ప్రేమ వెన్నెల🌙❤️ – 3

“అయ్యో…. ఏడవకు మా గడుసు పిల్లా….. పోనీలే… ఇక్కడ ఉండదంటే ఉండనివ్వు…. పర్లేదు… దానికే ఇలా ఏడవకు…. ఏదైనా జబ్బు తెచ్చుకునేలా ఉంది ఈ పిల్ల….” అంటూ తన నుదుటి మీద ఒక దెబ్బ వేసుకుంది నందిని.

ఒకసారి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చి, కళ్లను గట్టిగా తుడుచుకుంది ఆమీ….

“కళ్లలో ఉన్న కాటుకంతా పోగొట్టేసుకున్నావే పిల్లా….” నందిని కావాలని కోపం నటిస్తూ అనగానే ఆమీ చిన్నగా నవ్వింది.

“ఇక ఏడవకూడదు సరేనా…. మేం కూడా నిన్ను బలవంతంగా ఇక్కడికి రమ్మని పిలవం… కానీ నీకు ఎప్పుడు రావాలనిపిస్తే అప్పుడు ఇక్కడికి రావచ్చు… నందనం గడప నీకోసం ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటుంది….

ఆమీ బుగ్గను నిమురుతూ, గొంతులో బాధను దాచుకుంటూ నందినమ్మ చెప్పింది… ఖాళీ గ్లాసులు చేతుల్లోకి తీసుకుని వాళ్లు గది నుంచి బయటికి వెళ్లారు…

“నా ఆమీ… నువ్వు మరీ సెంటీ అవ్వకు…. ఇన్ని రోజుల తర్వాత కదా ఇక్కడికి వచ్చావు…. మనం ఎంజాయ్ చేద్దాం….” దాని మూడ్ మార్చడానికి భామ దాని చెయ్యి పట్టుకుని బయటికి నడిచింది…

💕

“అవునే షినీ…. నీ కూతురు ఆ నందనం ఇంటికి వెళ్లిందట కదా…. ఇక అక్కడే ఉండిపోతుందా ఏంటి…..”

సంధ్యవేళ దీపం వెలిగించి, వత్తిని సరిచేస్తున్న సమయంలోనే ఒక గ్లాసు పంచదార కోసం శోభనమ్మ మళ్లీ వచ్చింది….

“నేను ఈరోజు కూడలికి వెళ్లినప్పుడు చూశానే, నీ కూతురు ఆ నందనం గడప దాటి లోపలికి వెళ్లడం….”

శోభ, షినీ ముఖకవళికలను గమనిస్తూ చెప్పడం ఆపింది.

షినీ ముఖం ఎర్రబడటం చూసి, ఆమె మనసులో పటాకులు పేలినట్టయింది…

“నేను చెప్పేది తప్పుగా అనుకోవద్దు…. ఆడపిల్లకు పెళ్లీడు వచ్చేసింది…. ఆ ఇంట్లో ఒక పెద్ద మగమనిషి, అతని కొడుకులు ఉన్నారు… నీకు తెలుసు కదా, సొంత తండ్రితో కూడా ఆడపిల్లలు ఒక వయసు దాటాక మరీ దగ్గరగా ఉండకూడదని అంటారు…. అలాంటిది ముగ్గురు కుర్రాళ్లు ఉన్న చోట ఆ అమ్మాయి ఇలా స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ ఉంటే, చివరికి ఆ మలుపు దగ్గర అబ్బాయి ఉరేసుకున్నట్టు మీ ఇంట్లో కూడా ఒక తాడు వేలాడుతుంది….”

వాళ్ల మాటల్లో అంతా మంచితనం నిండినట్టు కనిపించినా, లోపల మాత్రం ఆమె మనసు కుతకుతలాడుతోంది.

నిజమే…. ఈరోజుతో దాని తిరుగుళ్లకు నేను ముగింపు పలుకుతాను….

“ఆ పని చేస్తే నీకే మంచిది. ముందు మీ కుటుంబం పరువు నిలబెట్టుకోవడం చూడు…”

అని చెప్పి శోభ తిరిగి వెళ్లిపోయింది…. నిజానికి ఆమెకు పంచదార అవసరమే లేదు…. తను చూసిన విషయం చెప్పి షినీకి కోపం తెప్పించిందో లేదో తెలుసుకోవాలనుకుంది అంతే… అందుకే వచ్చింది… తన పని అయిపోయిందని అనిపించగానే తిరిగి వెళ్లిపోయింది….

💕

“సంధ్య అయిపోయింది భామా…. నేను వెళ్తాను… ఈరోజు అమ్మ నన్ను చంపేస్తుంది…..” పరికిణీ కొంగును ముందుకు చుట్టుకుంటూ చెప్పులు వేసుకుని, అందరికీ వీడ్కోలు చెప్పి ఆ గడప దాటి బయటికి వెళ్లింది ఆమీ.

వాళ్ల ఇంటికి నడిచి వెళ్లడానికి దాదాపు పది నిమిషాలు పడుతుంది.

ఇంటి ఆవరణలోకి చేరుకునే సరికి, వరండాలో వెలుగుతున్న దీపం కనిపించింది.

“దేవుడా…. దీపం పెట్టేసిందా…. ఈరోజు నన్ను చంపేస్తుంది.” గుండెల్లో భయం మొదలవడంతో, గుండెల మీద చెయ్యి పెట్టుకుంది.

వరండాలోకి అడుగు పెట్టగానే, కోపంతో ఊగిపోతున్న షినీ కనిపించింది.

“అక్కడే ఆగవే ఒళ్లు బలిసినదానా…..!” చేతిలో బెత్తం పట్టుకుని నిలబడి ఉన్న షినీని చూసి ఆమీ ఒళ్లంతా వణికిపోయింది.

“ఎవరిని పడేయడానికి ఆ నందనం ఇంటికి అంత హడావుడిగా వెళ్లావే….! ఏదో సంబంధం ఉందని చెప్పి ఈ గడప తొక్కాలని చూస్తే, అసలు ఈ ఇంట్లో అడుగే పెట్టనివ్వను నిన్ను, ఒళ్లు బలిసినదానా…..!!!”

“నేను…. చదువుకోవడానికి… కొన్ని విషయాలు అడగడానికి వెళ్లాను అమ్మా….”

“ఛీ….. నోరు మూయవే ఎక్కువ మాట్లాడే దానా….. నాతో ఎదురు మాట్లాడేంత పెద్దదానివి ఇంకా కాలేదు, గుర్తుంచుకో….”

“అమ్మకేంటి…. నేను చదువు గురించి కొన్ని విషయాలు అడగడానికి వెళ్లానని చెప్పాను కదా…. మరి ఎందుకిలా ఊగిపోతున్నావు….” కోపంతో ధైర్యం తెచ్చుకుని అడిగేసింది ఆమీ.

“ఏం చదువుకోవడమే…. ఓహో…. మగాళ్లను చూస్తే నీకు బాగా మోజు పెరిగిపోతుంది కదా…. అందుకే **₹₹ అయి ఉంటుంది… అక్కడైతే ముగ్గురు కుర్రాళ్లు తయారుగా ఉన్నారు కదా……”

తన కూతురే అన్న విషయం కూడా చూడకుండా, నోటికొచ్చిన బూతులన్నీ తిట్టింది షినీ.

ఆ శబ్దం విని వరండాలోకి వచ్చిన మోహనన్, మనులు ఆ మాటలు విని అక్కడే నిలబడిపోయారు.

“నాన్నా, ఈ అమ్మ ఆ అమ్మాయితో ఏం మాట్లాడుతోంది అసలు….” మనుడు ముఖం చిట్లించుకుంటూ ఆయనతో అన్నాడు.

“మీ అమ్మకు రెండు దెబ్బలు తక్కువయ్యాయి రా కొడుకా… ఇప్పుడు కొట్టినా దాని బుద్ధి మారదు… ఎప్పుడో కొట్టాల్సింది….” వాళ్లిద్దరినీ చూస్తూ చెప్పిన ఆయన, ఆమీ వైపు చూశాడు.

“షినీ, ఆ పిల్లను అలా ఎందుకు తిడుతున్నావు…. అమ్మా, నువ్వు లోపలికి రా….” మెట్ల దగ్గర నిలబడి ఉన్న ఆమీని మోహనన్ చెయ్యి చూపిస్తూ లోపలికి పిలిచాడు.

“మోహనన్నా, మీరు ఇందులో కలగజేసుకోవద్దు…. దీని పొగరు నేను అణచి వేస్తాను…. తిరుగుబోతు….!!!”

రెండు కళ్లతో కోపంగా చూస్తూ షినీ అంది.

“ఇక్కడ అసలు ఏం జరిగింది…. నందనం ఇంటికి వెళ్లినంత మాత్రాన ఏమైంది…. అది తన స్నేహితురాలి ఇల్లు కదా….!”

మనుడు కూడా మధ్యలోకి వచ్చేసరికి షినీ అతని వైపు కోపంగా చూసింది.

“అది కేవలం తన స్నేహితురాలి ఇల్లేనా రా…. ఏహే… నిజంగా అలానేనా….”

“ఆ దరిద్రపు ఇంట్లో అడుగు పెట్టొద్దని నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా వినవు కదా…. అదెలా వింటావులే, సొంత తల్లి బుద్ధులే వచ్చాయి కదా నీకు….”

తన నోట్లో నుంచి పొరపాటున వచ్చిన మాటలకే షినీ కూడా ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది.

మోహనన్ ఆశ్చర్యంగా షినీ వైపు చూడగా, మనుడు మాత్రం ఇదంతా తనకు ఎప్పటినుంచో తెలుసన్నట్టుగా నిలబడ్డాడు.

ఇక ఆమీ అయితే, ఇప్పుడే విన్న మాటల అర్థం ఏంటో తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది…..

“సొంత తల్లి బుద్ధులే వచ్చాయి కదా నీకు….” అంటే నా తల్లి బుద్ధులు అంటే….. ఇదేనా నా అమ్మ…. సొంత తల్లి తన పిల్లలతో ఇలా మాట్లాడుతుందా…. పరాయివాళ్లలా….

మనసులో ఆలోచనలు పెరిగిపోతున్న సమయంలోనే షినీ ఆ బెత్తంతో ఆమె వీపు మీద కొట్టింది….

ఆ దెబ్బ వేడికి ఆమీ విలవిలలాడిపోయింది….

“అమ్మా…..!!!” ఆ దెబ్బ తట్టుకోలేక గట్టిగా అరిచేసింది….

కంచె అవతల నిలబడి ఇదంతా చూస్తున్న శోభనమ్మ కుటిలంగా నవ్వుకుంది.

“ఇక మీదట…. ఇంకెప్పుడైనా ఆ ఇంటి గడప తొక్కినా… అక్కడున్న % కొడుకులతో మాట్లాడినా తెలిసిందంటే…. నిన్ను చంపి పాతిపెడతాను, చెప్పేస్తున్నాను….”

ఆమీ వైపు కోపంగా చూస్తూ షినీ బెదిరించింది.

“నేను అక్కడికి వెళ్తే అమ్మకేంటి…. వాళ్లేమైనా అమ్మకు సొంతవాళ్లా…. మరి అమ్మకెందుకింత మంట….”

తగిలిన దెబ్బల బాధతో విలవిలలాడుతూ ఆమీ అడిగింది.

“ఏయ్ -%& పిల్లా…. ఇది పరువు మర్యాదలతో బతికే కుటుంబం…. ఆ ఇంటికి ఒక మచ్చ తీసుకొచ్చింది నువ్వే కదా…. ఎన్ని సంవత్సరాలు మారినా ఆ మచ్చ మాత్రం ఇక్కడి నుంచి పోదు…. అన్నీ తెలిసి కూడా నిన్ను ఇక్కడ ఉంచుకుంటున్నానంటే, నేను చెప్పినట్టు ఇక్కడ ఉండాలి…. అలా కాకుండా మళ్లీ మా పరువు తీయాలని చూస్తే, ఇప్పుడే ఈ ఇంటి నుంచి బయటికి వెళ్లిపో….”

లోపల రగులుతున్న కోపాన్ని అదుపు చేసుకోలేక షినీ బయటికి చెయ్యి చూపిస్తూ ఆజ్ఞాపించింది.

“అలా ఇంట్లో నుంచి వెళ్లిపోమని చెప్పడానికే అయితే, నన్నెందుకు కన్నావు…. నన్నెందుకు ఇంత పెద్దదాన్ని చేశావు…..” గుండె బరువెక్కి అడుగుతున్న ఆమీ మాటలు విని, మోహనన్ గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినంత పనైంది….

“అయ్యో….. నేను నిన్ను కన్నదాన్నే అయితే, నువ్వు ఇలా దారి తప్పి తిరిగేదానివి కాదే…. నా కొడుకులా నువ్వు కూడా ఎంత మంచి పిల్లగా ఉండేదానివో…. కానీ నువ్వు నీ తల్లిలాగే ఉన్నావు…. దారి తప్పి తిరగడం తప్ప ఇంకేమీ రాదు…. ఎప్పటికీ బాగుపడవు…. దరిద్రపు మొహమా….”

శాపనార్థాలతో ఆమీని గాయపరుస్తున్నా, షినీ మనసులో ఏమాత్రం జాలి లేదు….

ఆమీ ఎర్రబడి, నీళ్లు నిండిన కళ్లతో ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయింది….. తను విన్న మాటల్ని నమ్మడం అంత సులభం కాదుగా….

“అ… అమ్మా… అమ్మ ఏం చెప్పింది….” గొంతు వణుకుతుండగా, నిజమేనా అని మరోసారి అడిగింది ఆమీ. వెంటనే మోహనన్ ఆమె దగ్గరికి వచ్చాడు….

“తను కోపంలో ఏదో అంటోందిలే…. నీకు అమ్మ గురించి తెలియదా….”

అతను షినీ వైపు కోపంగా ఒకసారి చూసి, ఆమీకి ఎదురుగా నిలబడగానే షినీ అతన్ని పక్కకు తోసేసింది….

“పక్కకు తప్పుకోండి మోహనన్నా…. దీని చూపు కూడా మీ మీద, నా కొడుకు మీద పడటం నాకు ఇష్టం లేదు…. ఎవరినైనా తన వలలో వేసుకోవడానికి వెనకాడని దానిది….”

అసహ్యంగా ముఖం తిప్పుకుంటూ అంది ఆమె.

ఆమీ అక్కడే బొమ్మలా నిలబడిపోయింది….

గొంతులో నుంచి బయటపడాలని తపిస్తున్న మాటను పైకి తీసుకురావడానికి కూడా శక్తి లేకుండా పోయింది ఆమెకు….

తలదించుకుని, ఆవరణలోకి చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్న కూతుర్ని చూసి మోహనన్ గుండె ఒక్క క్షణం విలవిలలాడిపోయింది….

ఆమెను ఓదార్చడానికి చెయ్యి ఎత్తడానికి కూడా ఆయనకు ధైర్యం చాలలేదు… షినీ నోటి నుంచి అంత భయంకరమైన మాటలు వచ్చాయి. కనీసం ఆమెను దగ్గరకు తీసుకున్నా, దానికీ ఇంకో అర్థం తీసే మనిషి ముందు ఆ పిల్లను ఎలా ఓదార్చాలి…..

చేతిలోని బెత్తాన్ని విసిరేసి షినీ లోపలికి వెళ్లిపోయింది…. ఎదురుగా నిలబడిన మనుడిని కూడా కోపంగా చూడటం మర్చిపోలేదు.

“అమ్మా, రా… లోపలికి వెళ్దాం….” మోహనన్ ఆమె చేతులు పట్టుకుని నెమ్మదిగా లోపలికి తీసుకెళ్లాడు….

హాల్లోకి వచ్చేసరికి డైనింగ్ టేబుల్ పక్కన ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుని కోపంగా చూస్తున్న షినీ కనిపించింది.

ఆమీ ఆయన చేతుల నుంచి తన చేతుల్ని విడిపించుకుని, తన గదిలోకి పరుగెత్తింది….

మంచం మీద పడిపోయి ఏడుస్తున్నప్పుడు, గుండెల్లో పేరుకుపోయిన బాధను ఎలా దాచుకోవాలో తెలియక ఆమె అల్లాడిపోయింది…

💕

“అదెలా వింటావులే, సొంత తల్లి బుద్ధులే వచ్చాయి కదా నీకు….”

“అయ్యో….. నేను నిన్ను కన్నదాన్నే అయితే, నువ్వు ఇలా దారి తప్పి తిరిగేదానివి కాదే….”

అంటే, నేను అమ్మకు సొంత కూతుర్ని కాదన్నమాట…. అవును… అదే నిజం…. అంటే నేను ఈ ఇంట్లో ఎవరికీ చెందని దాన్నే…. కాదు…. ఎవరికీ కాదు…. వెక్కిళ్లను ఆపుకోలేక, ఏడుస్తూ ఆ మంచం మీద అడ్డంగా పడుకుని మళ్లీ మళ్లీ అదే మాట అనుకుంటూ ఉండిపోయింది.

అలాంటప్పుడు నా సొంత అమ్మ ఉండి ఉంటే….. లేదు…. బతికే ఉంటే నన్ను ఇలా వదిలేస్తుందా….. అమ్మ బతికే ఉండదు…. వద్దు…. అమ్మ దగ్గరికే వెళ్లిపోవాలి….. వెళ్లాలి… అదే సరైన పని…. ఎదురుచూడటానికి, ప్రేమించడానికి ఎవరూ లేని నాకు అదే కావాలి…..

ఆమె తల పగిలిపోతున్నట్టుగా ఉంది….. ఏడుపు ఎక్కువవడంతో మధ్య మధ్యలో వెక్కిళ్లు ఆగక, ఊపిరి తీసుకోవడానికి కూడా ఇబ్బంది పడింది.

ఆలోచనలు ఎక్కువై ఆమెను మరింతగా బాధపెడుతూనే ఉన్నాయి…. వాటి గురించి ఆలోచించే కొద్దీ పిచ్చి పట్టినట్టుగా అయిపోయింది….. కళ్ల ముందు కనిపించేవన్నీ ముక్కలు ముక్కలుగా కనిపించాయి…. తలలో ఏదో పాకుతున్నట్టుగా అనిపించింది……. రెండు చేతులతో తలను గట్టిగా పట్టేసుకుంది ఆమె….

ఏదో ఒక ఆలోచనతో పిచ్చిదానిలా మంచం మీద నుంచి ఒక్కసారిగా లేచింది…. చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో కూడా తెలియని స్థితిలో వార్డ్‌రోబ్‌లో నుంచి తన డాన్స్ చీరను బయటికి లాగింది. కొద్దిసేపు ఆ చీరకు ముఖం ఆనించి ఉంచింది. గట్టిగా ఒకసారి ఊపిరి పీల్చుకుని, పక్కనే ఉన్న టేబుల్‌ను లాగి, ఫ్యాన్‌కు ఆ చీరతో ఉచ్చు కట్టింది.

ఉచ్చు బిగుసుకున్నాక, కళ్లు మూసుకుని ఒక్క క్షణం నిలబడింది….

“అదెలా వింటావులే, సొంత తల్లి బుద్ధులే వచ్చాయి కదా నీకు….”

“అయ్యో….. నేను నిన్ను కన్నదాన్నే అయితే, నువ్వు ఇలా దారి తప్పి తిరిగేదానివి కాదే….”

ఆ మాటలు చెవుల్లో గట్టిగా మారుమోగగానే ఆమె ఒళ్లంతా వణికిపోయింది.

మనసులోని ఈ అలజడి ఇంకొంతసేపట్లో శాశ్వతంగా దూరమైపోతుందనుకోగానే, లోపల ఏదో తెలియని ప్రశాంతత అలుముకుంది….

అవును, ఆ ఆనందంతోనే ఆమె ఉచ్చు వైపు తల పెట్టింది. టేబుల్ మీద నుంచి కాలు జారిన మరుక్షణమే ఆ ఉచ్చు ఆమె మెడకు బిగుసుకుంది…..

మెడ వెనుక భాగంలో సరిగ్గా మధ్యలో బిగుసుకున్న ఆ ఉచ్చు…. క్షణాల్లోనే రక్తప్రసరణను ఆపేసింది….. నెమ్మదిగా ఆమె కళ్లు మూసుకుపోయాయి….. గాఢమైన నిద్రలోకి జారుకున్నట్టుగా కిందకు వేలాడిపోయింది…… ఇక తిరిగి రానట్టుగా….

💕

కొనసాగుతుంది….. 🤍

మీ అభిప్రాయం చెప్పండి…. 🤍