♥️బావ మరదళ్ళు♥️ – 1

శివ కార్తికేయ పేరుకు తగ్గట్టే చాలా హుందాగా ఉంటాడు. ఆరడుగుల ఎత్తు, నిండైన విగ్రహం, ఎప్పుడూ ముఖంలో ఒక గాంభీర్యం. హైదరాబాద్‌లోని ఒక మల్టీనేషనల్ కంపెనీలో సీనియర్ ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు. సాఫ్ట్‌వేర్ రంగంలో అతనికంటూ ఒక ప్రత్యేకమైన గుర్తింపు ఉంది. ఆఫీస్‌లో ఎంత సీరియస్‌గా ఉంటాడో, ఇంట్లో పెద్దల పట్ల అంత వినయంగా ఉంటాడు. పండగ సెలవుల కోసం నిన్న రాత్రే ఊరికి వచ్చాడు. ప్రయాణ బడలిక వల్ల తెల్లవారుజామున అరుగు మీద ఉన్న ఈజీ చైర్‌లో కూర్చుని, వేడి వేడి కాఫీ తాగుతూ పేపర్ చదువుకుంటున్నాడు.

రేయ్ శివా! కార్తీక్ బాబు! కాఫీ తాగావా నాన్న?” అంటూ వంటగదిలో నుంచి బయటకు వచ్చింది అతని తల్లి జానకమ్మ.

“ఆ తాగాను అమ్మా. చాలా బాగుంది. అయినా నువ్వు ఇంత పొద్దున్నే ఎందుకు లేచావు? కాసేపు పడుకోవచ్చు కదా” అన్నాడు శివ పేపర్ నుంచి కళ్లు తిప్పకుండా.

“నాకేం నిద్రరా నాన్న. ఈరోజు మీ మేనత్త, మావయ్య వస్తున్నారు కదా. వాళ్లతో పాటు నీ మరదలు సాహిత్య కూడా వస్తోంది. చిన్నప్పుడు చూశావు, మళ్లీ ఇన్నేళ్లకు ఇప్పుడే రావడం. ఇల్లంతా పండగ హడావుడి కదా” అంది జానకమ్మ సంతోషంగా.

‘సాహిత్య’… ఆ పేరు వినగానే శివ కార్తికేయ పెదవులపై ఒక చిన్న నవ్వు, అదే సమయంలో నుదుటిపై కాస్త ఆందోళన రేఖలు కనిపించాయి. సాహిత్యం అంటే ప్రశాంతత, అందం అని అర్థం. కానీ అతని మరదలు సాహిత్యకు, ఆ పేరుకు అస్సలు సంబంధం లేదు. ఆమె ఒక నడుస్తున్న తుఫాను! చిన్నప్పుడు శివ ఎక్కడుంటే అక్కడ వాలిపోయి, అతని వస్తువులన్నీ దాచేయడం, అతని చొక్కాపై ఇంకు పోయడం, బావను ఏడిపించి తాతయ్యతో తిట్టించడం ఆమెకు నిత్యకృత్యం. ఇప్పుడు కాలేజీ చదువుతోంది. మరి ఇప్పుడెలా ఉందో అనుకున్నాడు శివ.

సరిగ్గా ఎనిమిది గంటలవుతుండగా ఇంటి ముందు ఒక తెల్లటి ఇన్నోవా కార్ వచ్చి ఆగింది. కార్‌లోంచి శివ మేనత్త లక్ష్మి, మావయ్య రాఘవరావు దిగారు. శివ వెంటనే లేచి వెళ్లి వాళ్లకు నమస్కారం చేసి, లగేజీ అందుకున్నాడు.

“బాగున్నావా శివా? చాలా ఏళ్లయింది నిన్ను చూసి. అప్పుడే అంత పెద్ద ఉద్యోగం చేస్తున్నావా?” అన్నారు మావయ్య ఆప్యాయంగా భుజం తడుతూ.

“బాగున్నాను మావయ్యా. మీరంతా ఎలా ఉన్నారు?” అని అడుగుతుండగానే…

కార్ బ్యాక్ సీట్ డోర్ ఒక్కసారిగా తెరుచుకుంది. అందులోంచి ఒక అమ్మాయి స్టైల్‌గా కళ్లజోడు (సన్‌గ్లాసెస్) పెట్టుకుని, చేతిలో ఫోన్ పట్టుకుని బయటకు అడుగుపెట్టింది. మోకాళ్ల వరకు ఉన్న లాంగ్ కుర్తీ, జీన్స్ వేసుకుని, లూజ్ హెయిర్‌తో చాలా మోడరన్‌గా, అంతే అందంగా ఉంది. ఆమెనే సాహిత్య! ఊరి రోడ్డును చూసి ఒకసారి ముఖం చిట్లించి, కళ్లజోడు తీసి తలపై పెట్టుకుంది. ఆమె కళ్లు చాలా చురుగ్గా, ఏదో అల్లరి ప్లాన్ చేస్తున్నట్లు మెరుస్తున్నాయి.

ఇంటి అరుగు మీద నిలబడిన శివ కార్తికేయను చూడగానే ఆమె ముఖంలో ఒక విచిత్రమైన వెలుగు వచ్చింది. నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ అతని దగ్గరకు వచ్చింది. శివ ఆమె వైపు చూసి, ఒక హుందాయైన నవ్వు నవ్వి, “రా సాహిత్య! ఎలా ఉన్నావు? జర్నీ బాగుందా?” అని చాలా ఫార్మల్‌గా అడిగాడు. ఎందుకంటే తను ఇప్పుడు ఒక పెద్ద పొజిషన్‌లో ఉన్నాడు, చిన్నప్పటిలా అల్లరి చేయడం తన హోదాకు తగదని అతని భావన.

కానీ సాహిత్య మైండ్ సెట్ వేరు. ఆమె శివను పైనుంచి కింద వరకు చూసింది. ఆ గంభీరమైన ముఖం చూసి మనసులోనే నవ్వుకుంది.

“అబ్బా! మా బావగారు అప్పుడే పెద్ద ఆఫీసర్ అయిపోయినట్లు బిల్డప్ ఇస్తున్నారే! ఈ గంభీరత్వాన్ని ఎలాగైనా దించేయాలి” అని ఫిక్స్ అయింది.

బయటకు మాత్రం చాలా అమాయకంగా మొహం పెట్టి, “బాగున్నాను శివ బావా! నువ్వేంటి ఇలా అయిపోయావు? చిన్నప్పుడు నాతో పాటు గోలీలు ఆడేటప్పుడు చాలా సన్నగా, కోతిలా ఉండేవాడివి. ఇప్పుడు చూడు… ఇంత లావు అయిపోయావు, పైగా ముఖంలో ఆ ముసలితనం ఏంటి బావా?” అంది కావాలనే అందరూ వినేలా గట్టిగా!

అంతే! పక్కనే ఉన్న లగేజీ తీస్తున్న డ్రైవర్, లోపల ఉన్న జానకమ్మ ఒక్కసారిగా నవ్వేశారు.

శివ ముఖం అప్పటికప్పుడు మాడిపోయింది. తను ఎంత మేనేజర్ అయినా, అందరి ముందు తనను ‘కోతి’ అని, ‘ముసలితనం’ అని అనేసరికి అతని ఈగో దెబ్బతింది.

“సాహిత్యా! నోరు అదుపులో పెట్టుకో. నేనేం లావు కాలేదు, ఇది ఫిట్‌నెస్! అయినా చిన్నప్పటి బుద్ధులు ఇంకా పోలేదు నీకు” అన్నాడు కాస్త కోపంగా గుసగుసలాడుతూ.

“అయ్యో బావ! నిజం చెబితే కోపం ఎందుకు? అయినా నా చిన్నప్పటి బుద్ధుల గురించి నీకెందుకు, ఇప్పుడేం చేస్తానో చూడు” అంటూ కన్నుగీటి, లగేజీ కూడా తీసుకోకుండా లోపలికి నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది.

శివ కార్తికేయ అక్కడే నిలబడిపోయాడు. “దీని అల్లరి మళ్లీ మొదలైంది. ఈ పండగ నాలుగు రోజులు నా ప్రశాంతత దొరకనట్లే” అని మనసులో అనుకుంటూ నిట్టూర్చాడు.

మధ్యాహ్నం భోజనాల సమయం అయింది. పల్లెటూరి వంటలు… ఆవకాయ పచ్చడి, ముద్దపప్పు, నెయ్యి, గారెలు, పాయసంతో ఇల్లంతా ఘుమఘుమలాడిపోతోంది. అందరూ హాల్‌లో పీటల మీద కూర్చున్నారు. జానకమ్మ, లక్ష్మి వడ్డిస్తున్నారు. శివ కార్తికేయకు వడ్డన చేస్తుంటే, సాహిత్య కావాలనే అతని పక్కన వచ్చి కూర్చుంది.

శివ ఆమెను చూసి కాస్త దూరంగా జరిగాడు. “దూరంగా కూర్చో సాహిత్య, వడ్డించేటప్పుడు ఇబ్బంది” అన్నాడు.

“పర్లేదు బావా, మన మధ్య లేని దూరం ఎందుకు? నువ్వు వడ్డించుకో” అంటూ నవ్వింది.

జానకమ్మ శివకు ఇష్టమైన వేడి వేడి గారెలు వేసింది. శివ ఒక గారె తీసుకుని నోట్లో పెట్టుకోబోతుండగా… సాహిత్య నెమ్మదిగా తన కాలుతో శివ కాలును టేబుల్ కింద గట్టిగా తొక్కింది. ఆ హఠాత్ పరిణామానికి శివ ఒక్కసారిగా “అమ్మా!” అని గట్టిగా అరిచాడు. నోట్లోని గారె కాస్తా కింద పడిపోయింది.

ఇంట్లో వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా శివ వైపు చూశారు.

“ఏమైందిరా శివా? అలా అరిచావు?” అడిగింది జానకమ్మ కంగారుగా.

శివ కిందకు చూశాడు. సాహిత్య తన కాలును ఇంకా తొక్కుతూనే ఉంది, కానీ ముఖం మాత్రం చాలా అమాయకంగా పెట్టి పాయసం తాగుతోంది.

“అది… అది… ఏం లేదు అమ్మా, గారె చాలా వేడిగా ఉంది. నాలుక కాలింది అంతే” అంటూ అబద్ధం చెప్పాడు. అందరి ముందు మరదలు కాలు తొక్కిందని చెబితే అవమానం కదా!

“చూసి తినాలి కదా బావా! అంత ఆత్రుత పనికిరాదు” అంది సాహిత్య నవ్వు ఆపుకుంటూ.

శివ ఆమె వైపు ఒక పవర్ ఫుల్ లుక్ ఇచ్చాడు. “రౌడీ! నిన్ను వదలను” అని మనసులోనే అనుకున్నాడు. భోజనం ముగిశాక ఎలాగైనా ఆమెకు బుద్ధి చెప్పాలని ఒక ప్లాన్ వేశాడు.

సాయంత్రం నాలుగు గంటలవుతోంది. ఊరిలో చలిగాలి మెల్లగా వీస్తోంది. సాహిత్య తన గదిలో అద్దం ముందు నిలబడి ఇన్‌స్టాగ్రామ్ కోసం రీల్స్ చేసుకుంటోంది. ఒక పాత గోదావరి పాట పెట్టుకుని దానికి ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ ఇస్తోంది. పూర్తిగా ఫోన్ ప్రపంచంలో మునిగిపోయింది.

ఇదే సరైన సమయం అనుకున్నాడు శివ కార్తికేయ. నెమ్మదిగా వంటగదిలోకి వెళ్లి, ఒక చిన్న గిన్నెలో ఐస్ ముక్కలు, చల్లటి నీళ్లు తీసుకున్నాడు. పిల్లిలా అడుగులు వేస్తూ సాహిత్య రూమ్ వైపు వెళ్లాడు. ఆమె వెనుక భాగం డోర్ వైపు ఉంది, ఫోన్ స్టాండ్‌కు పెట్టి డ్యాన్స్ చేస్తోంది.

శివ తలుపు చాటున నిలబడి, ఒక్కసారిగా లోపలికి వచ్చి… ఆ చల్లటి ఐస్ నీళ్లను సాహిత్య మెడ వెనుక భాగంలో పోసేశాడు!

అమ్మా… చచ్చాను! బాబోయ్!” అంటూ సాహిత్య ఒక్కసారిగా ఎగిరి గంతేసింది. ఆ చలికి శరీరం గజగజ వణికిపోయింది. ఫోన్ స్టాండ్ కింద పడిపోయింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే శివ ఖాళీ గిన్నె పట్టుకుని విక్టరీ సింబల్ చూపిస్తూ నిలబడ్డాడు.

“ఎలా ఉంది సాహిత్య గారూ? నా కాలు తొక్కడమే కాకుండా నన్ను అందరి ముందు ముసలాడివి అంటావా? సాఫ్ట్‌వేర్ మేనేజర్ పవరేంటో తెలిసిందా?” అన్నాడు శివ గర్వంగా నవ్వుతూ.

సాహిత్య చలితో వణుకుతూ, కోపంతో కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి. “బావా! నువ్వు ఎంత పని చేశావు! నా రీల్ పాడైపోయింది, నా బట్టలు తడిసిపోయాయి. నిన్ను అస్సలు వదలను. ఈ రాత్రికి నీకు సినిమా చూపిస్తా చూడు!” అని ఛాలెంజ్ చేసింది.

“చూద్దాం… నీలాంటి రౌడీలను ఆఫీస్‌లో రోజుకు వందమందిని హ్యాండిల్ చేస్తాను” అంటూ స్టైల్‌గా అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు శివ.

కానీ, శివకు తెలియదు… సాహిత్య వేయబోయే తదుపరి ప్లాన్ ఎంత ప్రమాదకరంగా ఉండబోతోందో! ఆ రాత్రి ఊహించని ఒక ట్విస్ట్ శివ కార్తికేయ జీవితాన్ని మార్చబోతోంది

ఇంకా ఉంది.

ప్లీస్ ఇగ్నోర్ మిస్టేక్స్.

ప్లీస్ ఫాలో మీ ♥️.