Daddy princess – 2

డాడీ ప్రిన్సెస్ ❤️

రెండో భాగం — నా హనీ జ్ఞాపకాలు

ఆద్య పెళ్లి వేడుక ఎంతో వైభవంగా ముగిసింది. బంధువులంతా ఒక్కొక్కరుగా తమ ఇళ్లకు వెళ్లిపోయారు. ఇంట్లో పెళ్లి సందడి తగ్గిపోయింది. కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు నవ్వులతో నిండిన ఇల్లు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉంది.

నరసింహారావు హాల్లోని సోఫాలో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు. ఎదురుగా గోడకు ఉన్న కుటుంబ ఫొటోను చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వుకున్నాడు.

ఆ ఫొటోలో ఆదిత్య, ఆద్య, హనీ అందరూ చిన్నప్పుడు తీసుకున్న ఫొటోలు కూడా ఉన్నాయి.

వాటిని చూస్తున్న కొద్దీ అతని మనసు గతంలోకి వెళ్లిపోయింది.

‘ఎంత త్వరగా పెరిగిపోయారో నా పిల్లలు! నిన్న మొన్ననే నా చేతుల్లో ఆడుకున్నట్లు ఉంది. అప్పుడే పెళ్లిళ్లు, బాధ్యతలు వచ్చేశాయి’ అని మనసులో అనుకున్నాడు.

ముఖ్యంగా హనీ చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు అతని కళ్లముందు కదలాడాయి.

హనీ పుట్టిన రోజు అతనికి ఇంకా గుర్తుంది.

ఆ రోజు ఆసుపత్రిలో తన భార్యకు పాప పుట్టిందని డాక్టర్ చెప్పగానే నరసింహారావు ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయాయి.

నర్సు చిన్న పాపను తీసుకొచ్చి అతని చేతుల్లో పెట్టింది.

ఆ చిన్న చేతులు, చిన్న కాళ్లు, మూసుకున్న కళ్లు చూసి అతను మురిసిపోయాడు.

“నా బంగారు తల్లివే కదా నువ్వు!” అంటూ ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.

పక్కనే ఉన్న కుటుంబ సభ్యులు నవ్వుతూ,

“ఏంటి నరసింహారావు గారూ! అప్పుడే కూతురి మీద ఇంత ప్రేమా?” అని ఆట పట్టించారు.

“అవును మరి… నా ఇంటికి మహాలక్ష్మి వచ్చింది!” అంటూ నవ్వాడు.

ఆ రోజు నుంచి ఆ ఇంట్లో అద్విత రాకతో ఆనందం మరింత పెరిగింది.

కొన్ని నెలలు గడిచాయి.

హనీ చిన్నగా బోర్లా పడటం, పాకటం మొదలుపెట్టింది. నరసింహారావు ఇంటికి రాగానే ఆమె తన చిన్న చేతులు చాపుతూ అతని దగ్గరకు వెళ్లడానికి ప్రయత్నించేది.

అతను ఎంత అలసిపోయి వచ్చినా హనీని ఎత్తుకోకుండా ఉండేవాడు కాదు.

“ఏమ్మా హనీ… డాడీ వచ్చాడని తెలిసిపోయిందా?” అంటూ ఎత్తుకుని ముద్దు పెట్టుకునేవాడు.

ఆమె కూడా అతని ముఖాన్ని తన చిన్న చేతులతో పట్టుకుని నవ్వేది.

ఆ నవ్వు చూస్తే రోజంతా ఉన్న అలసట మాయమైపోయేది.

కొంచెం పెద్దయ్యాక హనీ నడవడం నేర్చుకుంది.

ఒకరోజు నరసింహారావు ఇంట్లో కూర్చుని పేపర్ చదువుకుంటున్నాడు.

హనీ నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు వచ్చి,

“డాడీ…” అని పిలిచింది.

అతను పేపర్ పక్కన పెట్టి,

“ఏంటమ్మా నా బంగారం?” అన్నాడు.

“నన్ను ఎత్తుకో!” అంది.

“అప్పుడే ఎత్తుకున్నాను కదమ్మా!” అన్నాడు.

“మళ్లీ ఎత్తుకో డాడీ!” అంటూ చేతులు చాపింది.

అతను నవ్వుతూ ఎత్తుకుని ఒళ్లో కూర్చోబెట్టుకున్నాడు.

అలా హనీకి తన డాడీ ఒడే ప్రపంచమైపోయింది.

స్కూలుకు వెళ్లే వయసు వచ్చింది.

మొదటిసారి స్కూలుకు తీసుకెళ్లిన రోజు హనీ నరసింహారావు చేయి గట్టిగా పట్టుకుంది.

“డాడీ… నువ్వు కూడా నాతో స్కూలుకు వస్తావా?” అని అడిగింది.

“వస్తానమ్మా… కానీ నువ్వు స్కూల్లో చదువుకోవాలి కదా!” అన్నాడు.

“నువ్వు బయటే ఉండాలి. నేను లోపలికి వెళ్లి మళ్లీ వస్తా!” అంది.

అతను నవ్వుతూ సరేనన్నాడు.

కానీ క్లాస్‌లోకి వెళ్లిన కొద్దిసేపటికే హనీ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

టీచర్ బయటకు వచ్చి,

“మీ అమ్మాయికి మీరంటే చాలా ఇష్టం సార్. మీరు వెళ్లిపోయారని ఏడుస్తోంది” అన్నారు.

అది విన్న నరసింహారావు మళ్లీ లోపలికి వెళ్లి హనీని ఓదార్చాడు.

“హనీ… డాడీ నిన్ను వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్లడమ్మా. నువ్వు బాగా చదువుకో. సాయంత్రం నేనే వచ్చి తీసుకెళ్తాను” అని ధైర్యం చెప్పాడు.

ఆ మాటలతో హనీ ఏడుపు ఆపి క్లాస్‌లోకి వెళ్లింది.

రోజులు గడిచాయి.

హనీ స్కూల్లో చేసే అల్లరి, చిన్న చిన్న గొడవలు, తనకు వచ్చిన బహుమతులు అన్నీ మొదట డాడీకే చెప్పేది.

ఒకసారి స్కూల్లో జరిగిన చిన్న పోటీలో బహుమతి గెలుచుకుని ఇంటికి వచ్చింది.

“డాడీ… చూడు! నాకు ప్రైజ్ వచ్చింది!” అంటూ పరుగెత్తుకుంటూ అతని దగ్గరకు వచ్చింది.

నరసింహారావు ఆ బహుమతిని చేతిలోకి తీసుకుని,

“మా హనీ చాలా తెలివైన అమ్మాయి!” అంటూ ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.

అప్పటినుంచి ఆమెకు ఏ చిన్న విజయం వచ్చినా డాడీతో పంచుకోవడమే అలవాటైంది.

కాలం గడిచేకొద్దీ హనీ పెద్దదైంది. చదువులు, స్నేహితులు, కొత్త ప్రపంచం… ఇలా తన జీవితంలో ఎన్నో మార్పులు వచ్చాయి.

కానీ నరసింహారావు దగ్గర మాత్రం ఆమె ఎప్పటికీ చిన్న హనీగానే ఉండిపోయింది.

ఇరవై ఏళ్ల వయసు వచ్చినా తన డాడీతో అల్లరి చేయడం మాత్రం మానలేదు.

“డాడీ… నాకు అది కావాలి!” అని అడిగితే కుదరదని చెప్పడం నరసింహారావుకు చాలా కష్టం.

కొన్నిసార్లు అమ్మ,

“మీ నాన్న దగ్గర నీ గారాలు ఎక్కువయ్యాయి హనీ!” అని మందలించేది.

వెంటనే హనీ,

“అమ్మా… డాడీ ప్రిన్సెస్‌ని నేను!” అంటూ నవ్వేది.

ఆ జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చిన నరసింహారావు ఒక్కసారిగా నవ్వుకున్నాడు.

అతని కళ్లలో ఆనందంతో పాటు చిన్నపాటి కన్నీటి చుక్క కూడా మెరిసింది.

అప్పుడే అతని ఫోన్ మోగింది.

స్క్రీన్ మీద పేరు చూసి అతని ముఖంలో మళ్లీ చిరునవ్వు వచ్చింది.

ఫోన్ చేసింది హనీ.

“హలో డాడీ… ఏం చేస్తున్నావ్?” అని అడిగింది.

నరసింహారావు నవ్వుతూ,

“ఏం లేదమ్మా… నీ చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేసుకుంటున్నాను” అన్నాడు.

“అవునా డాడీ! నా గురించి అంతగా గుర్తొస్తున్నానా?” అని సరదాగా అడిగింది.

“నువ్వు నా పక్కన లేకపోయినా నా మనసులో ఎప్పుడూ ఉంటావమ్మా!” అన్నాడు.

హనీ నవ్వుతూ,

“లవ్ యూ డాడీ!” అంది.

“లవ్ యూ టూ అమ్మా!” అంటూ ఫోన్ పెట్టేశాడు.

మళ్లీ ఎదురుగా ఉన్న కుటుంబ ఫొటోను చూశాడు.

అతని మనసులో ఒకటే ఆలోచన…

‘నా పిల్లలందరూ జీవితంలో సంతోషంగా ఉండాలి. ముఖ్యంగా నా హనీ ముఖంలో ఈ నవ్వు ఎప్పటికీ చెరిగిపోకూడదు.’

అతనికి తెలియదు… రాబోయే రోజుల్లో తన జీవితంలో ఎలాంటి సంఘటనలు ఎదురుకాబోతున్నాయో!

తన చిన్న ప్రిన్సెస్ జీవితంలో ఎలాంటి మలుపులు రాబోతున్నాయో!

కానీ ఆ తండ్రికి అప్పటివరకు తెలిసింది ఒక్కటే… తన హనీ తన ప్రాణం.