

 

‘జ్వాల.’

 

తన పేరు అక్షరాల్లో కనిపిస్తుంటే ఆమెకు తెలియని బాధ కలిగింది.

 

తాను ఇంకా ఎన్నో నేర్చుకోవాలని అనుకుంది. ఒకరోజు మంచి ఉద్యోగం సంపాదించి తల్లిదండ్రులను సంతోషంగా చూసుకోవాలని కలలు కనేది.

 

కానీ ఇప్పుడు ఆ కలల దారి మూసుకుపోయినట్టుగా అనిపించింది.

 

ఆమె పుస్తకాలను ఒక పాత సంచిలో పెట్టి ఇంటి మూలన భద్రంగా దాచింది.

 

తల్లి దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది.

 

“అమ్మా… చదువు లేకపోతే మనిషి ఏమీ సాధించలేడా?”

 

లక్ష్మి కూతురి ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

 

“ఎవరు చెప్పారు తల్లీ?”

 

“అందరూ చదువుకున్నవాళ్లే గొప్పవాళ్లు అంటున్నారు కదా!”

 

“చదువు గొప్పదే. కానీ చదువు ఆగిపోయిందని నీ జీవితం కూడా ఆగిపోవాల్సిన అవసరం లేదు. నువ్వు నేర్చుకోవడం మాత్రం ఆపకూడదు. మనుషులను గమనించు. కొత్త విషయాలు తెలుసుకో. నీకు వచ్చిన పనిని ఇంకా బాగా చేయడం నేర్చుకో.”

 

జ్వాల తల్లి మాటలను శ్రద్ధగా విన్నది.

 

“అయితే నేను కూడా ఏదైనా సాధించగలనా అమ్మా?”

 

లక్ష్మి కూతురి నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంది.

 

“నువ్వు నిజాయితీగా కష్టపడితే, నీ తప్పుల నుంచి నేర్చుకుంటే తప్పకుండా ముందుకు వెళ్లగలవు. కానీ ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకో. పెద్దదానివి కావాలంటే ఇతరులను చిన్నచూపు చూడకూడదు.”

 

ఆ మాటలు జ్వాల మనసులో నిలిచిపోయాయి.

 

—

 

కొన్ని రోజుల తర్వాత జ్వాల ఊరిలోని సంతకు వెళ్లింది.

 

తల్లి ఇచ్చిన చిన్న సంచిలో కొన్ని పాత కాగితాలు ఉన్నాయి. వాటితో ఆమె ఇంట్లో అందమైన పూలు తయారు చేసింది. పాత వార్తాపత్రికలతో చిన్న బుట్టలు కూడా అల్లింది.

 

వాటిని చూసిన తల్లి మెచ్చుకుంది.

 

“చాలా బాగున్నాయి తల్లీ. ఈ కళను ఇంకా బాగా నేర్చుకుంటే బాగుంటుంది.”

 

ఆ మాట జ్వాలకు ఒక కొత్త ఆలోచన ఇచ్చింది.

 

తన చేతులతో తయారు చేసిన వస్తువులను అమ్మితే కొంత డబ్బు సంపాదించవచ్చేమో!

 

ఆమె సంతకు చేరుకుంది.

 

అక్కడ రంగురంగుల వస్తువులు అమ్ముతున్న వ్యాపారులను చూసింది. ఒకరు కూరగాయలు అమ్ముతున్నారు. మరొకరు బట్టలు అమ్ముతున్నారు. ఇంకొకరు పూలతో పాటు అలంకరణ వస్తువులు విక్రయిస్తున్నారు.

 

ప్రతి ఒక్కరి దగ్గర కొనుగోలుదారులు ఉన్నారు.

 

జ్వాల ఒక పూల దుకాణం దగ్గర ఆగింది.

 

“అన్నయ్యా, ఈ పూలన్నీ మీరు ఎక్కడి నుంచి తీసుకొస్తారు?”

 

“పక్క పట్టణం నుంచి తెస్తాను అమ్మా.”

 

“రోజూ అన్నీ అమ్ముడుపోతాయా?”

 

“లేదు. కొన్నిసార్లు మిగిలిపోతాయి. అప్పుడు నష్టమే.”

 

ఆ సమాధానం జ్వాలను ఆలోచనలో పడేసింది.

 

ఒక వ్యాపారంలో వస్తువులు కొనడం మాత్రమే కాదు, అమ్ముడుపోని వస్తువుల వల్ల నష్టం కూడా వస్తుంది.

 

అయితే తాను తయారు చేసే కాగితపు పూలు ఎక్కువ రోజులు నిల్వ ఉంటాయి కదా!

 

వాటిని కొనే వాళ్లు ఉంటే తనకు కూడా సంపాదన రావచ్చు.

 

ఆమె వెంటనే ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.

 

తన ప్రతిభను వృథా చేయకూడదు.

 

చదువు ఆగిపోయినా, నేర్చుకోవడం ఆగకూడదు.

 

పేదరికం ఉన్నా, కొత్తగా ఆలోచించడం ఆపకూడదు.

 

ఆమె ఇంటికి తిరిగి వచ్చి పాత నోటుపుస్తకాన్ని తెరిచింది.

 

అందులో మొదటి పేజీ మీద తన పేరును రాసుకుంది.

 

జ్వాల.

 

దాని కింద మరో వాక్యం రాసింది.

 

“ఒకరోజు నా కాళ్ల మీద నేను నిలబడాలి. నా తల్లిదండ్రులకు ఎవరిముందూ తలదించుకునే పరిస్థితి రాకూడదు.”

 

ఆమెకు అప్పటికి వ్యాపారం అంటే ఏమిటో పూర్తిగా తెలియదు. డబ్బు ఎలా నిర్వహించాలో తెలియదు. పెద్ద కంపెనీని నిర్మించాలంటే ఎన్ని అడ్డంకులు ఎదురవుతాయో కూడా తెలియదు.

 

కానీ ఆమెకు ఒక విషయం తెలుసు.

 

తన కుటుంబాన్ని పేదరికం నుంచి బయటపడేయాలంటే ఏదో ఒకటి కొత్తగా చేయాలి.

 

ఆ రోజు నుంచి జ్వాల తన చుట్టూ ఉన్న ప్రతి విషయాన్ని గమనించడం మొదలుపెట్టింది. దుకాణదారులు ధరలు ఎలా నిర్ణయిస్తారు? కొనుగోలుదారులు ఏ వస్తువులను ఎక్కువగా ఇష్టపడతారు? ఒక వస్తువును అందంగా తయారు చేస్తే దాని విలువ పెరుగుతుందా?

 

ఆమెకు ఎదురైన ప్రతి అనుభవం ఒక కొత్త పాఠంగా మారింది.

 

ఆమె దగ్గర పెద్ద పెట్టుబడి లేదు.

 

ఆమె వెనుక బలమైన కుటుంబ నేపథ్యం లేదు.

 

ఆమెకు వ్యాపారం నేర్పించే గురువు కూడా లేడు.

 

కానీ తన చేతులతో ఏదో సాధించాలనే పట్టుదల ఉంది.

 

ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు జ్వాల ఆకాశం వైపు చూసింది.

 

చీకటిలో చిన్న చిన్న నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి.

 

“ఒకరోజు నేను కూడా ఇలా వెలుగుతాను. నన్ను చూసి మా అమ్మానాన్న గర్వపడేలా చేస్తాను. నా దగ్గర ఏమీ లేదని నన్ను తక్కువగా చూసిన వాళ్లకు నా విజయంతో సమాధానం చెబుతాను.”

 

ఆమె మాటలు గాలిలో కలిసిపోయాయి.

 

కానీ ఆ చిన్న అమ్మాయి గుండెల్లో ఒక పెద్ద కల పుట్టింది.

 

ఆ కల కేవలం డబ్బు సంపాదించడం గురించి కాదు.

 

తనకంటూ ఒక గుర్తింపు సంపాదించడం గురించి.

 

తన నిర్ణయాలను తానే తీసుకునే స్థాయికి ఎదగడం గురించి.

 

తనలాంటి పరిస్థితుల్లో ఉన్న మరికొంతమందికి ఉపాధి కల్పించడం గురించి.

 

ఒకరోజు తన పేరుతో ఒక సంస్థను స్థాపించి, ఎంతోమందికి ఉద్యోగాలు ఇచ్చే బిజినెస్ ఉమెన్ కావాలనే కల అది.

 

అప్పటికి జ్వాల చేతిలో ఉన్నది పాత నోటుపుస్తకం మాత్రమే.

 

కానీ భవిష్యత్తులో అదే అమ్మాయి ఒక పెద్ద కంపెనీకి అధినేతగా ఎదుగుతుందని ఎవరూ ఊహించలేదు.

 

ఎందుకంటే ఆమె ప్రయాణం ఇంకా మొదలుకాలేదు.

 

ఆమె ఎదుర్కోవాల్సిన అవమానాలు ఇంకా ఉన్నాయి.

 

ఆమె నేర్చుకోవాల్సిన పాఠాలు ఇంకా ఉన్నాయి.

 

ఆమెను మోసం చేయబోయే మనుషులు ఇంకా ఉన్నారు.

 

ఆమె కలలను పగలగొట్టడానికి ప్రయత్నించే పరిస్థితులు ఇంకా ఎదురుకాలేదు.

 

అయినా జ్వాల తన మనసులో ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.

 

“నా జీవితాన్ని నా పేదరికం నిర్ణయించదు. నా దగ్గర లేని అవకాశాలు నా భవిష్యత్తును నిర్ణయించవు. నేను నేర్చుకునే ప్రతి పాఠం, నేను వేసే ప్రతి అడుగు, నేను తీసుకునే ప్రతి నిర్ణయం నా జీవితాన్ని మార్చగలవు.”

 

ఆ రాత్రి జ్వాల నిద్రపోయింది.

 

కానీ ఆమె కల మాత్రం మేల్కొనే ఉంది.

 

మరుసటి ఉదయం ఆమె తయారు చేసిన కాగితపు పూలను తీసుకుని సంతకు వెళ్లబోతోంది.

 

ఆ చిన్న ప్రయత్నమే ఆమె జీవితంలో మొదటి వ్యాపారానికి పునాది కాబోతోంది.

 

అయితే జ్వాలకు తెలియని ఒక విషయం ఉంది.

 

ఆమె కలను నిజం చేసుకోవడానికి మొదటి అడుగు వేయబోతున్న సమయంలోనే, ఆమె జీవితంలో ఒక వ్యక్తి ప్రవేశించబోతున్నాడు.

 

ఆ వ్యక్తి ఆమెకు సహాయం చేస్తాడా?

 

లేక ఆమె ప్రతిభను గుర్తించకుండా అవమానిస్తాడా?

 

ఆ పరిచయం జ్వాల జీవితాన్ని ఏ దిశగా తీసుకెళ్తుంది?

 

తెలియాలంటే… ఆమె ప్రయాణంలో మరో అడుగు ముందుకు వేయాలి.