అనుమానం – 2

అనుమానం భాగం రెండు

మౌనిక కొంచెం సేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రమేష్ కళ్లలో ఉన్న ఆ హెచ్చరికను ఆమె చూస్తూ ఉంది. శ్రావణి పిల్లల్ని దగ్గరకు తీసుకుని కూర్చుంది. గదిలో ఇక ఎవరూ మాట్లాడటం లేదు.

మౌనిక నెమ్మదిగా తలెత్తింది. ఆమె స్వరం మెల్లగా, కానీ స్పష్టంగా వినిపించింది.

“నేను చెప్తా. విను.”

రమేష్ ఒక్క అడుగు వెనక్కి తీసుకుని, సోఫాలో కూర్చున్నాడు. అతని చేతులు ముడుచుకుని ఉన్నాయి. కళ్లు మాత్రం మౌనిక మీదే ఉన్నాయి.

మౌనిక మెల్లగా మాట్లాడడం మొదలు పెట్టింది.

“సురేష్… నా కాలేజీ రోజుల నాటి ఫ్రెండ్. నువ్వు ఆఫీస్‌కి వెళ్లిన రోజు, నేను ఒంటరిగా ఉన్న రోజు… ఆ రోజు అతను నాకు కాల్ చేశాడు. చాలా రోజుల తర్వాత. ‘మౌని, నువ్వు ఎలా ఉన్నావ్?’ అని అడిగాడు. నేను ‘బాగున్నాను’ అని చెప్పాను. కానీ ఆ రోజు నేను బాగుండలేదు. నువ్వు రాత్రంతా లేట్ వచ్చేవాడివి. ఫోన్ ఎత్తేవాడివి కాదు. నేను… ఒంటరిగా ఉన్నాను.”

ఆమె కొంచెం ఆగింది. రమేష్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. కానీ అతని చేతులు ఇంకా బిగుసుకుని ఉన్నాయి.

మౌనిక కొనసాగించింది.

“అతను ‘కాఫీ తాగదామా?’ అని అడిగాడు. నేను ‘సరే’ అన్నాను. మేము కలిశాం. ఒక చిన్న కాఫీ షాప్‌లో. రెండు గంటలు కూర్చున్నాం. అతను నా గురించి అడిగాడు. నేను నీ గురించి చెప్పాను. నువ్వు లేట్ వస్తున్నావని… నాకు అనుమానం వస్తోందని… నేను ఏమీ చెప్పలేదు మొదట. కానీ అతను విన్నాడు. అంతే. ఆ రోజు మేము కేవలం మాట్లాడుకున్నాం. ఏమీ జరగలేదు. కానీ… ఆ రోజు నేను నీ దగ్గర లేని విషయం అతని దగ్గర ఉంది. నువ్వు నన్ను వినలేదు. అతను విన్నాడు.”

మౌనిక కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. కానీ ఆమె ఏడవలేదు.

“ఆ రోజు సాయంత్రం నేను ఇంటికి వచ్చాను. నువ్వు ఇంకా రాలేదు. నేను అతనికి ఒక మెసేజ్ పంపాను. ‘నువ్వు ఎప్పుడు వస్తావ్? నేను వేచి ఉన్నాను.’ అని. అది నీకు కనిపించింది. అంతే నిజం.”

రమేష్ చాలా సేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. బయట వర్షం ఇంకా కురుస్తోంది. శ్రావణి పిల్లల్ని దగ్గరకు తీసుకుని కూర్చుంది. గదిలో ఇక ఎవరి నోటా మాట లేదు.

మౌనిక మెల్లగా అడిగింది.

“ఇప్పుడు… నువ్వు చెప్పాలనుకున్నది చెప్పు. నేను చెప్పేసాను.”

మౌనిక మాటలు అయిపోయాక రమేష్ చాలా సేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. అతను తల కిందకు వాల్చి, చేతులతో ముఖం రుద్దుకున్నాడు. తర్వాత నెమ్మదిగా తలెత్తి, మౌనిక వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో ఇప్పుడు కోపం లేదు. ఒక చల్లని, పాత గాయం లాంటి విషయం ఉంది.

“నువ్వు చేసే పనులు తెలియదు అనుకుంటున్నావు కదా?” అని అతను మెల్లగా అన్నాడు. “చెప్తా. విను.”

మౌనిక కొంచెం ఆశ్చర్యంగా తలెత్తింది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.

రమేష్ కొనసాగించాడు.

“నువ్వు ఆ రోజు… అంటే మన పెళ్లికి ముందు… మీ కాలేజీ ఫ్రెండ్ అయిన సన్నీతో గడిపిన విషయం నాకు తెలియదు అనుకుంటున్నావా? లేదంటే నేను చూడలేదు అనుకుంటున్నావా?”

మౌనిక ముఖం పాలిపోయింది. ఆమె చేతులు టేబుల్ మీద బిగుసుకున్నాయి. శ్రావణి పిల్లల వైపు చూసి, తల కిందకు వాల్చింది. గదిలో ఇక ఎవరూ మాట్లాడటం లేదు.

రమేష్ మెల్లగా ముందుకు వంగి, నేరుగా మౌనిక కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

“ఆ రోజు సాయంత్రం నేను కాలేజీ బయట నిలబడి ఉన్నాను. నువ్వు సన్నీతో బయటకు వచ్చావు. ఇద్దరూ నవ్వుతూ నడుస్తూ ఉన్నారు. అతని చేయి నీ భుజం మీద ఉంది. నువ్వు అతని వైపు చూసి నవ్వావు. నేను అక్కడే నిలబడి చూశాను. ఏమీ అడగలేదు. ఏమీ చెప్పలేదు. కానీ… నాకు తెలుసు.”

మౌనిక ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె కళ్లలో ఇప్పుడు ఏదో ఒక పాత రోజు, పాత నవ్వు, పాత నిశ్శబ్దం మెరుస్తూ ఉంది. ఆమె మెల్లగా అన్నది.

“అది… పెళ్లికి ముందు. నువ్వు నాకు ప్రపోజ్ చేయకముందు.”

రమేష్ తల ఊపాడు.

“అవును. కానీ నేను చూశాను. నువ్వు అనుకుంటున్నావు నాకు తెలియదు అని. కానీ నాకు తెలుసు. అప్పటి నుంచే.”

శ్రావణి ఇంతవరకు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉంది. పిల్లలు ఆమె దగ్గరే ఉన్నారు. రమేష్ మాటలు అయిపోయాక, ఆమె నెమ్మదిగా తలెత్తింది. ఆమె కళ్లలో ఇప్పుడు అపరాధభావం కాదు — ఒక అలసట, ఒక విసుగు కనిపించింది.

“మీరు ఎందుకు పాత గాయాలు తోడుకుంటున్నారు?” అని ఆమె మెల్లగా అడిగింది. “అంతా నా వల్లే కదా?”

రమేష్, మౌనిక ఇద్దరూ ఆమె వైపు తిరిగారు. శ్రావణి కొనసాగించింది.

“నేను దూరంగా ఉండాలని ఇక్కడికి వచ్చాను. మీ పచ్చని సంసారం నాశనం కావొద్దు అనే ఆలోచనతోనే ఇక్కడికి వచ్చాను. పిల్లల్ని తీసుకుని. మీ ఇంట్లో ఏదైనా గొడవ పెట్టాలని కాదు. కానీ… మీరు ఇక్కడ చేస్తున్న రచ్చ ఎందుకు?”

ఆమె స్వరం వణుకుతోంది. కానీ ఆమె ఏడవలేదు.

“నేను రమేష్‌ను ప్రేమించాను. అది నిజమే. కానీ నేను మీ జీవితంలోకి రావాలని రాలేదు. అతను నాకు సహాయం చేస్తున్నాడు. అంతే. ఇప్పుడు మీరు ఇద్దరూ పాత రోజులు, పాత ఫ్రెండ్స్, పాత నవ్వులు… అంతా తోడుకుంటున్నారు. నా వల్లా? లేక మీ ఇద్దరి మధ్య ఇప్పటికే ఉన్న గాయాల వల్లా?”

మౌనిక తల కిందకు వాల్చింది. రమేష్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. బయట వర్షం నెమ్మదిగా తగ్గుతోంది. గదిలో ఇక మూడు నిశ్శబ్దాలు ఎదురెదురుగా కూర్చుని ఉన్నాయి — రమేష్, మౌనిక, శ్రావణి.

శ్రావణి మెల్లగా లేచి నిలబడింది. పిల్లల చేతులు పట్టుకుంది.

“నేను వెళ్తాను. మీ ఇద్దరి మధ్య ఏముందో… మీరే చూసుకోండి. నా వల్ల మీ సంసారం పాడవ్వకూడదు అని నేను ఇక్కడికి వచ్చాను. కానీ ఇప్పుడు… నేను ఇక్కడ ఉండటమే పొరపాటు అనిపిస్తోంది.”

ఆమె తలుపు వైపు నడవడం మొదలు పెట్టింది. గుమ్మం దగ్గర ఆగి, ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

“మీరు ఇద్దరూ… ఒకరినొకరు నమ్మండి. లేదా వదలండి. కానీ పాత గాయాలు తోడుకోవడం మానండి. అవి నా వల్ల కావు.”

శ్రావణి పిల్లల చేతులు పట్టుకుని బయటకు నడిచింది. వర్షం ఇంకా కురుస్తోంది. ఆమె గొడుగు తెరవలేదు. నెమ్మదిగా గుమ్మం దాటి, రోడ్డు మీదకు వెళ్లిపోయింది. వర్షపు నీళ్లు ఆమె జుట్టు మీద, బట్టల మీద పడుతున్నాయి. ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.

తలుపు మూసుకుపోయింది. ఇంట్లో ఇక ఇద్దరే మిగిలారు — రమేష్, మౌనిక.

చాలా సేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు. బయట వర్షం శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. హాల్లో టేబుల్ మీద ఆ గ్లాసు ఇంకా ఉంది. సోఫాలో శ్రావణి కూర్చున్న చోట కొంచెం తడి మిగిలి ఉంది.

మౌనిక సోఫాలో కూర్చుని ఉంది. రమేష్ కిటికీ దగ్గర నిలబడి, వర్షం కురుస్తున్న రోడ్డు వైపు చూస్తున్నాడు. ఇద్దరి మనసుల్లో ఒకే ఆలోచన తిరుగుతోంది.

**అసలు కారణం ఏమిటి?**

**ఎందుకు ఈ గొడవ? ఎందుకు ఈ అనుమానాలు?**

మౌనిక మెల్లగా తలెత్తి రమేష్ వైపు చూసింది. అతను ఇంకా వెనక్కి తిరగలేదు. ఆమెకు అర్థమవుతోంది — శ్రావణి వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడా ఇంట్లో ఉన్నది అదే నిశ్శబ్దం. ఆ నిశ్శబ్దమే ఇప్పుడు సమాధానం చెబుతోంది.

రమేష్ నెమ్మదిగా తిరిగి మౌనిక వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో ఇప్పుడు కోపం లేదు. అనుమానం లేదు. కేవలం ఒక ప్రశ్న ఉంది.

“మౌని…” అని అతను మెల్లగా పిలిచాడు. “మనం ఎక్కడ తప్పు చేశాం?”

మౌనిక సమాధానం చెప్పలేదు. ఆమె కూడా అదే ప్రశ్న అడుగుతోంది — తనను తాను.

బయట వర్షం నెమ్మదిగా ఆగుతోంది. ఇంట్లో మాత్రం ఇంకా వర్షం కురుస్తోంది. రెండు మనసుల మధ్య.

——————————————————————————– 

ఇప్పుడు వాళ్ళిద్దరూ అనుమానం పోతుందా లేదా ఇంకేమైనా తెలుస్తుందా మిత్రమా ముందుంది ముసళ్ళ పండుగ అని ఊరికనే చెప్తారు