అగ్ని జ్వాలా – 3

రాత్రి పదకొండు గంటలు దాటింది.

 

ఊరంతా నిద్రలో మునిగిపోయింది. కానీ ఆ చిన్న ఇంట్లో మాత్రం ఒక దీపం ఇంకా వెలుగుతూనే ఉంది.

 

ఆ దీపం వెలుగులో కూర్చుని కాగితాలను కత్తిరిస్తోంది జ్వాల.

 

ఆమె ముందున్న పాత బల్ల మీద రంగురంగుల కాగితాలు, దారం, చిన్న కత్తెర, గమ్ బాటిల్ చిందరవందరగా పడి ఉన్నాయి. పక్కనే ఆమె తయారు చేసిన రెండు అలంకరణ నమూనాలు ఉన్నాయి.

 

ఒకటి చూడటానికి బాగుంది. మరొకటి మాత్రం ఆమెకు నచ్చలేదు.

 

ఆమె రెండో నమూనాను చేతిలోకి తీసుకుని కొద్దిసేపు పరిశీలించింది.

 

“ఇది బాగాలేదు. రేపు దుకాణదారుడికి ఇస్తే అతనికి నచ్చకపోవచ్చు.”

 

అని అనుకుంటూ దాన్ని పక్కన పెట్టింది.

 

మళ్లీ మొదటి నుంచి తయారు చేయడం మొదలుపెట్టింది.

 

ఆమెకు నిద్ర వస్తోంది. వేళ్లు నొప్పి పెడుతున్నాయి. అయినా పని ఆపాలనిపించడం లేదు.

 

ఎందుకంటే మరుసటి రోజు ఆమెకు ఒక అవకాశం ఉంది.

 

ఆ అవకాశం చిన్నదే కావచ్చు. కానీ దాని వెనుక ఆమె జీవితాన్ని మార్చగల మార్గం ఉందని జ్వాల నమ్ముతోంది.

 

కొద్దిసేపటి తర్వాత తల్లి లక్ష్మి నిద్రలేచి కూతురి దగ్గరకు వచ్చింది.

 

“జ్వాలా! ఇంకా పడుకోలేదా తల్లీ?”

 

“ఇంకొంచెం పని ఉందమ్మా.”

 

“రేపు చేయొచ్చుగా?”

 

“రేపు దుకాణదారుడికి నమూనా చూపించాలి కదమ్మా. నాకు నచ్చే వరకు తయారు చేయాలి.”

 

లక్ష్మి కూతురి పక్కన కూర్చుంది.

 

“తల్లీ, కష్టపడటం మంచిదే. కానీ నీ ఆరోగ్యం కూడా చూసుకోవాలి. నువ్వు అలసిపోయి అనారోగ్యం పాలైతే నీ కలల కోసం ఎవరు పోరాడతారు?”

 

జ్వాల తల్లి వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

 

“నిజమే అమ్మా. ఈ నమూనా పూర్తి చేసి పడుకుంటాను.”

 

లక్ష్మి ఆమె తల నిమిరి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

 

జ్వాల మళ్లీ తన పనిలో నిమగ్నమైంది.

 

చివరకు ఆమె తయారు చేసిన నమూనా పూర్తయింది.

 

అది ఒక చిన్న పూల గుత్తి. మధ్యలో పసుపు రంగు పువ్వులు, చుట్టూ ఎరుపు రంగు పూలు, కింద ఆకుపచ్చ కాగితంతో తయారు చేసిన ఆకులు ఉన్నాయి.

 

దాన్ని చూసి జ్వాల ముఖంలో సంతృప్తి కనిపించింది.

 

“ఇప్పుడు బాగుంది!”

 

ఆమె ఆ నమూనాను పాత వార్తాపత్రికలో చుట్టి పక్కన పెట్టింది.

 

ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు తన నోటుపుస్తకంలో ఒక మాట రాసుకుంది.

 

‘పని చిన్నదైనా, దాని నాణ్యత విషయంలో రాజీ పడకూడదు.’

 

ఆమెకు తెలియదు. భవిష్యత్తులో తన సంస్థకు వేలమంది కస్టమర్లు వచ్చినప్పుడు కూడా ఇదే సూత్రం తన విజయానికి పునాది అవుతుందని.

 

—

 

మరుసటి రోజు ఉదయం జ్వాల త్వరగా సిద్ధమైంది.

 

తన చేతులతో తయారు చేసిన నమూనాను తీసుకుని దుకాణం వైపు బయలుదేరింది.

 

దారిలో వెళ్తున్నప్పుడు కొందరు ఆమెను చూసి మాట్లాడుకున్నారు.

 

“అదిగో, మళ్లీ ఆ కాగితపు పూలమ్మాయి వెళ్తోంది.”

 

“ఏమో, పెద్ద వ్యాపారం చేస్తుందట!”

 

ఆ మాటలు ఆమె చెవిలో పడ్డాయి.

 

ఒక్క క్షణం అడుగులు ఆగాయి.

 

కానీ వెంటనే తనను తాను సముదాయించుకుంది.

 

‘వాళ్ల మాటలతో నా భవిష్యత్తు మారదు. నా పనితోనే మారుతుంది.’

 

ఆమె ముందుకు నడిచింది.

 

దుకాణానికి చేరుకునేసరికి యజమాని అక్కడే ఉన్నాడు.

 

“రా అమ్మా! నమూనా తెచ్చావా?”

 

“అవును అన్నయ్యా.”

 

జ్వాల జాగ్రత్తగా నమూనాను బయటకు తీసి అతని ముందు పెట్టింది.

 

దుకాణదారుడు దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని అన్ని వైపులా పరిశీలించాడు.

 

పూల అమరికను చూశాడు. రంగులను గమనించాడు. కాగితం అతికించిన విధానాన్ని పరిశీలించాడు.

 

జ్వాల మాత్రం అతని ముఖంలో కనిపించే ప్రతి మార్పును గమనిస్తోంది.

 

కొన్ని క్షణాల తర్వాత అతను తల పైకెత్తాడు.

 

“బాగుంది అమ్మా. నువ్వే తయారు చేశావా?”

 

“అవును అన్నయ్యా.”

 

“ఇలాంటివి ఇంకో యాభై తయారు చేయగలవా?”

 

జ్వాల గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.

 

యాభై!

 

ఇంతవరకు ఒకేసారి అంత పెద్ద సంఖ్యలో వస్తువులు తయారు చేయలేదు.

 

అయినా వెంటనే వెనక్కి తగ్గలేదు.

 

“చేయగలను అన్నయ్యా. కానీ ఎప్పుడు కావాలి?”

 

“మూడు రోజుల్లో కావాలి.”

 

జ్వాల కాసేపు ఆలోచించింది.

 

మూడు రోజుల్లో యాభై అలంకరణ వస్తువులు తయారు చేయాలంటే కావాల్సిన సామగ్రి కొనాలి. సమయాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగించుకోవాలి. ఇంటి పనులు కూడా ఉంటాయి.

 

“సరే అన్నయ్యా. ప్రయత్నిస్తాను.”

 

దుకాణదారుడు వెంటనే అన్నాడు.

 

“ప్రయత్నం కాదు అమ్మా, నాకు మూడు రోజుల్లో సరుకు కావాలి. సమయానికి ఇవ్వగలవా లేదా చెప్పు.”

 

ఆ మాటకు జ్వాల కాసేపు మౌనంగా ఉంది.

 

తాను చేయగలనని చెప్పడం సులభమే. కానీ సమయానికి పూర్తి చేయలేకపోతే తన మీద నమ్మకం పోతుంది.

 

ఆమె నమూనాను మరోసారి చూసి మాట్లాడింది.

 

“అన్నయ్యా, నాకు కావాల్సిన సామగ్రి దొరికితే మూడు రోజుల్లో తయారు చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాను. కానీ మీరు చెప్పిన నాణ్యతతోనే ఇస్తాను. తొందరలో బాగాలేని వస్తువులు తయారు చేసి ఇవ్వను.”

 

దుకాణదారుడు ఆమె సమాధానాన్ని గమనించాడు.

 

“సరే. మొత్తం యాభై వస్తువులకు నేను రెండు వందల రూపాయలు ఇస్తాను.”

 

జ్వాల ఆశ్చర్యపోయింది.

 

తాను ఖర్చు చేయాల్సిన డబ్బు, పట్టే సమయం గురించి లెక్క వేసింది. ఆ ధరకు తయారు చేస్తే తనకు వచ్చే లాభం చాలా తక్కువగా ఉండొచ్చు.

 

“అన్నయ్యా, సామగ్రి ఖర్చు కూడా ఉంటుంది. అంతేకాదు, ఒక్కోటి తయారు చేయడానికి సమయం పడుతుంది. రెండు వందల రూపాయలకు నాకు నష్టం వచ్చే అవకాశం ఉంది.”

 

దుకాణదారుడు కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.

 

“అయితే నీకు ఎంత కావాలి?”

 

జ్వాల వెంటనే ఎక్కువ ధర చెప్పాలనుకోలేదు.

 

“ముందుగా సామగ్రి ఖర్చు లెక్క వేసుకుంటాను అన్నయ్యా. దాని తర్వాత మీకు సరైన ధర చెబుతాను.”

 

ఆమె మాట విని అతను కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

 

చివరకు తల ఊపాడు.

 

“సరే. సాయంత్రంలోపు చెప్పు.”

 

జ్వాల దుకాణం నుంచి బయటకు వచ్చింది.

 

ఆమెకు ఒక విషయం అర్థమైంది.

 

వ్యాపారంలో పని రావడం మాత్రమే విజయం కాదు. ఆ పనిని సరైన ధరకు చేయడం కూడా అంతే ముఖ్యం.

 

—

 

ఇంటికి వచ్చిన వెంటనే జ్వాల తన నోటుపుస్తకాన్ని తీసుకుంది.

 

ఒక్కో అలంకరణ వస్తువుకు ఎంత కాగితం అవసరమో రాసుకుంది. గమ్, దారం, ఇతర సామగ్రి ఖర్చులను అంచనా వేసింది.

 

యాభై వస్తువులకు ఎంత ఖర్చవుతుందో లెక్క వేసింది.

 

ఆ తర్వాత తన శ్రమకు కూడా ఒక విలువ పెట్టుకుంది.

 

లెక్కలు పూర్తి చేసిన తర్వాత ఆమెకు విషయం అర్థమైంది.

 

దుకాణదారుడు చెప్పిన ధరకు పని చేస్తే, సామగ్రి ఖర్చులు పోను తనకు దాదాపు ఏమీ మిగలదు.

 

అప్పుడు ఆమె తనను తాను ఒక ప్రశ్న అడిగింది.

 

‘లాభం లేకుండా పని చేస్తే నా వ్యాపారం ఎలా పెరుగుతుంది? మళ్లీ సామగ్రి కొనడానికి డబ్బులు ఎక్కడి నుంచి వస్తాయి?’

 

ఆమె తన లెక్కలను మళ్లీ పరిశీలించింది.

 

ధరను పెంచాలని నిర్ణయించుకుంది. కానీ కస్టమర్‌కు తన ధర ఎందుకు సరైనదో వివరించాలి.

 

సాయంత్రం దుకాణానికి వెళ్లి దుకాణదారుడితో మాట్లాడింది.

 

“అన్నయ్యా, నేను లెక్క వేసుకున్నాను. యాభై వస్తువులకు మీరు చెప్పిన ధర సరిపోదు. సామగ్రి ఖర్చు, తయారీకి పట్టే సమయం కలిపి చూస్తే నాకు నష్టం వస్తుంది.”

 

“అయితే ఎంత కావాలి?”

 

జ్వాల తన లెక్కల పేజీని అతనికి చూపించింది.

 

“సామగ్రి ఖర్చు వేరుగా లెక్క వేసి, నా పనికి తగిన మొత్తం కలిపి ధర నిర్ణయించాలి. మీకు సరిపోతేనే ఆర్డర్ తీసుకుంటాను.”

 

దుకాణదారుడు ఆ పేజీని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.

 

“నువ్వు చదువుకున్నావా అమ్మా?”

 

ఆ ప్రశ్న జ్వాల గుండెను తాకింది.

 

“కొంచెం చదువుకున్నాను అన్నయ్యా. కానీ పూర్తి చదువు లేదు.”

 

“మరి ఈ లెక్కలన్నీ ఎలా వేస్తున్నావు?”

 

జ్వాల చిన్నగా నవ్వింది.

 

“తెలియని విషయాలను తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను అన్నయ్యా. తప్పులు చేస్తే నేర్చుకుంటాను.”

 

ఆమె సమాధానం విన్న దుకాణదారుడు కాసేపు ఆమెను పరిశీలించాడు.

 

చివరకు అతను ఒక కొత్త ప్రతిపాదన చేశాడు.

 

“సరే. ముందుగా ఇరవై వస్తువులు తయారు చేసి ఇవ్వు. వాటి నాణ్యత నాకు నచ్చితే మిగిలిన ముప్పైకి ఆర్డర్ ఇస్తాను. సామగ్రి కొనడానికి కొంత అడ్వాన్స్ ఇస్తాను.”

 

జ్వాల ముఖంలో ఆనందం కనిపించింది.

 

ఇది తనకు మంచి అవకాశం.

 

అదే సమయంలో ఆమెకు ఒక జాగ్రత్త కూడా అవసరం.

 

“సరే అన్నయ్యా. కానీ మీరు అడ్వాన్స్ ఇచ్చినప్పుడు ఎంత సామగ్రి కొనాలో, ఎంత పని చేయాలో ముందే రాసుకుందాం. మీరు అడిగిన నాణ్యతతోనే వస్తువులు తయారు చేసి ఇస్తాను.”

 

దుకాణదారుడు నవ్వాడు.

 

“మంచిదే. నువ్వు వ్యాపారాన్ని సీరియస్‌గా తీసుకుంటున్నావు.”

 

ఆమె అడ్వాన్స్ తీసుకుని ఇంటికి బయలుదేరింది.

 

ఆ రోజు మొదటిసారి ఆమెకు తన పనికి ఒక వ్యాపార విలువ ఉందనే భావన కలిగింది.

 

—

 

ఇంటికి వచ్చిన జ్వాల తల్లికి విషయం చెప్పింది.

 

“అమ్మా! నాకు పెద్ద ఆర్డర్ వచ్చింది. ముందుగా ఇరవై అలంకరణ వస్తువులు తయారు చేయాలి.”

 

లక్ష్మి కూతురిని ఆనందంగా చూసింది.

 

“చాలా సంతోషంగా ఉంది తల్లీ. కానీ పని ఎక్కువగా ఉంటుందిగా?”

 

“అవును అమ్మా. అందుకే సమయాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగించుకోవాలి.”

 

“నేను కూడా నీకు సహాయం చేస్తాను.”

 

జ్వాల వెంటనే తల ఊపింది.

 

“నువ్వు ఇప్పటికే చాలా కష్టపడుతున్నావమ్మా. నేను వీలైనంత వరకు నేనే చేస్తాను. అవసరమైతే నీ సహాయం అడుగుతాను.”

 

లక్ష్మి కూతురి మాటలకు మురిసిపోయింది.

 

ఆ రాత్రి నుంచి జ్వాల తన పనిని పద్ధతిగా ప్రారంభించింది.

 

ముందుగా కావాల్సిన సామగ్రిని వేరు చేసింది. తర్వాత ప్రతి వస్తువును తయారు చేయడానికి ఎంత సమయం పడుతుందో అంచనా వేసింది.

 

ఒకేసారి అన్ని పనులు చేయకుండా, మొదట కాగితాలను కత్తిరించింది. తర్వాత పూలను తయారు చేసింది. చివరగా వాటిని అలంకరణ వస్తువులుగా మార్చింది.

 

ఇలా పని చేయడం వల్ల సమయం ఆదా అవుతుందని ఆమె గుర్తించింది.

 

రెండో రోజు సాయంత్రానికి పది వస్తువులు పూర్తయ్యాయి.

 

మూడో రోజు ఉదయం మిగిలిన వస్తువులను తయారు చేస్తుండగా, ఊహించని సమస్య ఎదురైంది.

 

కొనుక్కొచ్చిన గమ్ అయిపోయింది.

 

మరోసారి కొనడానికి డబ్బు కావాలి. కానీ తన దగ్గర మిగిలిన డబ్బు చాలా తక్కువగా ఉంది.

 

జ్వాల చేతిలో ఉన్న వస్తువును చూసింది.

 

ఇప్పుడే పని ఆపేస్తే సమయానికి ఆర్డర్ పూర్తి చేయలేకపోవచ్చు.

 

అదే సమయంలో నాణ్యత తగ్గించేలా ఏదైనా ప్రత్యామ్నాయం ఉపయోగిస్తే దుకాణదారుడి నమ్మకం పోవచ్చు.

 

ఆమె కాసేపు ఆలోచించింది.

 

చివరకు తాను తయారు చేసిన వస్తువుల్లో కొన్ని భాగాలను మరింత సమర్థవంతంగా ఉపయోగించే మార్గాన్ని కనుగొంది. అయితే నాణ్యత తగ్గకుండా చూసుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.

 

ఆమె పని కొనసాగించింది.

 

సాయంత్రానికి ఇరవై వస్తువులు సిద్ధమయ్యాయి.

 

వాటిని జాగ్రత్తగా సర్ది దుకాణానికి తీసుకెళ్లింది.

 

దుకాణదారుడు ప్రతి వస్తువును పరిశీలించాడు.

 

“బాగున్నాయి జ్వాలా. నువ్వు అనుకున్న సమయానికి పని పూర్తి చేశావు.”

 

అతను ఒప్పుకున్న డబ్బు చెల్లించాడు.

 

జ్వాల డబ్బులు తీసుకుంది. కానీ వెంటనే ఖర్చు చేయలేదు.

 

ఇంటికి వచ్చి తన లెక్కల పుస్తకాన్ని తెరిచింది.

 

మొత్తం ఆదాయం ఎంత? సామగ్రి కోసం ఎంత ఖర్చు చేసింది? తన శ్రమకు ఎంత మిగిలింది?

 

అన్నీ లెక్క వేసుకుంది.

 

ఆమెకు పెద్ద లాభం రాలేదు.

 

కానీ ఒక ముఖ్యమైన విషయం నేర్చుకుంది.

 

వ్యాపారం అంటే వచ్చిన డబ్బును చూసి సంతోషించడం కాదు. ఖర్చులు తీసేసిన తర్వాత నిజంగా ఎంత మిగిలిందో తెలుసుకోవడం.

 

ఆ రాత్రి ఆమె నోటుపుస్తకంలో ఇలా రాసుకుంది.

 

‘నాకు చదువు పూర్తికాలేదు. కానీ నా నేర్చుకోవడం మాత్రం ఆగదు. నాకు తెలియని ప్రతి విషయం నా వ్యాపారానికి ఒక పాఠం.’

 

ఆ వాక్యాన్ని రాసిన తర్వాత జ్వాల కిటికీలోంచి బయటకు చూసింది.

 

ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి.

 

ఆమె మనసులో మాత్రం అంతకంటే ప్రకాశవంతమైన కల మెరుస్తోంది.

 

ఒకరోజు తనకు సొంతంగా ఒక సంస్థ ఉండాలి. తనలాంటి చదువు మధ్యలో ఆగిపోయిన మహిళలకు పని నేర్పించాలి. వాళ్లకు సంపాదించే అవకాశం కల్పించాలి.

 

కానీ ఆ కల నిజం కావాలంటే ఇంకా ఎన్నో పరీక్షలను ఎదుర్కోవాలి.

 

ఆమెకు తెలియదు—తన మొదటి ఆర్డర్ గురించి ఇప్పటికే ఊరిలో కొందరు మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారని.

 

వాళ్లలో ఒకరు మాత్రం జ్వాల ఎదుగుదలను చూసి అసూయపడుతున్నాడు.

 

“నిన్నటి వరకు ఏమీ లేని ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు వ్యాపారం చేస్తుందా? చూద్దాం, ఇంకా ఎన్ని రోజులు చేస్తుందో!”

 

అని అతను తనలో తాను అనుకున్నాడు.

 

జ్వాల మాత్రం తన ముందున్న పనిని పూర్తి చేయడంలో నిమగ్నమై ఉంది.

 

తన ఎదుగుదలను అడ్డుకోవడానికి ఎవరో ప్రయత్నిస్తున్నారని ఆమెకు తెలియదు.

 

కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం.

 

ఆమె మొదటి సంపాదన సంపాదించింది.

 

తన మొదటి ఆర్డర్‌ను పూర్తి చేసింది.

 

తన శ్రమకు ధర నిర్ణయించడం నేర్చుకుంది.

 

ఇప్పుడు ఆమె ప్రయాణం మరో మలుపు తిరగబోతోంది.

 

ఎందుకంటే జ్వాల ప్రతిభను గుర్తించినవాళ్లు పెరుగుతున్న కొద్దీ, ఆమెను ఆపాలని చూసేవాళ్లు కూడా పెరగబోతున్నారు.

 

ఆమె ఆ అడ్డంకులను ఎలా ఎదుర్కొంటుంది?

 

ఆమె మొదటి వ్యాపారానికి ఎదురయ్యే తదుపరి ప్రమాదం ఏమిటి?

 

తెలుసుకోవాలంటే.

కొనసాగింపు