ప్రేమ వెన్నెల🌙❤️ – 2

“ఓహ్…. ఎక్కడ తిరిగి వస్తున్నావే ఇది….” ఇంటి ముంగిట్లో అడుగు పెట్టకముందే ఆమి చెవుల్లో షిని గొంతు గట్టిగా వినిపించింది….

దానికి సమాధానం చెప్పకుండా, అలసిపోయిన కాళ్లను ఈడ్చుకుంటూ లోపలికి నడిచింది…. అలా వెళ్తూనే టేబుల్ మీద ఉన్న జగ్‌లోని నీళ్లను నోట్లోకి వంచి తాగడం కూడా మర్చిపోలేదు…..

అదే సమయంలో ముంగిట్లోకి ఒక బైక్ వచ్చి ఆగింది……

షిని దృష్టి వెంటనే వసారాలోకి మళ్లింది….

“అదేంటి…. ఇతనెవరు…. ఎక్కడ దొరికాడండీ ఈ కుర్రాడు, మోహనన్నా….”

మోహనన్ బైక్ వెనక నుంచి దిగుతున్న మనుని చూసి షిని ఆప్యాయంగా అడిగింది….

“ఈరోజు శుక్రవారం కదా షినీ…. వాడు బస్టాండ్‌లో దిగగానే నాకు ఫోన్ చేశాడు…. వాడి కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటే టైం అలా గడిచిపోయింది….”

“పొద్దున్న ఫోన్ చేసినప్పుడు కూడా ఈరోజు వస్తున్నానని చెప్పలేదే మనూ….”

కాస్త అలకగా అతని తల మీద చేయి వేసి నిమురుతూ షిని అడిగింది….

“అమ్మా…. ఒక సర్‌ప్రైజ్‌గా ఉండాలని చెప్పలేదంతే….”

“భలే చెప్పావులే…. నా బిడ్డ ముందే చెప్పుంటే, వాడికి ఇష్టమైనవన్నీ చేసి పెట్టేదాన్ని కదా…. ఎన్ని రోజులకి నా బిడ్డ ఈ ఇంటికి వస్తున్నాడో….” కాస్త బాధగా అతని జుట్టును నిమురుతూ చెప్పింది….

“ఓహో…. నువ్వు మాట్లాడేది వింటే నీ కొడుకు ఏదో పరాయి దేశం నుంచి వస్తున్నాడేమో అనిపిస్తోంది…. ఇక్కడ పక్క జిల్లాలో నుంచే వస్తున్నాడు కదా…. దానికేనా ఈ హడావుడంతా, షినీ….”

కాస్త వెటకారంగా అడుగుతూ మోహనన్ లోపలికి వెళ్లాడు….

ఆయన మాటలు షినికి పెద్దగా నచ్చలేదు….

“అవును…. ఆ అబ్బాయిని కాస్త లోపలికి రానివ్వండి…. మిగతావన్నీ తర్వాత మాట్లాడుకోవచ్చు….”

మోహనన్ మళ్లీ వెటకారంగా అనేసరికి షిని ముఖం కందగడ్డలా ఉబ్బిపోయింది….

మనూ అమ్మ బుగ్గను పట్టుకుని లాగి వదిలాడు…. ఆ తర్వాత ఆమె భుజం మీద చేయి వేసి లోపలికి నడిచాడు….

అమ్మా, నాన్నా, అన్నయ్యా…. అందరూ కలిసి నవ్వుతూ మాట్లాడుకుంటున్న మాటల్ని మూసి ఉన్న తలుపు వెనక నుంచి ఒక అమ్మాయి నిండైన బాధతో వింటూ ఉంది….

ఆమె కళ్లలో నుంచి జారుతున్న కన్నీటి చుక్కలకు కూడా చెప్పుకోవడానికి ఎన్నో బాధలు ఉన్నాయన్నట్టుగా అవి వెళ్లి ఆమె దిండుపై పడ్డాయి….

💕

మనూ స్నానం చేసి వచ్చేసరికి, షిని అతని కోసం రకరకాల చిరుతిళ్లను టేబుల్ మీద సర్దిపెట్టింది….

మోహనన్ కూడా వాళ్లతో పాటు కూర్చున్నాడు….

“అదేంటి…. నా చిన్న సంతానం ఎక్కడుంది…. కనిపించడం లేదే….”

ఎదురుగా ఉన్న గాజు గ్లాసు అందుకుంటూ ఆయన చుట్టూ ఒకసారి చూస్తూ అడిగాడు….

“ఓహ్…. మన ఇంటి మహారాణి ఇంకా నిద్రపోతోంది…. నిన్న అర్ధరాత్రి దాటాక ఇంట్లో అడుగుపెట్టింది కదా…. అదెలా అంటే, నాన్నగారు కదా గారాబం చేసి వదిలేశారు….”

షిని నవ్వుతున్నట్టుగా ముఖం పెట్టి చెప్పింది….

మోహనన్ మనూ వైపు ఓసారి చూశాడు….

మనూ కళ్లను టపటపా ఆర్పాడు….

“ప్రోగ్రామ్ ఉంది కాబట్టే కదా షినీ…. కావాలని అలా చేయలేదు కదా తను….”

వాతావరణాన్ని కాస్త శాంతింపజేయాలన్నట్టు ఆయన అన్నాడు….

“ఏం ప్రోగ్రామ్…. మోహనన్నా మీరు కష్టపడి సంపాదించి తీసుకొస్తున్నారు కాబట్టే కదా ఈ ఇంట్లో పొయ్యి వెలుగుతోంది…. అంతేగానీ, జనాలు దాని ఆటలు చూసి డబ్బులేమీ ఇవ్వడం లేదు కదా…. రోజుకో పిచ్చి వేషం వేస్తూ తిరుగుతుంది…. దానికి తాళం వేస్తూ ఆడించడానికి ఒక తండ్రి…. నాకు నా కొడుకు ఒక్కడే ఉన్నాడు…. నా ఆశలన్నీ వాడి మీదే….”

కాస్త గర్వంగా చెబుతూ, మూసి ఉన్న తలుపు వైపు ఓ చూపు విసిరింది షిని….

అవన్నీ వింటూ నిద్రపట్టక ఒక అమ్మాయి లోపలే కుమిలిపోతూ పడుకుంది….

“అమ్మా…. ఏంటమ్మా ఇది…. నేను వచ్చి కూర్చున్నానో లేదో, అప్పుడే మొదలుపెట్టేశావా….”

మనూ పరిస్థితిని చక్కదిద్దడానికి అలా అనగానే షిని కాస్త శాంతించింది….

అది చూసి మోహనన్ కూడా ఊపిరి పీల్చుకుని కుర్చీలో హాయిగా వెనక్కి వాలాడు….

అందరి మాటలు ఇంటి లోపలి నుంచి మెల్లగా వినిపించకుండా పోయాయని అనిపించగానే ఆమి మంచం మీద నుంచి నెమ్మదిగా లేచింది….

“ఉమ్…. అందరూ మధ్యాహ్నం నిద్రపోవడానికి వెళ్లి ఉంటారు….” అని మనసులో అనుకుంటూ వంటగదిలోకి నడిచింది….

ఒక ప్లేట్‌లో మూతపెట్టి ఉంచిన కేరళ బియ్యంతో వండిన అన్నాన్ని తీసి తెల్లటి ప్లేట్‌లో వేసుకుంది…. కాస్త చట్నీ పొడి, సాంబారు కూడా అందులో వేసుకుంది….

ఆకలి కడుపులో మంట పుట్టిస్తున్నా, ఆ అన్నం ముద్దలు గొంతు దిగడానికి మాత్రం చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది…. అదే సమయంలో కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి….

“ఎవరూ…. ఒక్కరంటే ఒక్కరు కూడా ఈ ఉన్నదాన్ని తిన్నావా లేదా అని గుర్తు చేసుకోలేదే….” అని మనసులోని బాధను బయటపెట్టుకుంటూ పెదవులు కదిలించింది….

రెండో ముద్దను కలుపుకుని నోట్లో పెట్టుకోబోతూ మళ్లీ దాన్ని ప్లేట్‌లోనే పడేసింది….

వంటగది తలుపు తెరిచి, బయట ఉన్న ఆవుల పాక దగ్గర నీళ్లలో ఆ అన్నం ప్లేట్‌ను వంచి పారబోసింది….

ప్లేట్‌ను కడిగి వంటగదిలో పెట్టింది…. ఆ తర్వాత నీళ్లతో ముఖం కడుక్కుంటూ, ఉబ్బిన కళ్లను చల్లబరుచుకుంది….

💕

“అరే…. ఇదెవరు, ఆమినా….” నందనం ఇంటి గేటు దాటి వస్తున్న ఆమిని చూసి నవ్వుతూ అడిగింది నందినియమ్మ…. భామ వాళ్ల అమ్మ!

ఆమెకు సమాధానం చెప్పకుండా ఆమి ఆమె దగ్గరికి అడుగులు వేసింది….

చిన్న చిరునవ్వుతో వస్తున్న ఆమిని నందినియమ్మ కూడా రెప్ప వేయకుండా కాసేపు చూసింది….

ఎవరైనా ఒక్కసారి చూస్తే మళ్లీ చూడాలనిపించే అందం ఆ అమ్మాయిది…. నాట్యం చేస్తుంది కాబోలు…. రవివర్మ చిత్రాల్లో గీసిన అమ్మాయి రూపంలా, ఎంతో అందంగా చెక్కినట్టుగా ఉంది….

“ఏంటి ఆమి…. ఈ దారి కూడా మర్చిపోయావా నువ్వు….” కాస్త అలకను బయటపెడుతూ నందినియమ్మ పెదవులు ముడుచుకుని అడిగింది….

“మర్చిపోలేదు టీచరమ్మా…. ఏదో ఒక్కోసారి పనులతో బిజీ అయిపోతున్నాను….”

నేలవైపు చూస్తూ ఆమె చెప్పింది….

“ఆహా…. పెద్ద కలెక్టర్ అయిపోయిందిలే…. భామతో కలిసి రోజూ వచ్చేదానివి…. ఇప్పుడు ఏమైందో కానీ, ఇటువైపు రావడమే మానేశావు…. మమ్మల్నందరినీ చూసి చూసి బోర్ కొట్టేసిందా ఆమి….” మొదట కోపంగా, ఆ తర్వాత బాధగా చెప్పింది నందినియమ్మ….

“అలా ఏమీ లేదులే టీచరమ్మా…. నిజంగానే పనులు ఎక్కువయ్యాయి కదా…. లేకపోతే ఈ బంగారు బొమ్మను చూడటానికి నేనే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చేదాన్ని కదా….”

ఆమె బుగ్గను కాస్త గిల్లుతూ చెప్పగానే నందినియమ్మ పగలబడి నవ్వేసింది….

“పోరా అల్లరి పిల్లా….” అంటూ ఆమెను చూసి నవ్వింది….

“అది సరే…. నేను వస్తానని టీచరమ్మకు ముందే తెలుసు కదా….”

ఆమెను చూస్తూ కన్ను కొట్టి అడిగింది ఆమి. నందినియమ్మ నవ్వుతూ తల ఊపింది….

“అయితే చెప్పండి…. వింటాను…. ఈ నందినికుట్టి ఇక్కడ గేటు దగ్గర కళ్లు కాయలు కాచేలా ఎవరి కోసం ఎదురుచూసిందో…. నా కోసమే కదా….”

ఆమె అల్లరి మాటలతో అక్కడి వాతావరణం నిండిపోవడంతో టీచరమ్మ ఆమెను కన్ను కొట్టి చూసింది….

“నువ్వు వస్తావని నాకు తెలుసన్నది నిజమే…. కానీ నేను ఎదురుచూసింది మాత్రం…. నా ఉణ్ణి కోసం….” అల్లరి నిండిన ముఖంతో ఆమె చెప్పగానే ఆమి ముఖం ఒక్కసారిగా ఉబ్బిపోయింది….

“అలాగైతే…. ఉణ్ణి కోసం ఎదురుచూస్తూ టీచరమ్మ ఇక్కడే కూర్చోండి…. నేను భామను, వాళ్ల నాన్నను చూసొస్తాను….”

ఆమె వైపు కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తూ లోపలికి పరుగెత్తింది….

ఆమె అలా వెళ్లిపోవడం చూసి నందినియమ్మ చిన్నగా నవ్వుకుంది…. ముంగిట్లోకి ఓసారి చూసి లోపలికి నడిచింది….

“అరే…. ఇదెవరు, ఆమి పాపా….” లోపలి హాలులో గజ్జెల శబ్దం వినగానే, ఆమి తన దగ్గరికి రాకముందే సాధశివన్ ప్రశ్న వేశాడు….

“నా సతువన్నా…. మీ భార్యాభర్తలిద్దరికీ నేను కనిపించినప్పుడల్లా అడగడానికి ఈ ఒక్క ప్రశ్నే దొరుకుతుందా….?”

ఆ ప్రశ్న వినగానే సమాధానం చెప్పకుండా, నడుము మీద చేతులు పెట్టుకుని ఆయన వైపు కళ్లు పెద్దవి చేసి అడిగింది….

“హాహా…. నాకంటే ముందే నందిని గోల్ కొట్టేసిందా….” అంటూ ఆమె ప్రశ్నకు పగలబడి నవ్వుతూ సమాధానం చెప్పాడు….

ఆయన నవ్వు విని భామ హాల్లోకి వచ్చింది….

“అదేంటి…. ఇదెవరు, ఆమినా….” కళ్లలో పటాసులు వెలిగినట్టుగా భామ అడిగేసరికి, ఆమి మాత్రం ‘ఆహా…. భలే ఉంది!’ అన్నట్టుగా ముఖం పెట్టి నిలబడింది….

“భార్యాభర్తలే కాదు…. మీ కుటుంబం మొత్తం ఇలాగే తయారయ్యారన్నమాట….”

అందరినీ చూస్తూ కళ్లు పెద్దవి చేసి అనగానే ఆ హాల్లో అందరూ కలిసి పగలబడి నవ్వారు….

“ఈరోజు కైతవళప్పిల్‌లో కలుద్దామని చెప్పినా, నువ్వు నిజంగా వస్తావని అనుకోలేదు తెలుసా….” ఆమిని చూస్తూ చిన్నగా నవ్వుతూ చెప్పింది భామ….

ఆమి దానికి చిన్నగా నవ్వింది….

“ఏమైనా తాగావా అమ్మా…. నేను ఏదైనా తీసుకొస్తాను…. మన తోటలోని మువ్వాండన్ మామిడిపండ్లు పండిపోయాయి…. వాటితో ఈరోజు జ్యూస్ చేసేద్దాం….”

అంటూ నందినియమ్మ వంటగదిలోకి నడిచింది….

“టీచరమ్మా…. మరి ఉణ్ణి కోసం ఎదురుచూడటం లేదా….” అంటూ ఆ అమ్మాయి వెటకారంగా గట్టిగా అరిచింది. అవతలి వైపు నుంచి అంతే గట్టిగా సమాధానం వచ్చింది….

“నా ఉణ్ణి నువ్వే కదే….”

ఆమి పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు మెరిసింది…. కానీ అదే సమయంలో షిని ముఖం గుర్తుకు రావడంతో ఆ నవ్వు పూర్తిగా మాయమైపోయింది….

“ఇదిగో ఆమి…. నెగెటివ్‌గా ఆలోచించాలంటే ఇంటికి వెళ్లాకో, కైతవళప్పిల్‌లో కూర్చున్నాకో ఎప్పుడైనా ఆలోచించుకోవచ్చు…. కావాలంటే అప్పుడు ఎంతైనా ఏడ్చి సెంటిమెంట్ అవ్వొచ్చు…. కానీ ఈ నందనంలో మాత్రం అలాంటివి కుదరవు అమ్మడూ…. అందుకే కాస్త ఉత్సాహంగా ఉండు…. పద….”

ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా వాడిపోవడం చూసి భామ ఆటపట్టిస్తూ అంది….

ఆమి ఆమె వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది…. ఆ తర్వాత ఇద్దరూ కలిసి ఆమె గదిలోకి వెళ్లారు….

తెల్లటి బెడ్ మీద ఒక్కసారిగా దూకి పడుకుంది ఆమి….

“నా భామా…. నిజం చెప్పాలంటే, ఇక్కడికి వచ్చాకే నా ప్రాణం తిరిగి వచ్చినట్టుంది….” అలసిపోయిన ముఖంతో చెబుతుంటే, భామ ఆమె పక్కన కూర్చుని తల మీద ఆప్యాయంగా చేయి వేసి నిమిరింది….

“నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చి ఉండొచ్చుగా ఆమి….”

కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దాన్ని చెరిపేస్తూ భామ అడిగేసరికి, ఆమి వాడిపోయిన చిరునవ్వు నవ్వింది….

“చెప్పడానికి సులభంగానే ఉంటుంది భామా…. కానీ…. ఈ ఆమి ఎవరికీ భారం కావాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు….”

దీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తూ ఆమె చెప్పిన మాటలు విన్న గోడకు అవతల ఉన్నవాళ్ల గుండెలు ఒక్కసారిగా బరువెక్కాయి….

కానీ ఆ బాధను చిరునవ్వు వెనక దాచుకుంటూ, వాళ్లిద్దరూ రెండు గ్లాసుల జ్యూస్ తీసుకుని భామ గదిలోకి వచ్చారు….

“మీ ముచ్చట్లు తర్వాత చెప్పుకోండి…. ముందు ఇది తాగండి ఇద్దరూ…. నేను గ్లాసులు కిందకు తీసుకెళ్లాలి….”

ఇద్దరినీ కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తూ నందినియమ్మ అనగానే వాళ్లిద్దరూ జ్యూస్ గ్లాసులు చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు….

ఆకలి మరీ భరించలేనంతగా ఉండటంతో ఆమి ఒక్క గుక్కలోనే జ్యూస్ తాగేసింది….

“నా ఆమి…. నువ్వు మధ్యాహ్నం ఏమీ తినలేదుగా….” ఆమె అలా తాగడం చూసి భామ కళ్లు పెద్దవి చేసింది….

క్షణాల్లోనే ఆ పెద్ద పెద్ద కళ్లు కన్నీళ్లతో నిండిపోయాయి….

“ఇదిగో…. ఆ కన్నీళ్ల డ్యామ్ మాత్రం తెరవకు అమ్మాయ్…. నువ్వు ఏమీ తినవని నాకు ముందే తెలుసు….”

ఆమెను ఆప్యాయంగా చూస్తూ నందినియమ్మ చెప్పింది….

ఆమి కళ్లలో చిన్న ఆశ్చర్యంతో ఆమె వైపు చూసింది….

“అన్నీ భామ చెప్తూనే ఉంటుంది…. ఇప్పటివరకు జరిగినవన్నీ కూడా….” నందినియమ్మ మళ్లీ చెప్పింది….

“ఇక్కడ ఉండలేకపోతే ఇటు వచ్చేయొచ్చుగా పిల్లా…. మేమేమీ పరాయివాళ్లం కాదుగా….”

అలా చెబుతున్నప్పుడు నందినియమ్మ ముఖం కూడా బాధగా మారిపోయింది….

“అయ్యో…. ఆగండి…. టీచరమ్మ కూడా నన్ను ఇలా బాధపెట్టకండి…. నేను ఎవరికీ ఇబ్బంది కలగకుండా అక్కడే ఉండిపోతాను…. అయినా…. అది ఇల్లు కదా…. ఒక్కోసారి చిన్న చిన్న గొడవలు వస్తూనే ఉంటాయి…. గొడవపడేది అమ్మే అయినప్పుడు…. ఎదురు చెప్పలేం కదా….!”

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండిపోయి, ఎప్పుడైనా జారిపడేలా కనిపించాయి…. వాటిని ఆపుకోవడానికి ఆమె ఎంతగానో ప్రయత్నించింది…. కానీ ఆమె ప్రయత్నమంతా వృథా అయింది…. కన్నీళ్లు మాత్రం ఆగకుండా కిందకు జారిపోయాయి….

💕

కొనసాగుతుంది….. 🤍

మీ అభిప్రాయం చెప్పండి…. కనీసం ఒక ఎమోజీ అయినా పెట్టండి 🙁