అనుమానం – 1

ఒక మంచి, అందమైన కుటుంబం. పది సంవత్సరాల పెళ్లి. రమేష్, మౌనిక ఇద్దరూ ఒకరినొకరు ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నవాళ్లు. ఇంట్లో నవ్వులు, చిరునవ్వులు, చిన్న చిన్న గొడవలు… అంతే. బయట వాళ్లను చూసేవాళ్లు “అదృష్టవంతులు” అనేవాళ్లు.

కానీ ఆ రోజు రాత్రి, ఆ మంచి కుటుంబంలో ఒక పెనుభూతం నెమ్మదిగా అడుగు పెట్టింది — **అనుమానం**.

రమేష్ ఆఫీస్ నుంచి సాధారణంగా ఏడు గంటలకు ఇంటికి వచ్చేవాడు. ఆ రోజు తొమ్మిది దాటింది. మౌనిక ఫోన్ చేసింది. ఆన్‌లోందే ఉంది, కానీ ఎత్తలేదు. రెండు సార్లు ట్రై చేసింది. మూడో సారి ఎత్తాడు.

“అరే… మీటింగ్ పొడిగింది. ఇంకో అరగంటలో వస్తాను,” అని చెప్పి కట్ చేశాడు. వాయిస్‌లో ఏదో ఒక అసాధారణమైన తొందర ఉంది.

పది గంటలకు ఇంటికి వచ్చాడు. షర్టు మీద ఒక చిన్న పచ్చని మచ్చ. అత్తరు వాసన కాదు… మరేదో తెలియని సువాసన. మౌనిక అడగలేదు. కానీ ఆ మచ్చను చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

రమేష్ బాత్రూమ్‌కి వెళ్లి షర్టు మార్చుకుని వచ్చాడు. ఆ పచ్చని మచ్చ ఉన్న షర్టును వాషింగ్ మెషిన్‌లో వేసి, నీళ్లు పోసి మూసేశాడు. సాధారణంగా అలా చేయడు.

మౌనిక వంటగదిలో నుంచి చూస్తూ ఉంది. అతని చేతులు కొంచెం వణుకుతున్నాయి. ఫోన్‌ను చేతిలో పట్టుకుని, ఎవరోకి మెసేజ్ పంపుతున్నట్టు కనిపించాడు. తర్వాత ఫోన్‌ను పాకెట్‌లో పెట్టుకుని, సాధారణంగా మాట్లాడేలా నవ్వుతూ వంటగది దగ్గరకు వచ్చాడు.

“ఏంటి… ఇంకా నిద్రపోలేదా?” అని అడిగాడు.

మౌనిక మెల్లగా తల ఊపింది. కానీ ఆ రాత్రి ఆమె కళ్లలో మొదటిసారిగా ఒక ప్రశ్న మెరుస్తూ ఉంది.

ఆ ప్రశ్నే… ఆ పెనుభూతం మొదటి అడుగు.

కొన్ని రోజులు అలా గడిచాయి. రమేష్ ఇంటికి వచ్చే సమయాలు ఇంకా అస్థిరమయ్యాయి. ఫోన్‌ను ఎప్పుడూ మ్యూట్‌లో పెట్టుకునే అలవాటు మొదలుపెట్టాడు. మౌనిక అడిగిన ప్రతిసారీ “బిజీగా ఉంది” అని ఒకే మాట. ఆమె ఇక అడగడం మానేసింది. కానీ ఆమె కళ్లు అడుగుతూ ఉన్నాయి.

ఆ వారం శుక్రవారం రాత్రి, రమేష్ ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి పదకొండు దాటింది. షూ గుమ్మం దగ్గరే విప్పి, నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చాడు. అతని నోటి నుంచి ఒక తెలిసిన, కానీ ఇంతకు ముందు ఇంట్లో ఎప్పుడూ వినని వాసన వచ్చింది — విస్కీ.

మౌనిక హాల్లో కూర్చుని ఉంది. అతన్ని చూసి లేచి నిలబడింది. రమేష్ నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ నవ్వు సరిగ్గా రాలేదు.

“అరే… ఫ్రెండ్స్‌తో కొంచెం కూర్చున్నాను. ఏమీ కాదు,” అని చెప్పి సోఫాలో కూలబడ్డాడు. షర్టు బటన్లు రెండు తెరిచి ఉన్నాయి. కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి.

మౌనిక ఏమీ మాట్లాడలేదు. నీళ్లు తెచ్చి పెట్టింది. అతను తాగి, ఫోన్‌ను చేతిలో పట్టుకుని కొంచెం సేపు స్క్రోల్ చేశాడు. ఆపై ఫోన్‌ను తలక్రిందులుగా పెట్టి, కళ్లు మూసుకున్నాడు.

ఆ రాత్రి మౌనిక నిద్రపోలేదు. పక్కనే పడుకున్న రమేష్ నోటి నుంచి వచ్చే ఆ వాసన, ఆ రోజు రాత్రి మొదటిసారిగా ఇంట్లో వినిపించిన ఆ వాసన… ఆమెకు గుండెలో ఏదో ఒక రాయిలా కూర్చుంది.

తెల్లవారేసరికి రమేష్ లేచి, నోటిలో పేస్ట్ వేసుకుంటూ బాత్రూమ్ మిర్రర్ దగ్గర నిలబడి, తనను తాను చూసుకున్నాడు. ఆపై మౌనిక వైపు తిరిగి, మెల్లగా అన్నాడు:

“నిన్న… కొంచెం ఎక్కువైపోయింది. మళ్లీ అలా ఉండదు.”

మౌనిక తల ఊపింది. కానీ ఆమెకు తెలుసు — “మళ్లీ అలా ఉండదు” అనే మాట, అనుమానం అనే పెనుభూతం ఇంట్లో ఇంకా లోతుగా అడుగు పెట్టిన రోజు.

ఆ రోజు నుంచి రమేష్ తాగడం మొదలు పెట్టాడు. మొదట వారానికి ఒకసారి. తర్వాత రెండు సార్లు. ఆపై… ప్రతి సాయంత్రం.

ఆ రాత్రి రమేష్ తాగి ఇంటికి వచ్చాడు. సాధారణంగా లాగా కాకుండా, ఆ రోజు అతను నిద్రపోకముందే ఫోన్‌ను టేబుల్ మీద పెట్టి బాత్రూమ్‌కి వెళ్లాడు. మౌనిక కొన్ని సెకన్లు ఆలోచించింది. ఆపై నెమ్మదిగా లేచి, ఫోన్‌ను తీసుకుంది.

అన్‌లాక్ కోడ్ ఆమెకు తెలుసు. అతను ఎప్పుడూ మార్చలేదు.

స్క్రీన్ వెలిగింది. అటు చూసింది. ఇటు చూసింది. తర్వాత వాట్సాప్ తెరిచింది.

ఒక పేరు కనిపించింది — **శ్రావణి**.

చివరి మెసేజ్ ఆ రోజు సాయంత్రం ఐదు గంటలకు.

> “రేపు రాత్రి ఆ హోటల్‌లో కలుద్దామా? నీకు నచ్చిన చోటే.”

రమేష్ సమాధానం:

> “ఫైన్. ఆమెకు చెప్పి వస్తాను. లేట్ అవుతుంది.”

మౌనిక చేతులు చల్లబడ్డాయి. ఫోన్‌ను మెల్లగా తిరిగి పెట్టి, సోఫాలో కూర్చుంది. బాత్రూమ్ నుంచి రమేష్ బయటకు వచ్చాడు. ఆమె ముఖం చూసి ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

“ఏంటి…?” అని అడిగాడు.

మౌనిక కళ్లలో ఇక అనుమానం లేదు. అక్కడ ఇప్పుడు ఉన్నది **నిశ్శబ్దం**. ఒక స్పష్టమైన, గట్టిగా కూర్చున్న నిశ్శబ్దం.

ఆమె మెల్లగా అన్నది.

“రేపు రాత్రి… ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?”

రమేష్ ముఖం మారిపోయింది. అతను ఏమీ చెప్పలేదు. కానీ ఆ క్షణంలోనే మౌనికకు అర్థమైంది — ఇప్పుడే మొదలైన అనుమానం, అసలు నిజాన్ని పసిగట్టేసింది.

మౌనిక ఆ ప్రశ్న అడిగిన తర్వాత కొంచెం సేపు గదిలో నిశ్శబ్దం నెలకొంది. రమేష్ కళ్లు కిందకు వాలాయి. అతను నెమ్మదిగా సోఫాలో కూర్చుని, చేతులు ముడుచుకున్నాడు. తర్వాత మెల్లగా తల ఎత్తి, మౌనిక వైపు చూశాడు.

“మౌని…” అని అతను మెల్లగా పిలిచాడు. వాయిస్‌లో ఇంతకు ముందు లేని ఒక చల్లని స్వరం ఉంది.

“సురేష్ ఎవరు?”

మౌనిక కొంచెం ఆశ్చర్యంగా తలెత్తింది. ఆ పేరు ఆమెకు తెలుసు. కానీ ఇప్పుడు, ఈ సమయంలో, ఈ విధంగా అడగడం… ఆమె గుండె ఒక్కసారి ఆగినట్టు అనిపించింది.

రమేష్ కళ్లలో ఇప్పుడు అనుమానం లేదు. అక్కడ ఉన్నది ఒక ప్రశ్న. ఒక గట్టి, స్పష్టమైన ప్రశ్న.

అతను ఫోన్‌ను చేతిలోకి తీసుకుని, స్క్రీన్ ఆమె వైపు తిప్పాడు. అక్కడ ఒక మెసేజ్ కనిపించింది. మౌనిక ఫోన్ నుంచి వచ్చినది.

> “సురేష్… నువ్వు ఎప్పుడు వస్తావ్? నేను వేచి ఉన్నాను.”

మౌనిక ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె అది చూసి ఏమీ మాట్లాడలేదు. రమేష్ ఫోన్‌ను మెల్లగా టేబుల్ మీద పెట్టి, తిరిగి అడిగాడు.

“మౌని… సురేష్ ఎవరు?”

ఆ రాత్రి ఇంట్లో ఇక రెండు అనుమానాలు ఎదురెదురుగా నిలబడ్డాయి. ఒకటి రమేష్ గురించి. మరొకటి… మౌనిక గురించి.

మౌనిక ఆ రాత్రి నిద్రపోలేదు. రమేష్ అడిగిన “సురేష్ ఎవరు?” అనే ప్రశ్న ఆమె గుండెలో మిగిలి ఉంది. కానీ ఆమెకు ఇంకో విషయం కూడా తెలుసు — శ్రావణి పేరు. ఆ మెసేజ్. ఆ హోటల్.

మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం, మౌనిక ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది. శ్రావణి ఫోన్ నంబర్ రమేష్ ఫోన్‌లో కనిపించింది. ఆమె ఆ నంబర్‌కు కాల్ చేసింది.

“హలో?” అని ఒక స్త్రీ స్వరం వినిపించింది.

“నేను మౌనిక. రమేష్ భార్య,” అని మౌనిక నేరుగా చెప్పింది.

ఆవలి చివర కొంచెం నిశ్శబ్దం. తర్వాత శ్రావణి మెల్లగా అన్నది.

“నువ్వు… కలవాలనుకుంటున్నావా?”

ఆ రోజు సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు, నగరం బయట ఒక చిన్న కాఫీ షాప్‌లో ఇద్దరూ కలుసుకున్నారు. శ్రావణి ముప్పై ఏళ్ల ఆడపడుచు. అందంగా ఉంది. కానీ ఆమె కళ్లలో ఒక అలసట, ఒక అపరాధభావం కనిపించింది.

మౌనిక ఎదురుగా కూర్చుంది. చేతులు టేబుల్ మీద పెట్టి, నేరుగా చూస్తూ అడిగింది.

“నువ్వు… రమేష్‌తో ఎందుకు?”

శ్రావణి కొంచెం సేపు కిందకు చూసింది. తర్వాత తలెత్తి, మెల్లగా అన్నది.

“నేను అతన్ని ప్రేమించాను. కానీ… అతను నిన్ను వదలడు. నేను అడిగాను. అతను చెప్పాడు — ‘మౌనికను నేను వదలను. కానీ నిన్ను కూడా వదలలేను.’”

మౌనిక ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. శ్రావణి కొనసాగించింది.

“అతను రెండు రోజుల క్రితం నాతో చెప్పాడు… నీ ఫోన్‌లో సురేష్ పేరు చూశానని. అతనికి నీ మీద అనుమానం వచ్చింది. అందుకే… నిన్ను అడిగాడు.”

మౌనిక కళ్లలో ఇప్పుడు కన్నీళ్లు కాదు. ఒక గట్టి, నిశ్శబ్దమైన కోపం మెరుస్తూ ఉంది. ఆమె మెల్లగా లేచి నిలబడింది.

“నువ్వు చెప్పినది నిజమేనా?” అని అడిగింది.

శ్రావణి తల ఊపింది.

“అవును. నేను అతన్ని వదలను. కానీ… నువ్వు తెలుసుకోవాలనుకున్నాను.”

మౌనిక ఆమె వైపు ఒక్కసారి చూసి, బయటకు నడిచింది. ఆ రోజు సాయంత్రం, ఆమెకు ఇంటికి వెళ్లాలనిపించలేదు. ఎందుకంటే ఇంట్లో ఇప్పుడు రెండు నిజాలు ఎదురుచూస్తున్నాయి — ఒకటి రమేష్‌ది. మరొకటి… ఆమెది.

మౌనిక ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి రాత్రి ఏడు దాటింది. గుమ్మం తెరిచి లోపలికి వెళ్లగానే రమేష్ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని ముందు టేబుల్ మీద ఒక గ్లాసు. లోపల కొంచెం విస్కీ మిగిలి ఉంది. అతను తలెత్తి ఆమెను చూశాడు.

“ఎక్కడికి వెళ్లావ్?” అని అడిగాడు. వాయిస్‌లో కోపం లేదు. కానీ ఒక చల్లని, వేచి ఉన్న స్వరం ఉంది.

మౌనిక బ్యాగ్ పెట్టి, సోఫాలో ఎదురుగా కూర్చుంది. కొంచెం సేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత మెల్లగా అన్నది.

“శ్రావణిని కలిసాను.”

రమేష్ గ్లాసు చేతిలో పట్టుకుని ఉన్నాడు. ఆ మాట వినగానే అతని వేళ్లు కొంచెం బిగిసాయి. అతను గ్లాసును టేబుల్ మీద పెట్టి, ముందుకు వంగి అడిగాడు.

“ఆమె ఏమంది?”

మౌనిక అతని కళ్లలోకి చూసింది. ఆ రాత్రి ఆమె కళ్లలో ఇక అనుమానం లేదు. అక్కడ ఉన్నది ఒక స్పష్టమైన నిజం.

“నువ్వు ఆమెను వదలనని చెప్పావని… నన్ను కూడా వదలనని చెప్పావని చెప్పింది,” అని మౌనిక మెల్లగా చెప్పింది. “ఇంకా… నీకు నా మీద అనుమానం వచ్చిందని, సురేష్ గురించి అడిగావని కూడా చెప్పింది.”

రమేష్ కొంచెం సేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. అతను తల కిందకు వాల్చి, చేతులతో ముఖం రుద్దుకున్నాడు. తర్వాత మెల్లగా తలెత్తి అన్నాడు.

“నేను ఆమెను వదలను. అది నిజమే. కానీ… నిన్ను వదలనని చెప్పినది కూడా నిజమే.”

మౌనిక నవ్వింది. కానీ ఆ నవ్వులో ఎలాంటి ఆనందం లేదు.

“అంటే… నువ్వు రెండింటినీ ఉంచుకోవాలనుకుంటున్నావా?” అని అడిగింది.

రమేష్ సమాధానం చెప్పలేదు. బయట వర్షం మొదలైంది. ఇంట్లో ఇక ఎవరూ మాట్లాడలేదు. రెండు నిజాలు, రెండు అనుమానాలు… ఇప్పుడు ఒకే గదిలో ఎదురెదురుగా కూర్చుని ఉన్నాయి.

మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం గుమ్మం దగ్గర గంట మోగింది. మౌనిక తలుపు తీసింది. బయట శ్రావణి నిలబడి ఉంది. చేతిలో రెండు చిన్న పిల్లలు — ఒక అబ్బాయి, ఒక అమ్మాయి. ఇద్దరూ ఐదు-ఆరు ఏళ్ల వయసు. శ్రావణి ముఖం పాలిపోయి ఉంది. కళ్లలో నిద్రలేమి.

“నేను… రమేష్ ఇంటికి వచ్చాను,” అని ఆమె మెల్లగా అన్నది. “పిల్లల్ని తీసుకుని.”

మౌనిక ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. తర్వాత నెమ్మదిగా తలుపు తెరిచి లోపలికి రమ్మని చేతితో సైగ చేసింది. శ్రావణి పిల్లల్ని తీసుకుని లోపలికి వచ్చింది. పిల్లలు సోఫాలో కూర్చుని, భయంగా చుట్టూ చూస్తున్నారు.

రమేష్ బెడ్‌రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు. శ్రావణిని చూసి ఒక్కసారి ఆగాడు. అతని ముఖం మారిపోయింది. మౌనిక అతని వైపు తిరిగి, నేరుగా చూస్తూ నిలబడింది.

“ఇప్పుడు చెప్పు,” అని ఆమె మెల్లగా అన్నది. “ఆమె ఎవరు?”

రమేష్ కొంచెం సేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత మెల్లగా సోఫా దగ్గరకు వచ్చి, పిల్లల వైపు చూసి, తల కిందకు వాల్చాడు. అతను మెల్లగా మాట్లాడాడు.

“మౌని… శ్రావణి ఎవరో కాదు. ఆమె నా దూరపు ఆడపడుచు. నా మేనత్త కూతురు. పది సంవత్సరాల క్రితం ఆమె భర్త చనిపోయాడు. పిల్లలు చిన్నవాళ్లు. ఆమె ఒంటరిగా ఉంది. నేను… కొంత సహాయం చేస్తూ ఉన్నాను. అంతే.”

మౌనిక కళ్లు విశాలమయ్యాయి. ఆమె శ్రావణి వైపు చూసింది. శ్రావణి తల కిందకు వాల్చి, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.

“నేను అతన్ని ప్రేమించాను. అది నిజమే,” అని శ్రావణి మెల్లగా అన్నది. “కానీ అతను నాకు సహాయం చేస్తున్నాడు. పిల్లల కోసం. నేను అతన్ని వదలమని అడగలేదు. అతనే… నన్ను వదలలేనని చెప్పాడు.”

మౌనిక సోఫాలో కూర్చుంది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఇప్పుడు ఆమెకు అర్థమవుతోంది — ఆ రాత్రులు, ఆ మెసేజ్‌లు, ఆ తాగుడు… అంతా ఒక దూరపు ఆడపడుచు కోసం. కానీ ఆమె గుండెలో ఇంకా ఒక ప్రశ్న మిగిలి ఉంది.

“నువ్వు ఆమెను ప్రేమిస్తున్నావా?” అని మౌనిక రమేష్‌ను అడిగింది.

రమేష్ సమాధానం చెప్పలేదు. కానీ అతని కళ్లు… ఆ సమాధానం చెప్పాయి.

మౌనిక ఆ ప్రశ్న అడిగిన తర్వాత రమేష్ కొంచెం సేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. అతను పిల్లల వైపు ఒకసారి చూసి, శ్రావణి వైపు చూసి, తర్వాత మౌనిక వైపు తిరిగాడు. అతని ముఖం ఇప్పుడు గట్టిగా మారిపోయింది.

“విషయం పక్కన పెట్టు,” అని అతను మెల్లగా అన్నాడు. “నాకు ఒక విషయం తెలియాలి.”

మౌనిక అతని వైపు చూసింది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.

రమేష్ ఒక అడుగు ముందుకు వేసి, నేరుగా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

“నువ్వు చెప్తావా… లేదంటే నన్ను చెప్పమంటావా?”

అతని స్వరంలో ఇప్పుడు ఒక హెచ్చరిక ఉంది. చల్లని, స్పష్టమైన హెచ్చరిక.

మౌనిక గుండె ఒక్కసారి ఆగినట్టు అనిపించింది. ఆమెకు అర్థమైంది — అతను ఇప్పుడు శ్రావణి గురించి మాట్లాడటం లేదు. అతను మాట్లాడుతున్నది… సురేష్ గురించి.

శ్రావణి పిల్లల్ని దగ్గరకు తీసుకుని, తల కిందకు వాల్చింది. గదిలో ఇక ఎవరూ మాట్లాడలేదు. రమేష్ ఇంకా మౌనికను చూస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కళ్లలో ఇప్పుడు ఒక ప్రశ్న కాదు — ఒక హెచ్చరిక ఉంది.

“మౌని,” అని అతను మళ్లీ మెల్లగా పిలిచాడు. “నువ్వు చెప్తావా… లేదా నేను చెప్పమంటావా?”

—

ఇప్పుడే కదా మిత్రమా అసలు కథ మొదలయ్యేది