ప్రేమ వెన్నెల🌙❤️ – 1

© All Rights Reserved.

This work is protected by copyright. No part of this work may be copied, reproduced, or republished without the prior permission of the author.

“అదేంటి…. నీకు తెలియదా షినీ…. ఆ మలుపు దగ్గర ఉన్న ఇంట్లో అబ్బాయి ఉరి వేసుకున్నాడట…..”

“ఏంటి, ఆ కవలలు ఉన్న ఇంట్లోనా….???” షినీ బాధగా ముఖం పెట్టుకుని అడిగింది….

“ఆహ్… అదే…. ఏదో ప్రేమలో విఫలమయ్యాడని విన్నాను….”

వాళ్లు గొంతు తగ్గించి షినీ చెవికి దగ్గరగా వచ్చి చెప్పారు….

“ఇప్పటి పిల్లలతో ఏమీ చెప్పలేం శోభేచ్చీ….

ఒక్క మాట అంటే చాలు తాడు తీసుకుంటారు…

లేదంటే బ్లేడ్ తీసుకుని ఒక గాటు…. ఇంట్లో వాళ్ల బాధ వాళ్లకు చెప్పినా అర్థం కాదు…

ఆ క్షణం కోపంలో ఏదో ఒకటి చేసేస్తారు…. “

షినీ కాస్త కోపంగా చెప్పడం ఆపింది….

“అందుకని మన పిల్లల్ని మందలించకూడదా….”

శోభ తన అభిప్రాయం చెప్పింది….

“మందలించాలి…. మందలించాల్సిన చోట మందలించాలి…. కొట్టాల్సిన చోట బాగా రెండు దెబ్బలు వేయాలి…. అప్పుడే పిల్లలు బాగుపడతారు…. ఇప్పటి తల్లులు అలా చేస్తున్నారా…. తాడు వదిలేసినట్టు పిల్లల్ని వదిలేస్తున్నారు…

షినీ కాస్త కోపంగా చెప్పింది.

“అది నువ్వు చెప్పింది నిజమే షినీ….”

“టీచర్ ఒక్కసారి కొడితే వెంటనే సమ్మె…. అదే సమయంలో ఆ స్కూల్లో వాళ్లు ఏదైనా చెత్త పని చేసి అది బయటికి వస్తే…. టీచర్ ఎందుకు తప్పొప్పులు చూపించి నేర్పలేదు… ఎందుకు కొట్టి పెంచలేదు అనే ప్రశ్న కూడా వస్తుంది….”

“ఆహ్… దేశం నాశనమైపోయింది శోభేచ్చీ…. ఒకటి చెబితే రెండో మాటకే పొడిచి చంపడం కాదా…. రోజూ ఏం చూస్తే గానీ ఒక్క రోజును నెట్టుకురాలేం…. “

అవును…..అది చెప్పకుండా ఉండటమే మంచిది…. “

అది చెప్పి శోభ షినీ ఇంటి ఆవరణలో నుంచి రెండు కొమ్మల కరివేపాకు తెంపుకుని తిరిగి నడిచింది….

“అయితే సరే షినీ…. నేను ఇవి తెంపుకోవడానికి వచ్చాను…. మాటల్లో పడి ఇక్కడే నిలబడిపోయాను….”

వెళ్తూ వెళ్తూ పిలిచి చెప్పుకుంటూ ఆమె నడిచింది….

ఆమె వెళ్లిపోతుండగా చూస్తూ ఒక నిట్టూర్పు విడిచి షినీ లోపలికి వెళ్లింది….

             🎶🎶🎶🎶🎶

“ఆమీయే…. ఏయ్ ఆమీయే…….!!!! నువ్వు ఇది తెరుస్తావా… లేకపోతే నేను ఈ తలుపు పగలగొట్టాలా….????”

తలుపు ముందు వచ్చి నిలబడి షినీ కోపంతో ఊగిపోయింది…..

“ఓహ్… ఏంటి అమ్మా…. ఒక్కసారి నిద్రపోనివ్వవా…..”

నిద్రతో బరువెక్కిన కళ్లను నులుముకుంటూ ఆమె షినీ వైపు చూసి చిరాగ్గా అంది…..

“ఓహ్…. టైం ఎంత అయిందో తెలుసా ఈ ఇంటి మహారాణికి…. తినడం, తాగడం ఏమీ వద్దా……”

“నేను తినేస్తాను, ఇంకొంచెం సేపు పడుకోనివ్వు….”

ఆమె అలా చెప్పగానే తలుపు మూసేయడం కూడా ఒకేసారి జరిగిపోయింది….

“ఓహ్…. ఇంటికి ఒక ఉపయోగం ఉందని చెప్పుకోవడానికి ఈ దరిద్రురాలికి ఏమాత్రం లేదు…. ఎప్పుడూ నిద్ర నిద్ర నిద్ర….. అతిథిలా వచ్చి… అన్నీ పెట్టి ముందు పెడితేనే కదా బయటికి వస్తుంది….”

షినీ కోపంగా గొణుక్కుంటూ చెప్పేది ఆమీ గదిలో పడుకుని వింటూనే ఉంది…..

“ఈ అమ్మతో వేగలేక…. ఉన్న ఒక్క సెలవు రోజు కూడా ఇలా పోయింది….”

పెదవుల కింద గొణుక్కుంటూ ఆమె లేచింది…..

మంచం మీద కాళ్లు చాపుకుని కాసేపు కళ్లుమూసుకుని కూర్చుంది…..

ఒక దీర్ఘంగా నిట్టూర్పు విడిచి కళ్లను క్లాక్ వైపు తిప్పింది…

ఎనిమిది గంటలు దాటింది అంతే…. కోపంగా ఆమె అమ్మను ఒకసారి తిట్టుకుంది… తర్వాత చెదిరిపోయిన జుట్టును సర్దుకుని మంచం మీద నుంచి కాళ్లు కింద పెట్టి లేచింది….

వెనక ఎవరో కదిలినట్టు అనిపించడంతో షినీ వెనక్కి తిరిగి చూసింది….

“ఓహ్… ఇప్పటికైనా లేచి రావాలనిపించిందా ఈ ఇంటి మహారాణికి…” ఆమె వైపు చూసి పెదవి విరుస్తూ చెప్పుకుంటూ, సింక్‌లో ఉన్న గిన్నెలతో పోరాడుతూనే ఉంది….

“ఈ అమ్మకి ఏమైంది…. పొద్దున్నే…. నిన్న నేను ఎంత లేట్‌గా వచ్చానో అమ్మకి తెలియదా…. మళ్లీ ఎందుకిలా రేడియోలాగా అరుస్తుంది….”

కోపంగా చెబుతూ వంటగది తలుపు దగ్గర గోడకు వేలాడుతున్న సగం కట్ చేసిన బాటిల్‌లో నుంచి బ్రష్, పేస్ట్ తీసుకుని పెరట్లోని బట్టలు ఉతికే రాయి దగ్గరికి నడిచింది….

“నువ్వు మాట్లాడుతుంటే చూస్తే కుటుంబం కోసం కష్టపడటానికి వెళ్లినట్టు ఉంది…. జనాల ముందు ఆడటానికి వెళ్లావు కదా…. ఆడపిల్ల…. నాతో ఇంకా ఎక్కువ మాట్లాడించకు నువ్వు….”

వంటగదిలో నుంచి షినీ గొంతు కోపంగా వినిపించింది….

“ఏంటి ఆమీ, మీ అమ్మ పొద్దున్నే మొదలెట్టేసిందా కథా ప్రవచనం….”

గోడ అవతల నుంచి పైకి కనిపించిన సుజాతమాయి తల చూసి ఆమీ పళ్లు కొరుక్కుంటూ ఆమె వైపు చూసింది….

“ఓహ్… ఈ ముసలిదాని చెవులు కూడా పొద్దున్నే ఇటువైపే ఉన్నాయే…”

గొణుక్కుంటూ ఆమె వైపు చూసి ఊరికే ఒకసారి తల ఊపింది….

పళ్లు తోముకుని ముఖాన్ని బాగా నీళ్లతో కడుక్కుంది…. తీసుకున్న బ్రష్‌ను ఆ సగం కట్ చేసిన బాటిల్‌లో పెట్టి వంటగదిలోకి నడిచింది….

“అమ్మా, కాస్త నెమ్మదిగా మాట్లాడొచ్చు కదా…. ఊరంతా తెలిసిపోతేనే నీకు శాంతి కలుగుతుందా….!”

“ఏంటీ…. విషయం చెప్పగానే నీకు కాలిపోతుందా…. దరిద్రురాలా….”

ఆమె వైపు కోపంగా చూసి, టీ పాత్రలో నుంచి టీని గ్లాసులో పోసి ఆమెకు ఇచ్చింది….

ఆ గ్లాస్ తీసుకుని ఆమె వరండాలోకి నడిచింది….

“ఈరోజు నాన్న వస్తున్న రోజు… ఎక్కడికీ తిరగకుండా ఇక్కడే కూర్చుని ఉండాలి….” షినీ ఆమె దగ్గరకు వచ్చి గట్టిగా చెప్పింది….

“ఓహ్… ఈ అమ్మతో నేను ఎక్కడికి వెళ్లాలి అమ్మా…. పొద్దున్నే మొదలెట్టావు కదా… మనిషిని కాస్త ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వవా….”

కొంచెం బతిమాలుకుంటూ ఆమీ షినీ ముఖం వైపు చూసి అడిగేసరికి, షినీ తెల్లటి ముఖం కోపంతో ఎర్రబడిపోయింది….

“ఈ మధ్య నీకు ఎదురు మాట్లాడటం బాగా ఎక్కువైపోయింది…. నాకు ఏమీ అర్థం కాదనుకోకు నువ్వు…. నేనే నిన్ను కన్న తల్లిని… కనీసం ఆ గౌరవం అయినా నాకు ఇస్తున్నావా దరిద్రురాలా….”

“ఇవ్వాలంటే అటువైపు నుంచి కూడా రావాలి…. అది ఎలా వస్తుంది… ఊరి వాళ్ల మాటలు విని నా మీదకే కదా గుర్రం ఎక్కి వస్తున్నావు….”

“నోరు మూసుకో…. ఆడపిల్లల గొంతు ఈ ఇంటి బయట వినిపించకూడదు….” షినీ చెయ్యి పైకెత్తుతూ చెప్పింది.

“ఓహ్… అయితే అమ్మ ఆడపిల్ల కాదా…. అమ్మ అరుపులు ఈ పంచాయతీ మొత్తం విని ఉంటారు….” ఆమె చెయ్యి పైకెత్తడంతో శరీరాన్ని కాస్త వెనక్కి వంచుతూ ఆమె అంది.

అదే సమయంలో షినీ చెయ్యి ఆమె భుజంపై పడింది…..

“నీతో ఎదురు మాట్లాడొద్దని చెప్పాను కదా…..” ఆమెను కొట్టి, చెయ్యి దించుకుంటూ షినీ చెప్పింది…

ఆమీకి బాధ, కోపం రెండూ ఒకేసారి వచ్చాయి….

ఆమె ముఖం బాధతో ముడుచుకుపోతూనే ఉంది…. ముక్కు చివర కోపంతో వణుకుతోంది….

“ఏంటీ అలా చూస్తూ భయపెడుతున్నావా…. నీ చూపులతో భయపడే మనిషిని కాదు ఈ షినీ…”

ఆమె వైపు అసహ్యంగా చూస్తూ చెప్పి, ఒక్కసారిగా తిరిగి వంటగదిలోకి వెళ్లిపోయింది….

షినీ వెళ్లిన వైపే చూస్తూ ఆమె వరండాలో కోపంగా కూర్చుంది….. కళ్లలో నిండిన కన్నీళ్లు జారుతున్నా వాటిని తుడుచుకోవడానికి కూడా ప్రయత్నించకుండా…..

💕

“నువ్వెందుకే ఇలా బాధపడుతున్నావు…. మీ అమ్మ స్వభావం నీకు తెలియదా….”

చుట్టూ చేత నిండుగా పెరిగిన తాటి మొక్కలతో ఉన్న చెరువు ఒడ్డున కూర్చుని భామ అడిగింది.

“అమ్మ స్వభావం నాకు తెలియక కాదు భామే….. ఒక్కరోజైనా…. ఒక్కరోజైనా కొంచెం ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వొచ్చు కదా……” లోపల ఉన్న బాధతో ఆమె చెప్పి ఆపింది…..

“అదంతా జరుగుతుంది…. నువ్వు చూడు…. నీ ఆ జైలు లాంటి ఇంటి నుంచి నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి…. అప్పట్లో మణ్ణాత్తియమ్మమ్మ చెప్పినట్టే ఈ పెద్ద తోట దాటి నీ రాజకుమారుడు వచ్చేస్తాడులే అమ్మాయీ….”

ముళ్లతో నిండుగా ఉన్న తాటి ఆకు చివరను పట్టుకుని లాగుతూ భామ ఒక రాగంలో చెప్పింది….

“నువ్వు కాస్త ఊరుకుంటావా భామే….. నేను ఇక్కడ పెద్ద విషయం చెబుతుంటే, నీకేమో ఈ చిన్న విషయం….” ఆమీ ముఖం ఉబ్బించుకుని అంది.

“ఇదీ పెద్ద విషయమే ఆమీకుట్టీ….”

“హ్మ్…. నువ్వు ఇదే చెబుతూ ఉండు…. నాన్న వస్తున్నాడని నేను బయటికి వెళ్లకూడదని అమ్మ ఆంక్ష పెట్టింది…. ఇక ముందు ఏం గొడవలు జరగబోతున్నాయో ఏమో…. “

“”అబ్బా, మోహనన్ మామయ్య వస్తాడా….అయితే నీ అమ్మ వాల్యూమ్ కాస్త తగ్గుతుంది…. భయపడాల్సిన అవసరం లేదు….”

భామ కన్ను కొట్టి చెప్పి చెరువులోకి చిన్న రాయి తీసుకుని విసిరింది… అది నీళ్లలో అలలు పుట్టించి నెమ్మదిగా మాయమైపోయింది…..

“అదేంటి ఆమీయే…. నువ్వు ఈసారి నాట్యానికి వెళ్లడం లేదా….”?

“హ్మ్… వెళ్లాలని ఉంది…. కానీ… కాస్ట్యూమ్స్, ఆర్నమెంట్స్ అన్నిటి రెంట్…ఆలోచిస్తేనే… నా దగ్గర ఉన్న డబ్బు సరిపోతుందో లేదో అనే భయం….”

“డబ్బు గురించి నువ్వు ఆలోచించకు అమ్మాయీ…. అవన్నీ మనమే రెడీ చేసుకుందాం… నువ్వు పేరు ఇవ్వు…. ఆ కార్యక్రమం వల్ల నీ రేంజ్‌నే మార్చేసే అవకాశం ఉందేమో….”

భామ సీరియస్‌గా చెప్పగానే ఆమీ ఆమె వైపు చిరాగ్గా చూసింది….

“ఎక్కడ ప్రోగ్రామ్ వచ్చినా నువ్వు ఇదే కదా భామే చెబుతావు….. ఇప్పటికైనా ఇది మార్చి చెప్పొచ్చుగా…. శవమా….”

ఆమె వైపు అసహ్యంగా చూస్తూ ఆమీ అంది…. అలాగే చిన్న చిన్న రాళ్లు ఏరుకుని నీళ్లలోకి విసరడం కూడా మర్చిపోలేదు…..

కొంతసేపు ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం అలుముకుంది….

ఆమీ ఆ చెరువు మెట్లలో పై మెట్టుపైకి వాలి పడుకుంది….

“నువ్విలా పడుకుని విరహ ప్రేమికులకు మార్కెట్ పెంచకు ఆమీయే…. జనాలు ఏదో అనుకుంటారు….” ఆటపట్టిస్తూ భామ ఆమె నడుమును కాస్త గిల్లింది….

“ఊరుకో భామే…. మనిషి కాస్త ప్రశాంతంగా కూర్చునేది ఈ చెరువు మెట్ల దగ్గరే… నువ్వు కూడా ఇప్పుడు ఆ ప్రశాంతతను పాడు చేయకు….”

కళ్లు మూసుకుని చెబుతున్నా ఆమీ మనసులో షినీ తిట్లు మాత్రం స్పష్టంగా వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి….

“అహా…. ఇది బాగుందే…. నన్ను పిలిచి తీసుకురావడం చాలదా…నేనే నీకు ప్రశాంతత లేకుండా చేస్తున్నానా….”

భామ అలిగి చెప్పగానే ఆమీ ముఖం పక్కకు తిప్పి ఆమె వైపు చూసింది….

ఆమె కొంటెగా నవ్వుతూ కూర్చుని ఉండటం చూసి ఆమీ పళ్లు కొరుక్కుని తల నేరుగా పెట్టుకుంది….

“పర్లేదు… పోనీలే…. అమ్మ కదా…. నువ్వు పెద్దగా పట్టించుకోకు….” భామ ఆమె మనసులో ఏముందో తెలిసినట్టుగా చెప్పింది….

దానికి సమాధానం చెప్పకుండా ఆమె కళ్లు మూసుకుని పడుకుంది…..

సమయం గడిచిపోయింది…. భామ తన స్నేహితురాలి జీవితాన్ని ఒక తెరలా ఊహించుకుంటూ కూర్చుంది…. దానికి భంగం కలిగించాలన్నట్టుగా మధ్యాహ్నపు ఎండ ఇద్దరి ముఖాల మీద గట్టిగా పడింది….

“ఇదిగో… మధ్యాహ్నపు ఎండ పడుతోంది అమ్మాయీ…. లేచి ఇంటికి వెళ్లడానికి చూడు….”

గంటలు గడిచాక భామ నెమ్మదిగా ఆమెను తట్టి లేపింది….

చిన్నగా కునుకు తీసిన ఆమీ కళ్లు తెరిచింది….

“చాలా అలసటగా ఉందా ఆమీయే….” ఆమె అలా పడుకుని ఉండటం చూసి భామ జాలిగా అడిగింది….

“కొంచెం…. నిన్న వచ్చేసరికి పదకొండు దాటింది…. ఒళ్లంతా నొప్పిగా ఉంది….”

“అందుకే అయి ఉంటుంది ఆమీయే, కొంతకాలంగా నువ్వు గజ్జెలు కట్టుకుని డాన్స్ చేయడం తగ్గించావు కదా…. దాని వల్లే….”

“హ్మ్మ్…. తెలుసు…. కానీ అమ్మకి అవన్నీ తెలియాలిగా…. నన్ను తప్పుపట్టడానికి తప్ప ఆ నోరు నా కోసం తెరుచుకోదని నీకు తెలియదా భామే….”

“తెలియక కాదు కదా….. నువ్వు పెద్దగా పట్టించుకోకు…. ఏమైనా ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్లడానికి చూడు…. మోహనన్ మామయ్యను చూసి నేరుగా నందనంకి రా… నేను ఎదురుచూస్తుంటాను…..”.

“కుదిరితే వస్తాను….. నేను వెళ్లొస్తాను అయితే….”

భామకి వీడ్కోలు చెప్పి ఆమె తాటి తోట గుండా ఇంటివైపు నడిచింది…..

కొనసాగుతుంది…….💕 ఇక కొత్తది వచ్చేసింది తెలుసా….

చదివేవాళ్లు కనీసం ఒక ఇమోజీ అయినా పెడితే చాలా ఉపకారం అయ్యేది. 🚶🏼‍♀️