అగ్ని జ్వాలా – 2

ఉదయం ఆరు గంటలు.

సూర్యుడు ఇంకా పూర్తిగా బయటకు రాలేదు. ఊరి వీధుల్లో అక్కడక్కడా మాత్రమే జనాలు కనిపిస్తున్నారు. కానీ జ్వాల మాత్రం అప్పటికే తన పనిని మొదలుపెట్టింది.

ఇంటి మూలన ఉన్న పాత పెట్టెను తెరిచి, అందులో జాగ్రత్తగా దాచుకున్న రంగు కాగితాలను బయటకు తీసింది. ఎరుపు, పసుపు, గులాబీ రంగుల్లో ఉన్న ఆ కాగితాలు ఆమెకు ఎంతో విలువైనవి. ఎందుకంటే వాటిని కొనడానికి తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి డబ్బును ఖర్చు చేసింది.

పక్కనే ఉన్న పాత నోటుపుస్తకాన్ని తెరిచింది.

అందులో ఒక పేజీ మీద ఇలా రాసి ఉంది.

‘నా మొదటి లక్ష్యం — నా చేతులతో సంపాదించిన మొదటి వంద రూపాయలు.’

ఆ వాక్యాన్ని చూస్తూ జ్వాల నవ్వుకుంది.

వంద రూపాయలు ఇతరులకు చిన్న మొత్తమే కావచ్చు. కానీ తనలాంటి అమ్మాయికి అవి ఎంతో విలువైనవి. ఆ డబ్బు కోసం ఎవరి ముందు చేయి చాచాల్సిన అవసరం ఉండదు. తన కష్టంతో సంపాదించాననే గర్వం ఉంటుంది.

ఆమె కాగితాలను తీసుకుని పూలు తయారు చేయడం మొదలుపెట్టింది.

ఒక్కో రేకును జాగ్రత్తగా కత్తిరించింది. వాటిని ఒకదానికొకటి అతికించింది. పువ్వు అందంగా కనిపించే వరకు ఎన్నోసార్లు సరిచేసింది.

అయితే ఈసారి ఆమె కేవలం పూలు తయారు చేయడం మీదే దృష్టి పెట్టలేదు.

వాటిని ఎవరు కొనుగోలు చేస్తారు? ఎందుకు కొనుగోలు చేస్తారు? ఎంత ధర పెడితే కొనడానికి ఆసక్తి చూపుతారు?

ఇలాంటి ప్రశ్నలు తనను తాను అడుగుకుంటూ పని చేసింది.

తనకు తెలిసినంతలో అందమైన పూలను తయారు చేయడం ఒక కళ. కానీ వాటిని కొనేవాళ్లకు నచ్చేలా తయారు చేయడం వ్యాపారంలో ముఖ్యమైన విషయం.

ఆ ఆలోచనతో ఆమె మూడు రకాల పూలను తయారు చేసింది. కొన్ని చిన్నవి, కొన్ని పెద్దవి, మరికొన్ని రంగురంగుల గుత్తులుగా తయారు చేసింది.

పని పూర్తయ్యేసరికి సూర్యుడు పైకి వచ్చాడు.

“జ్వాలా! ఇంత ఉదయాన్నే లేచి ఏం చేస్తున్నావు?” అని తల్లి లక్ష్మి అడిగింది.

“పూలు తయారు చేస్తున్నానమ్మా. ఈరోజు సంతలో అమ్మడానికి వెళ్తాను.”

లక్ష్మి కూతురి దగ్గరకు వచ్చి పూలను చూసింది.

“చాలా అందంగా ఉన్నాయి తల్లీ. కానీ అందరూ కొంటారో లేదో తెలియదు.”

“అందరూ కొనకపోయినా పర్లేదు అమ్మా. కనీసం ఎవరికీ ఎందుకు నచ్చడం లేదో తెలుసుకుంటాను.”

కూతురి సమాధానం విన్న లక్ష్మి ఆశ్చర్యపోయింది.

ఓటమిని ఎదుర్కోవడానికి ముందే దాని నుంచి ఏం నేర్చుకోవాలో ఆలోచిస్తున్న తన కూతురిని చూసి ఆమెకు గర్వంగా అనిపించింది.

“సరే తల్లీ. నీకు ఆకలేస్తే తినడానికి ఈ రొట్టె తీసుకెళ్లు.”

జ్వాల తల్లి ఇచ్చిన రొట్టెను సంచిలో పెట్టుకుని సంతకు బయలుదేరింది.

ఆమె అడుగుల్లో ఆశ ఉంది. మనసులో చిన్న భయం ఉంది. అయినా ప్రయత్నించాలనే పట్టుదల మాత్రం ఎక్కువగా ఉంది.

—

సంతలోకి అడుగుపెట్టగానే జ్వాల చుట్టూ చూసింది.

ఎక్కడ చూసినా వ్యాపారులు తమ వస్తువులను అమ్మడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. కొందరు గట్టిగా కస్టమర్లను పిలుస్తున్నారు. మరికొందరు తమ వస్తువుల ప్రత్యేకతను వివరిస్తున్నారు.

జ్వాల ఒక విషయం గమనించింది.

ఒకే రకమైన వస్తువులు అమ్ముతున్న దుకాణాల్లో కొన్నింటి దగ్గర ఎక్కువ మంది ఉన్నారు. మరికొన్ని దుకాణాల దగ్గర ఎవరూ కనిపించడం లేదు.

‘వస్తువులు ఒకేలా ఉన్నా, కొంతమంది దగ్గరే జనాలు ఎందుకు ఎక్కువగా కొనుగోలు చేస్తున్నారు?’

ఆమెకు వెంటనే సమాధానం దొరకలేదు.

తన పూలను ఒక చిన్న బల్ల మీద సర్దుకుంది. తర్వాత అక్కడికి వచ్చే ప్రతి ఒక్కరినీ గమనించడం మొదలుపెట్టింది.

మొదట ఒక మహిళ వచ్చి పూలను చూసింది.

“ఇవి ఎంతమ్మా?”

“చిన్న పువ్వు ఐదు రూపాయలు. పెద్దది పది రూపాయలు.”

ఆమె ఒక పువ్వును చేతిలోకి తీసుకుని చూసి తిరిగి పెట్టేసింది.

“ఇంత ధరా? కాగితంతో చేసినవే కదా!”

జ్వాల ఏమీ మాట్లాడలేదు.

తర్వాత ఒక యువతి వచ్చి పూలను చూసి నవ్వింది.

“బాగున్నాయి. కానీ నాకు అవసరం లేదు.”

ఆమె కూడా వెళ్లిపోయింది.

ఒక్కొక్కరుగా చాలామంది వచ్చారు. అందరూ పూలను చూసి వెళ్లిపోతున్నారు.

మధ్యాహ్నం వరకు ఒక్క పువ్వు కూడా అమ్ముడుపోలేదు.

జ్వాలకు నిరాశ కలిగింది.

తన ప్రయత్నం వృథా అవుతోందని అనిపించింది.

అప్పుడే ఆమె పక్కన కూర్చున్న పూల వ్యాపారి మాట్లాడాడు.

“అమ్మా, ఉదయం నుంచి చూస్తున్నాను. ఎవరూ నీ పూలు కొనడం లేదు కదా?”

జ్వాల తల ఊపింది.

“అవును అన్నయ్యా.”

“అయితే ఇంటికి వెళ్లిపో. వ్యాపారం అంటే ఇంత సులభం కాదు. డబ్బులు పెట్టాలి, సరుకు కొనాలి, అమ్మాలి. నీ దగ్గర పెట్టుబడి లేకపోతే ఎలా చేస్తావు?”

ఆ మాటలు విన్న జ్వాల కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

“నిజమే అన్నయ్యా. కానీ నేను ప్రయత్నించడం ఆపను.”

అతను నవ్వాడు.

“అందరూ ఇలాగే మొదలుపెడతారు. కానీ అందరూ విజయం సాధించలేరు.”

ఆ మాటలు జ్వాల మనసులో నిలిచిపోయాయి.

అతను చెప్పింది నిజమే. ప్రయత్నించే ప్రతి ఒక్కరూ విజయం సాధించకపోవచ్చు. కానీ ప్రయత్నించకుండా ఉంటే తన పరిస్థితి మారదని ఆమెకు తెలుసు.

ఆమె తన పూలను మళ్లీ సర్దుకుంది.

అప్పుడే ఒక వృద్ధురాలు అక్కడికి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో చిన్న సంచి ఉంది. జ్వాల పూలను చూసి ఆగింది.

“అమ్మా, ఈ పూలు నువ్వే తయారు చేశావా?”

“అవునమ్మా.”

“చాలా బాగున్నాయి. వీటిని ఎక్కడ నేర్చుకున్నావు?”

“ఎవరూ నేర్పలేదు అమ్మా. నేనే ప్రయత్నిస్తూ తయారు చేశాను.”

వృద్ధురాలు చిరునవ్వు నవ్వింది.

“అయితే నీలో ప్రతిభ ఉంది. కానీ ఈ పూలను ఎవరికి అమ్మాలని అనుకుంటున్నావు?”

ఆ ప్రశ్నకు జ్వాల వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయింది.

“సంతకు వచ్చే వాళ్లకు అమ్మాలని అనుకున్నాను.”

“అందరికీ ఈ పూలు అవసరం ఉండకపోవచ్చు కదమ్మా! పండుగలప్పుడు ఇళ్లను అలంకరించేవాళ్లు, చిన్న వేడుకలు చేసుకునేవాళ్లు, దుకాణాలను అందంగా తీర్చిదిద్దేవాళ్లు నీ పూలను కొనవచ్చు. నువ్వు వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లి చూపించాలి.”

జ్వాల ఒక్కసారిగా ఆలోచనలో పడిపోయింది.

ఇంతసేపు తాను పూలను ఎలా అమ్మాలనే విషయం గురించి మాత్రమే ఆలోచించింది. కానీ వాటిని ఎవరు కొనుగోలు చేస్తారనే విషయం గురించి సరిగ్గా ఆలోచించలేదు.

“అమ్మా, మరి నేను ఏం చేయాలి?”

“ముందు నీ వస్తువు ఎవరికి ఉపయోగపడుతుందో తెలుసుకో. తర్వాత వాళ్లకు నీ వస్తువు ఎందుకు అవసరమో చెప్పు. నీ పని నాణ్యతగా ఉంటే, ధర సరైనదైతే, వాళ్లు మళ్లీ నీ దగ్గరకు వస్తారు.”

ఆ మాటలు జ్వాల మనసులో కొత్త వెలుగును నింపాయి.

ఆమె వృద్ధురాలికి కృతజ్ఞతలు చెప్పింది.

వృద్ధురాలు బుట్టలోని పూలను మరోసారి చూసింది.

“మా ఇంట్లో వచ్చే వారం చిన్న పండుగ ఉంది. పది పూలు ఇస్తావా?”

జ్వాల ముఖంలో చిరునవ్వు విరిసింది.

“తప్పకుండా ఇస్తానమ్మా!”

వృద్ధురాలు పది పూలకు డబ్బులు ఇచ్చింది.

జ్వాల ఆ డబ్బులను చేతిలో పట్టుకుంది.

ఆమె సంపాదించినది కేవలం యాభై రూపాయలు మాత్రమే.

కానీ ఆ యాభై రూపాయలు ఆమెకు ఒక గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పించాయి.

తన వస్తువుకు విలువ ఉందని నిరూపించుకోవాలంటే, దాన్ని సరైన వ్యక్తికి అందించాలి.

—

సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చిన జ్వాల తన తల్లి చేతిలో డబ్బులు పెట్టింది.

“అమ్మా! ఈరోజు నేను యాభై రూపాయలు సంపాదించాను.”

లక్ష్మి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“నిజంగానా తల్లీ?”

“అవునమ్మా. ఒకరు పది పూలు కొనుక్కున్నారు.”

లక్ష్మి కూతురిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

“నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది జ్వాలా!”

ఆ క్షణంలో జ్వాల కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు తిరిగాయి.

ఆమెకు ఆ డబ్బుల విలువ తెలుసు. కానీ అంతకంటే ఎక్కువగా తన కష్టాన్ని గుర్తించిన ఒక మనిషి విలువ తెలుసు.

“అమ్మా, నేను ఇంకా బాగా నేర్చుకుంటాను. నా పూలను మరింత అందంగా తయారు చేస్తాను. వాటిని కొనేవాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లి అమ్మడం కూడా నేర్చుకుంటాను.”

లక్ష్మి కూతురి తల నిమిరింది.

“నువ్వు ఇలాగే ధైర్యంగా ఉండు తల్లీ. నీకు నేను చేయగలిగినంత సహాయం చేస్తాను.”

ఆ రాత్రి జ్వాల తన పాత నోటుపుస్తకాన్ని తెరిచింది.

మొదటి పేజీలో రాసుకున్న లక్ష్యాన్ని చూసింది.

‘నా మొదటి లక్ష్యం — నా చేతులతో సంపాదించిన మొదటి వంద రూపాయలు.’

ఇప్పుడు ఆమె సంపాదన యాభై రూపాయలు.

ఆమె ఆ డబ్బుల్లో కొంత భాగాన్ని తదుపరి పూల తయారీకి కావాల్సిన సామగ్రి కొనడానికి దాచుకుంది. మిగిలిన మొత్తాన్ని తల్లి చేతిలో పెట్టింది.

తర్వాత నోటుపుస్తకంలో ఇలా రాసింది.

‘ఈరోజు నేను నేర్చుకున్నది — వస్తువు తయారు చేయడం మాత్రమే వ్యాపారం కాదు. దాన్ని కొనేవాళ్లను అర్థం చేసుకోవడం కూడా వ్యాపారమే.’

ఆ వాక్యం కింద మరో మాట రాసింది.

‘రేపు నేను మరింత బాగా ప్రయత్నిస్తాను.’

ఆమెకు తెలియదు. భవిష్యత్తులో కోట్ల రూపాయల వ్యాపార నిర్ణయాలు తీసుకునే సమయంలో కూడా ఈ చిన్న పాఠమే తనకు మార్గదర్శకంగా నిలుస్తుందని.

ఆమెకు అప్పటికి పెద్ద కంపెనీ లేదు. ఉద్యోగులు లేరు. కార్యాలయం లేదు. బ్యాంకు ఖాతాలో పెద్ద మొత్తంలో డబ్బు లేదు.

కానీ ఆమె దగ్గర ఒక చిన్న వ్యాపారానికి అవసరమైన మొదటి మూడు విషయాలు ఉన్నాయి.

ప్రతిభ.

నేర్చుకోవాలనే ఆసక్తి.

ఓటమి వచ్చినా మళ్లీ ప్రయత్నించే ధైర్యం.

మరుసటి రోజు జ్వాల పూలు అమ్మడానికి వెళ్లినప్పుడు, ఒక చిన్న దుకాణం యజమాని ఆమెను పిలిచాడు.

“అమ్మా, నువ్వు తయారు చేసిన పూలు చూశాను. నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. నా దుకాణం కోసం కొన్ని ప్రత్యేకమైన అలంకరణ వస్తువులు తయారు చేయగలవా?”

జ్వాల ఆశ్చర్యంతో అతని వైపు చూసింది.

ఇది తనకు వచ్చిన మొదటి పెద్ద అవకాశం కావచ్చు.

కానీ అతను చెప్పిన పని పూర్తి చేయాలంటే తన దగ్గర ఉన్న డబ్బు సరిపోదు.

అంతేకాదు, అతను అడిగిన వస్తువులను తాను ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ తయారు చేయలేదు.

జ్వాల కాసేపు ఆలోచించింది.

తాను చేయగలనని చెప్పాలా?

లేక అనుభవం లేదని వెనక్కి తగ్గాలా?

ఆమె అతని కళ్లలోకి చూసి ఒక మాట చెప్పింది.

“అన్నయ్యా, నాకు ఈ పని ఇంతకుముందు చేసిన అనుభవం లేదు. కానీ మీరు ఎలా కావాలో చెబితే, ఒక నమూనా తయారు చేసి చూపిస్తాను. మీకు నచ్చితేనే పెద్ద మొత్తంలో తయారు చేస్తాను.”

దుకాణదారుడు ఆమె సమాధానానికి సంతోషించాడు.

“సరే అమ్మా. రేపు ఒక నమూనా తీసుకురా.”

జ్వాల అక్కడి నుంచి ఇంటికి బయలుదేరింది.

ఆమె గుండెల్లో ఉత్సాహం ఉంది. అదే సమయంలో బాధ్యత కూడా ఉంది.

ఎందుకంటే ఈసారి తనకు వచ్చిన అవకాశం కేవలం కొన్ని పూలు అమ్మడానికే పరిమితం కాదు.

తన ప్రతిభను మరింత మందికి పరిచయం చేసే అవకాశమది.

ఆమె నడుస్తూ తనలో తాను అనుకుంది.

“ఒకరోజు నా చేతులతో తయారు చేసిన వస్తువుల కోసం ప్రజలు నన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తారు. నా పేరుతో ఒక సంస్థ ఉంటుంది. నాతో పాటు మరెంతోమంది మహిళలు పనిచేస్తారు. మా కుటుంబం మాత్రమే కాదు, నాలాంటి ఎన్నో కుటుంబాలు తమ కాళ్ల మీద నిలబడతాయి.”

ఆ కల ఎంత పెద్దదో ఆమెకు తెలుసు.

కానీ దాన్ని నిజం చేయడానికి మొదటి అడుగు వేసింది.

ఆ అడుగు చిన్నదే.

కానీ అదే అడుగు భవిష్యత్తులో ఒక గొప్ప బిజినెస్ ఉమెన్ ప్రయాణానికి పునాది కాబోతోంది.

అయితే జ్వాలకు తెలియని విషయం ఏమిటంటే, ఆమెకు అవకాశం ఇచ్చిన ఆ దుకాణదారుడి వెనుక మరో వ్యక్తి ఉన్నాడు.

ఆ వ్యక్తి జ్వాల ప్రతిభను గుర్తిస్తాడా?

లేక ఆమెను మోసం చేసి, ఆమె మొదటి వ్యాపారాన్నే నాశనం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాడా?

జ్వాల జీవితంలో మరో పరీక్ష మొదలుకాబోతోంది.