♥️బావ మరదళ్ళు♥️ – 2

సాయంత్రం జరిగిన ఐస్ వాటర్ ఇన్సిడెంట్ తర్వాత సాహిత్య ముఖం కోపంతో ఎర్రబడింది. శివ తన రూమ్‌లోకి వెళ్లి హాయిగా ల్యాప్‌టాప్ ఓపెన్ చేసి ఆఫీస్ మెయిల్స్ చూసుకుంటున్నాడు. 

ఆ రౌడీకి సరైన బుద్ధి చెప్పాను. సాఫ్ట్‌వేర్ మేనేజర్‌తో పెట్టుకుంటే ఇలాగే ఉంటుంది అనుకుంటూ ముఖానికి ఉన్న గడ్డాన్ని సవరించుకుంటూ మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు. కానీ సాహిత్య అంతటితో ఊరుకునే రకం కాదు కదా! తన రూమ్‌లో కూర్చుని చలి కాచుకుంటూ, బావకు మైండ్ బ్లాక్ అయ్యేలా ఎలా రివెంజ్ తీర్చుకోవాలా అని రకరకాల ప్లాన్లు వేయడం మొదలుపెట్టింది. 

ఆమె కళ్లు ఏదో కుట్ర చేస్తున్నట్లు మెరుస్తున్నాయి.

రాత్రి తొమ్మిది గంటలకు అందరూ కలిసి వేడి వేడి భోజనాలు ముగించారు. పల్లెటూరు కావడం వల్ల రాత్రి పది గంటలకే ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది. పెద్దవాళ్లంతా హాల్‌లో, లోపలి గదుల్లో నిద్రపోయారు. శివ ఇంటి వెనుక వైపు ఉన్న పెద్ద రూమ్‌లో పడుకున్నాడు. ఆ గదికి ఉన్న పాతకాలపు పెద్ద కిటికీ సరిగ్గా పెరట్లోని పెద్ద మామిడి చెట్టు వైపు తెరుచుకుంటుంది. చలిగాలికి ఆ మామిడి ఆకులు ఒకదానికొకటి తగులుతూ ఒక రకమైన విచిత్రమైన, భయంకరమైన శబ్దాలు చేస్తున్నాయి.

అర్ధరాత్రి దాటి ఒంటి గంట అవుతోంది. శివ రోజువారీ అలసట వల్ల మంచి నిద్రలో ఉన్నాడు.

సడన్‌గా అతని గది కిటికీ వైపు నుంచి “కిర్రిీీ… కిర్రిీీ…” అంటూ శబ్దం వచ్చింది. శివ నిద్రలోంచి కాస్త కదిలాడు కానీ లేవలేదు. కొద్దిసేపటికి రూమ్‌లోని జీరో బల్బ్ లైట్లు ఒక్కసారిగా ఆరిపోయి, మళ్లీ వెలిగాయి. పల్లెటూర్లలో అర్ధరాత్రి పూట పవర్ కట్ అవ్వడం, వోల్టేజ్ హెచ్చుతగ్గులు సహజమే అనుకుని అతను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కానీ సరిగ్గా పది నిమిషాల తర్వాత… అతని మంచం కింద నుంచి ఎవరో గిచ్చుతున్నట్లు, పాత గోళ్లతో కటకటాలాడిస్తూ గీకుతున్నట్లు శబ్దం రావడం మొదలైంది.

“ఖరఖర… ఖరఖర…”

శివ మెల్లగా కళ్లు తెరిచాడు. రూమ్ అంతా చీకటిగా ఉంది. కిటికీ గుండా లోపలికి వస్తున్న వెన్నెల వెలుతురులో గదిలోని వస్తువులు ఏవో పెద్ద పెద్ద నీడల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

ఎవరు అది? ఎవరక్కడ?” అని గట్టిగా అడిగాడు శివ. గొంతులో సాఫ్ట్‌వేర్ మేనేజర్ గాంభీరతను ఉంచడానికి ప్రయత్నించినా, లోపల ఎక్కడో ఒక చిన్న వణుకు మొదలైంది.

సరిగ్గా అప్పుడే… కిటికీ తలుపులు గాలికి గట్టిగా కొట్టుకున్నాయి. శివ బెడ్ మీద నుంచి లేచి కూర్చున్నాడు. అప్పుడు కనిపించింది ఆ భయంకర దృశ్యం! తెల్లటి చీర కట్టుకుని, ముఖం నిండా పొడవాటి నల్లటి జుట్టు వేసుకుని, చేతిలో ఒక ఎర్రటి క్యాండిల్ (దీపం) పట్టుకుని ఒక ఆకారం మంచం ముందు నిలబడి ఉంది. ఆ దీపం వెలుతురులో ఆమె కళ్లు భయంకరంగా మెరుస్తున్నాయి.

“శివాాా… నా ఐస్ వాటర్ నాకు తిప్పేయ్… నిన్ను వదలను…” అంటూ ఆ ఆకారం బేస్ వాయిస్‌తో మూలిగింది.

శివకు ఒక్క క్షణం గుండె ఆగినంత పని అయింది. ఎంత సిటీలో చదువుకుని, వందల మందిని మేనేజ్ చేసే పొజిషన్‌లో ఉన్నా, అర్ధరాత్రి పూట పల్లెటూరి పాత ఇంట్లో తెల్ల చీర దెయ్యాన్ని చూస్తే ఎవరికైనా ఫ్యూజులు ఎగిరిపోతాయి కదా! కానీ మరుసటి క్షణమే ఆ వాయిస్ వినగానే అతనికి విషయం పూర్తిగా అర్థమైపోయింది. ఆ దెయ్యం వేషంలో ఉన్నది ఎవరో కాదు… మన సాహిత్యే! వాయిస్ చేంజ్ యాప్ లేదా ఏదో వాడుతూ, తెల్లటి బెడ్ షీట్ కప్పుకుని, ముఖం మీద జుట్టు వేసుకుని వచ్చి తనను భయపెట్టాలని చూస్తోంది.

శివ మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు. “ఓహో.. నా మీద రివెంజ్ తీర్చుకోవడానికి దెయ్యం వేషం వేశావా రౌడీ? నీ ఆటలు నా దగ్గర సాగవు. ఇప్పుడు చూడు నీకు అసలైన ట్విస్ట్ ఇస్తాను” అనుకున్నాడు.

శివ భయపడినట్లు నటించకుండా, బెడ్ మీద నుంచి నెమ్మదిగా కిందకు దిగాడు. ముఖంలో చాలా సీరియస్, ఎమోషనల్ ఎక్స్‌ప్రెషన్ పెట్టాడు.

ఆమె వైపు చూస్తూ… “నువ్వు… నువ్వు ఎవరు? సాహిత్యవా? కాదు… సాహిత్య శరీరంలోకి ఏదో ఆత్మ వచ్చింది! అవును… మా తాతయ్య చిన్నప్పుడు చెప్పాడు, ఈ మామిడి చెట్టు మీద ఒక యాభై ఏళ్ల క్రితం పెళ్లి కాకుండా చనిపోయిన ముసలి ముత్తవ్వ ఆత్మ తిరుగుతుందని! నువ్వు ఆ ముసలి ముత్తవ్వవే కదా!” అన్నాడు చాలా భయానకంగా, గంభీరంగా గొంతు సవరిస్తూ.

సాహిత్య (బెడ్ షీట్ లోపల నుంచి) కాస్త కంగారు పడింది. 

ఏంటి? ముసలి ముత్తవ్వా? నేనేదో బావను భయపెడదాం అనుకుంటే, వీడేంటి కొత్త స్టోరీ చెబుతున్నాడు? ఈ ఇంట్లో నిజంగానే దెయ్యం ఉందా ఏంటి?” అని మనసులో అనుకుంది. అయినా తగ్గేదే లేదన్నట్లు, “అవును… నేనే ఆ ముత్తవ్వను! నిన్ను నా ఆకలికి బలితీసుకుంటాను!” అంది.

అయితే ముత్తవ్వ గారూ… మా ఊరి పాత ఆచారం ప్రకారం ఇలా దెయ్యం పడితే ఏం చేయాలో తెలుసా? వంటగదిలో ఉన్న పాత మోతాదు చెప్పు తీసుకుని, ముఖం మీద గట్టిగా నాలుగు తగిలించాలి. అప్పుడే ఆ దెయ్యం ఆత్మ వదిలిపోతుంది. ఉండు… ఇప్పుడే వెళ్లి ఆ పాత చెప్పు, గుగ్గిలం పొగ తెస్తాను” అంటూ శివ సీరియస్‌గా డోర్ వైపు అడుగులు వేశాడు.

“చెప్పా? ముఖం మీద కొట్టడమా?” సాహిత్య గుండె గుభేల్ మంది. 

బావకు పిచ్చి లేసి నిజంగానే చెప్పు తెచ్చి కొట్టినా కొడతాడు, పైగా ఇంట్లో అందరూ లేస్తారు అని భయపడిపోయింది.

“వద్దు బావా వద్దు నేనే.. నీ ముద్దుల మరదలు సాహిత్యను! కొట్టకు చంపకు!” అంటూ ఒక్క ఉదుటున ముఖం మీదున్న జుట్టు పక్కకు జరిపి, బెడ్ షీట్ విసిరేసింది.

శివ ఒక్కసారిగా గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. హా హా హా దొరికిపోయావా రౌడీ! దెయ్యం వేషం వేసి నన్ను భయపెడదాం అనుకున్నావా? దెయ్యాలకే దెయ్యం లాంటి నన్ను భయపెట్టడం నీ తరం కాదు” అంటూ ఎగతాళి చేశాడు.

సాహిత్య ముఖం చిన్నబోయింది. తన ప్లాన్ అట్టర్ ప్లాప్ అయినందుకు, బావ ముందు బుక్కయిపోయినందుకు ఆమెకు చాలా అవమానంగా అనిపించింది. కోపంతో కాళ్లు నొక్కుకుంటూ, “నువ్వు చాలా దుర్మార్గుడివి బావా! నిన్ను అస్సలు వదలను, దీనికి డబుల్ రివెంజ్ తీర్చుకుంటా” అంటూ ఏడుపు ముఖంతో తన రూమ్ వైపు పరిగెత్తింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం… సంక్రాంతి పండగ ముఖ్యమైన రోజు (భోగి).

తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకే ఊరంతా భోగి మంటల కోలాహలం మొదలైంది. శివ కొత్త పట్టు కుర్తా పైజామా వేసుకుని చాలా హ్యాండ్‌సమ్‌గా తయారై బయటకు వచ్చాడు. ఇంటి ముందు పెద్ద భోగి మంట వేశారు. చుట్టుపక్కల వాళ్లంతా వచ్చి మంట చుట్టూ కూర్చుని చలి కాచుకుంటున్నారు.

సాహిత్య కూడా చక్కటి లంగా ఓణీ వేసుకుని, తలలో మల్లెపూలు పెట్టుకుని పల్లెటూరి దేవతలా తయారై వచ్చింది. అయితే, రాత్రి జరిగిన అవమానం వల్ల ఆమె శివ వైపు అస్సలు చూడటం లేదు. కావాలనే పక్కింటి అబ్బాయి కిరణ్‌తో నవ్వుతూ, ముచ్చట్లు పెడుతూ మాట్లాడుతోంది. కిరణ్ ఆ ఊరి ప్రెసిడెంట్ కొడుకు, చూడటానికి బానే ఉంటాడు కానీ కాస్త తింగరివాడు.

కిరణ్! సిటీలో లైఫ్ చాలా బోర్ కొడుతుంది తెలుసా, ఈ పల్లెటూరు చాలా ప్రశాంతంగా బాగుంది. నువ్వు నన్ను రేపు మీ పొలాల వైపు, ఆ గట్టు వైపు తీసుకెళ్తావా?” అంది సాహిత్య కావాలనే శివ వినేలా పెద్ద గొంతుతో.

“ఆ.. కచ్చితంగా సాహిత్య! నీకోసం మా తోటలో ఉన్న స్పెషల్ జామకాయలు, రేగుపండ్లు కోసి ఇస్తాను” అన్నాడు కిరణ్ సంతోషంగా ఉబ్బిపోతూ.

శివకు అది వినగానే ఎందుకో మనసులో విచిత్రమైన అసూయ, మంట పుట్టింది. తన మరదలు వేరే అబ్బాయితో అంత క్లోజ్‌గా మాట్లాడటం, అతనితో తోటకు వెళ్తామనడం అతనికి అస్సలు నచ్చలేదు. మేనేజర్ ఈగో పక్కన పెట్టి, లోపల ఉన్న ‘బావ’ బయటకు వచ్చాడు.

శివ నెమ్మదిగా వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లి, కిరణ్ భుజం మీద చేయి వేసి గట్టిగా నొక్కాడు.

“ఏరా కిరణ్! ప్రెసిడెంట్ కొడుకువి కదా, ఊరి పనులన్నీ వదిలేసి పొద్దున్నే ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావు? మీ నాన్న నిన్ను పంచాయితీ ఆఫీస్ దగ్గర ఎప్పుడో వెతుకుతున్నారు, త్వరగా వెళ్లు” అన్నాడు కాస్త గంభీరమైన, హెచ్చరించే గొంతుతో.

కిరణ్ శివ బాడీ లాంగ్వేజ్, ఆ కళ్లలోని కోపం చూసి భయపడి, “ఆ.. అవునా శివ అన్న! సరే నేను వెళ్తాను” అంటూ అక్కడి నుంచి జారుకున్నాడు.

సాహిత్య శివ వైపు తిరిగి నడుముపై చేతులు పెట్టుకుంది. “ఏంటి బావా నీ గోల? నేను కిరణ్‌తో మాట్లాడుతుంటే నీకెందుకు అంత కడుపు మంట? నా ఇష్టం, నేను ఎవరితోనైనా మాట్లాడుతాను, ఎక్కడికైనా వెళ్తాను” అంది తిరస్కారంగా.

నువ్వు ఎవరితోనైనా మాట్లాడుకో, కానీ మా ఇంటి ముందు నిలబడి వేరే వాళ్లతో తోటలకి వెళ్తాను అంటే నేను ఊరుకోను. నువ్వు నా మరదలివి, ఆ హక్కు నాకుంది” అన్నాడు శివ చాలా పవర్‌ఫుల్‌గా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ.

ఆ మాట వినగానే సాహిత్య గుండెల్లో ఏదో కొత్త అనుభూతి. బావ తనను ఓనర్ లాగా కమాండ్ చేయడం, ఆ కళ్లలోని ప్రొటెక్టివ్‌నెస్ ఆమెకు నచ్చింది. కానీ బయటకు మాత్రం, నీ  హక్కులు నీ ఆఫీస్ ఉద్యోగుల దగ్గర చూపించుకో నా దగ్గర కాదు  అంటూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.

ఇంకా ఉంది 

ప్లీస్ ఇగ్నోర్ మిస్టేక్స్.

ప్లీస్ ఫాలో మీ ♥️.