ధీర సమీరే గంగా తీరే – 2

చందన్‌నగర్, పశ్చిమ బెంగాల్.

సమయంకొన్ని ప్రయాణాలు మన గమ్యాన్ని చేరుస్తాయి… మరికొన్ని మన జీవితాన్నే మార్చేస్తాయి!

హైదరాబాద్ విమానాశ్రయం.

విమానాశ్రయం లోపలికి అడుగుపెట్టిన అతను ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

అక్కడే నిలబడి తననే చూస్తోంది వేదవతి దేవి.

కొడుకు తనకు కనిపించకుండా పోయే వరకు అక్కడి నుంచి కదలకూడదని నిర్ణయించుకున్నట్టుగా నిలబడిపోయింది.

తల్లిని అలా చూస్తుంటే అతనికి కూడా ఏదో తెలియని బాధ కలిగింది.

అయినా పెదవులపై చిరునవ్వు తెచ్చుకుని ఫోన్ తీసి ఆమెకు వీడియో కాల్ చేశాడు.

అవతల వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.

“ఏంటమ్మా! ఇంకా అక్కడే ఉన్నావా?”

“నువ్వు లోపలికి వెళ్లడం చూసి ఇంటికి వెళ్దామనుకుంటున్నాను.”

“సరే, మరి నువ్వు ఇంటికి వెళ్లేలోపు నేను కోల్‌కతా చేరుకుంటాను. అప్పుడు మళ్లీ కాల్ చేస్తాను.”

“జాగ్రత్త నాన్నా!”

“అలాగే అమ్మా! మరీ ఎక్కువగా ఆలోచించకు.”

అంటూ కాల్ కట్ చేసి తన బోర్డింగ్ గేట్ వైపు నడిచాడు.

అతనికి తెలియదు…

ఈ ప్రయాణం తన జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని ఒక వ్యక్తిని పరిచయం చేయబోతోందని!

ఉదయం 11:45 గంటలు.

విమానం దిగగానే ఫోన్ ఆన్ చేశాడు.

అప్పటికే అమ్మ నుంచి ఐదు మిస్డ్ కాల్స్!

“అమ్మో! ఈవిడ నా కంటే ముందే కోల్‌కతా వచ్చేసినట్టుంది!”

అంటూ నవ్వుకున్నాడు.

వెంటనే తల్లికి కాల్ చేశాడు.

“హలో అమ్మా!”

“చేరుకున్నావా నాన్నా?”

“లేదు అమ్మా, ఇంకా విమానంలోనే ఉన్నాను. నీకు వీడియో కాల్ చేసి చూపించనా?”

“వెధవ వేషాలు వేయకు! నిజంగా చేరుకున్నావా లేదా చెప్పు.”

“వచ్చేశానమ్మా! ఇప్పుడు లగేజ్ తీసుకుంటున్నాను.”

“సరే నాన్నా. ముందు ఏమైనా తిను.”

“అమ్మా! ఇక్కడ దిగిన పది నిమిషాలకే తిండి గురించి అడుగుతున్నావా?”

“నువ్వు నా కొడుకువి కదరా!”

ఆ మాటకు అతను చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

“సరే అమ్మా. హాస్పిటల్‌కి వెళ్లాక కాల్ చేస్తాను.”

ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని తన లగేజ్ తీసుకున్నాడు.

బయటకు అడుగుపెట్టగానే కోల్‌కతా నగరం అతనికి కొత్తగా అనిపించింది.

కొత్త భాష.

కొత్త మనుషులు.

కొత్త వాతావరణం.

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా…

ఇకపై తన కోసం ఎదురు చూసే అమ్మ పక్కన లేకుండా గడపాల్సిన రోజులు.

“సరే బాబూ! నీ కలల కోసం వచ్చావు. ముందు ఆ పని చూడు.”

అని తనలో తానే అనుకుని క్యాబ్ ఎక్కాడు.

మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట.

హాస్పిటల్‌లోకి అడుగుపెట్టిన అతను రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

“ఎక్స్క్యూజ్ మీ! ఐ యామ్ డాక్టర్…”

తన వివరాలు చెప్పి ఫెలోషిప్ కన్ఫర్మేషన్ మెయిల్ చూపించాడు.

రిసెప్షన్‌లో ఉన్న వ్యక్తి వివరాలు పరిశీలించి నవ్వాడు.

“వెల్‌కమ్ టు కోల్‌కతా, డాక్టర్! మీ రాక గురించి మా మెడికల్ సూపరింటెండెంట్‌కి ఇప్పటికే సమాచారం అందింది. ఆయన మిమ్మల్ని తన క్యాబిన్‌లో కలవమన్నారు.”

“థాంక్యూ!”

అంటూ అతను అక్కడి నుంచి నడిచాడు.

మెడికల్ సూపరింటెండెంట్ అతనిని ఆప్యాయంగా ఆహ్వానించారు.

“సో, యూ ఆర్ ది డాక్టర్ ఫ్రమ్ హైదరాబాద్!”

“యెస్, సర్.”

“వీ హావ్ రివ్యూడ్ యువర్ ప్రొఫైల్. యూ హావ్ డన్ వెల్. ఈ ఫెలోషిప్‌లో మీకు మంచి అనుభవం వస్తుందని ఆశిస్తున్నాను.”

“థాంక్యూ, సర్. ఐ విల్ డూ మై బెస్ట్.”

అవసరమైన వివరాలు తెలుసుకున్న తర్వాత అతనికి హాస్టల్ గది కేటాయించారు.

గది చిన్నదే అయినా శుభ్రంగా ఉంది.

లగేజ్ పక్కన పెట్టి మంచంపై కూర్చున్నాడు.

అమ్మ గుర్తొచ్చింది.

ఇంట్లో ఉంటే ఈ సమయానికి అమ్మ భోజనం పెట్టి, “ఇంకొంచెం తినరా!” అంటూ తన వెనకాల తిరిగేది.

ఇక్కడ మాత్రం తానే అన్నీ చూసుకోవాలి.

ఫోన్ తీసి అమ్మకు కాల్ చేశాడు.

“హలో అమ్మా!”

“చేరుకున్నావా నాన్నా? హాస్పిటల్ ఎలా ఉంది? గది ఎలా ఉంది? భోజనం చేశావా?”

అతను ఒక్కసారిగా నవ్వేశాడు.

“అమ్మా! ఒక్క కాల్‌లోనే అన్ని ప్రశ్నలా?”

“అయితే ఒక్కొక్కటిగా అడగనా?”

“అయ్యో వద్దమ్మా! అన్నీ బాగున్నాయి. హాస్పిటల్ కూడా బాగుంది. గది కూడా బాగుంది.”

“మరి భోజనం?”

“అమ్మా…”

“ఏంట్రా?”

“నువ్వు నాతోపాటు కోల్‌కతా వచ్చి ఉంటే బాగుండేది.”

అవతల కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

ఆ మాట విన్న వేదవతి దేవి మనసు కరిగిపోయింది.

“నిజంగా అంటున్నావా నాన్నా?”

“అవునమ్మా! కనీసం ఉదయం లేవగానే కాఫీ ఇచ్చే మనిషైనా ఉండేది.”

“నీకు కాఫీ కావాలా? లేక నీ అమ్మ కావాలా?”

“రెండూ కావాలి!”

“సరే, ముందు నువ్వు అక్కడ పని చూసుకో. నీకు వీలున్నప్పుడు ఇంటికి వచ్చేయ్.”

“అలాగే అమ్మా!”

కాసేపు మాట్లాడుకున్నాక కాల్ ముగించాడు.

అతను ఫోన్ పక్కన పెట్టి కిటికీ తెరిచాడు.

బయట కొత్త నగరం హడావుడిగా ఉంది.

ఆకాశం వైపు చూస్తూ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

“హైదరాబాద్‌లో అమ్మను వదిలి వచ్చాను. ఇక్కడ కొత్త జీవితాన్ని మొదలుపెట్టాలి.”

అని అనుకున్నాడు.

కానీ ఆ కొత్త జీవితంలోకి ఎవరో ఒకరు ప్రవేశించబోతున్నారని అతనికి అప్పటికి తెలియదు.

అరే బాబా! ఏక్ కప్ చా దావ్ తో!”

హాస్టల్ బయట ఉన్న చిన్న టీ స్టాల్ దగ్గర నిలబడి తనకు వచ్చిన బెంగాలీ మాటలన్నీ గుర్తు చేసుకుంటూ ఆర్డర్ ఇచ్చాడు అతను 

టీ ఇచ్చిన వ్యక్తి ఏదో బెంగాలీలో అడిగాడు.

హీరో అతని ముఖంలోకి చూశాడు.

ఆయన మళ్లీ ఏదో చెప్పాడు.

హీరోకి ఒక్క అక్షరం కూడా అర్థం కాలేదు.

“అన్నా… తెలుగులో చెప్పు. హిందీలో చెప్పు. ఇంగ్లీషులో చెప్పు. ఏదైనా పర్లేదు. నాకు అర్థమయ్యే భాషలో చెప్పు!”

అని చేతులతో సైగలు చేశాడు.అతను మాత్రం నవ్వుతూ మళ్లీ బెంగాలీలో మాట్లాడాడు.

“అమ్మో! ఈ భాష నేర్చుకునేలోపు నా ఫెలోషిప్ అయిపోతుందేమో!”

అని తల పట్టుకున్నాడు.

టీ తాగి హాస్పిటల్‌కు బయలుదేరాడు.

కానీ అక్కడ అతనికి మరో పరీక్ష ఎదురైంది.

హాస్పిటల్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే నర్సులు, డాక్టర్లు తమలో తాము బెంగాలీలో మాట్లాడుకుంటున్నారు.

ఒక పేషెంట్ కుటుంబ సభ్యుడు అతని దగ్గరకు వచ్చి వేగంగా ఏదో చెప్పాడు.

హీరో శ్రద్ధగా విన్నాడు.

అర్థం కాలేదు.

“వన్ మినిట్… వన్ మినిట్!”

అంటూ పక్కనే ఉన్న మరో డాక్టర్‌ను పిలిచాడు.

ఆ డాక్టర్ వచ్చి పేషెంట్ కుటుంబ సభ్యుడితో బెంగాలీలో మాట్లాడి సమస్యను వివరించాడు.

హీరోకు కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

తాను మంచి డాక్టర్ కావచ్చు.

తన పనిలో అనుభవం ఉండవచ్చు.

కానీ ఇక్కడి వాళ్లతో మాట్లాడటానికే మరొకరి సహాయం అవసరమవుతోంది.

ఆ విషయం అతనికి నచ్చలేదు.

‘అసలు అప్లై చేసే ముందు ఇక్కడి భాష గురించి ఆలోచించాల్సింది. ఏడాది మొత్తం ఇలాగే ఉంటే ఎలా?’

అనుకున్నాడు.

మధ్యాహ్నానికి పరిస్థితి మరింత చిరాకు తెప్పించింది.

ఒక పేషెంట్‌కు సంబంధించిన వివరాలు తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే, అతని కుటుంబ సభ్యులు చెప్పేది అర్థం కావడం లేదు.

పక్కనే ఉన్న డాక్టర్ అనువదించి చెప్పేవరకు వేచి ఉండాల్సి వచ్చింది.

అతను తన గదిలోకి వెళ్లి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

ఫోన్ తీసి అమ్మ నంబర్ చూశాడు.

కాల్ చేయాలనిపించింది.

కానీ ఏం చెప్పాలి?

తనకు ఇబ్బందిగా ఉందని చెప్పాలా?

లేక తాను తీసుకున్న నిర్ణయం తప్పని ఒప్పుకోవాలా?

చివరికి అమ్మకు కాల్ చేశాడు.

“హలో నాన్నా! ఏమైంది? గొంతు అలా ఉంది?”

అవతల నుంచి అమ్మ మాట వినగానే అతనికి కొంత ధైర్యం వచ్చింది.

“ఏం లేదమ్మా!”

“నాకు తెలుసురా. ఏదో జరిగింది. చెప్పు.”

అతను కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

“అమ్మా… ఇక్కడ నాకు ఒక్క మాట కూడా అర్థం కావడం లేదు.”

“ఏంటి నాన్నా?”

“అందరూ బెంగాలీలో మాట్లాడుతున్నారు. హాస్పిటల్‌లో పేషెంట్లు చెప్పేది అర్థం కాదు. బయటికి వెళ్తే ఏం మాట్లాడుతున్నారో తెలియదు. ఏదైనా కొనాలన్నా ఇబ్బందే. నాకు తెలిసిన భాషలో మాట్లాడే వాళ్లు కూడా చాలా తక్కువగా కనిపిస్తున్నారు.”

వేదవతి దేవి కాసేపు మౌనంగా విన్నది.

“అయితే నువ్వు ఏం చేయాలనుకుంటున్నావురా?”

అతను ఒక్కసారిగా మనసులో ఉన్న మాట చెప్పేశాడు.

“ఈ ఫెలోషిప్ వదిలేసి హైదరాబాద్ వచ్చేయాలనిపిస్తోంది అమ్మా!”

అవతల నిశ్శబ్దం.

“నాన్నా…”

“చెప్పమ్మా.”

“నువ్వు అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లావో గుర్తుందా?”

అతను సమాధానం చెప్పలేదు.

“నీకు ఇంకా మంచి డాక్టర్ కావాలని. కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవాలని. అందుకే కదా?”

“అవునమ్మా. కానీ…”

“అయితే ఆ లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడానికి వచ్చే మొదటి ఇబ్బందికే వెనక్కి వచ్చేస్తావా?”

ఆ మాట అతని మనసుకు తగిలింది.

“అలా అనట్లేదు అమ్మా…”

“నాకు తెలుసురా. కొత్త ప్రదేశం. కొత్త మనుషులు. కొత్త భాష. మొదట్లో కష్టంగానే ఉంటుంది. కానీ నువ్వు ప్రయత్నించకుండా ఎలా నేర్చుకుంటావు?”

అతను నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు.

“చూడు నాన్నా. నీకు భాష రాకపోతే నేర్చుకో. అర్థం కాకపోతే అడుగు. తప్పుగా మాట్లాడితే నవ్వుతారు. నవ్వనివ్వు. నువ్వు నేర్చుకునే రోజు వాళ్లే నిన్ను మెచ్చుకుంటారు.”

అతని పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది.

“అంటే నువ్వు నన్ను హైదరాబాద్ రమ్మనవా?”

“నువ్వు రావాలనుకుంటే తలుపు ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటుంది. కానీ భయపడి నీ కలను వదిలేసి రావడం మాత్రం నాకు ఇష్టం లేదు.”

అతను కళ్లు మూసుకున్నాడు.

“సరే అమ్మా. ఇంకో ప్రయత్నం చేస్తాను.”

“అదీ నా కొడుకంటే!”

“కానీ ఒక కండిషన్!”

“ఏంట్రా?”

“నువ్వు రోజూ వీడియో కాల్ చేయాలి.”

“అది కండిషనా? లేక నీకు నా మీదున్న ప్రేమా?”

“రెండూ!”

అంటూ నవ్వాడు.

కాల్ ముగిసేసరికి అతని మనసులోని భారమంతా తగ్గకపోయినా, మళ్లీ ప్రయత్నించాలనే ధైర్యం వచ్చింది.

ఎరా బావ అక్కడ అంత ఎలా వుంది అని అడిగితే నాకు ఈ ఫెలోషిప్ నుండి పారిపోయి వచ్చేయాలి అని వుంది బావ అని అంటాడు. నువ్వు వెళ్ళింది దేనికి రా నువ్వు డాక్టర్ అవడానికే కదా దాని కోసమైన తప్పదు కొన్ని మంత్స్. బోర్ కొడితే సీటీ అంతా తిరిగి చూడు పోనీ.

ఏముంది చూట్టడానికి? గుట్కా కంపు. గుంపు గుంపుగా జనాలు.  పారిపోయి వచ్చేస్తా.

 పారిపోయే అంతా పాపం ఏమి చేసింది కోల్కతా? వెనకనుండి ఎవరో అన్నారు.

వెనక నుంచి వినిపించిన మాటలకు అర్జున్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.

ఎదురుగా తెల్లటి కోటు వేసుకున్న ఓ అమ్మాయి చేతిలో ఫైల్ పట్టుకుని నిలబడి ఉంది. ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు లేదు. అతని మాటలు విన్నానన్న భావం కూడా కనిపించనివ్వకుండా సూటిగా అతని వైపు చూసింది.

“నేను మిమ్మల్నే అడుగుతున్నాను. కోల్‌కతా ఏం చేసిందని పారిపోయి వెళ్లాలనుకుంటున్నారు?”

అర్జున్ ఆమెను ఓసారి ఎగాదిగా చూశాడు.

“అదేంటండీ! నా బాధలు నేను చెప్పుకుంటుంటే మధ్యలో మీరెందుకు వచ్చారు?”

“ఇది హాస్పిటల్. మీ ఇల్లు కాదు. ఇక్కడ మీకు నచ్చినట్టు మాట్లాడకూడదు.”

ఆమె మాటల్లోని కచ్చితత్వానికి అర్జున్ కాసేపు నోరు మెదపలేదు.

‘అబ్బా! ఇప్పుడే వచ్చానో లేదో, మొదలైపోయింది!’

అనుకుంటూ చేతిలోని ఫైల్ సరిచేసుకున్నాడు.

“సరే మేడమ్. ఇక మాట్లాడను. సంతోషమేనా?”

“మీరు మాట్లాడకపోతే నాకు వచ్చే నష్టమేమీ లేదు.”

ఆమె సమాధానానికి అర్జున్ కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.

‘అమ్మో! మాటలు కూడా బాగానే వస్తున్నాయే!’

అనుకుంటూ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

“మీరు కొత్తగా జాయిన్ అయ్యారా?” ఆమె అడిగింది.

“అవును.”

“పేరు?”

“డాక్టర్ అర్జున్. హైదరాబాద్ నుంచి వచ్చాను.”

“సరే, డాక్టర్ అర్జున్. నేను డాక్టర్ మృణాల్ చటర్జీ. ఈ ఫెలోషిప్ ప్రోగ్రామ్‌లో మీకు కేటాయించిన విభాగంలో కొన్ని బాధ్యతలు నా పర్యవేక్షణలో ఉంటాయి.”

“ఓహో! మీరేనా?”

“ఏంటి?”

“ఏం లేదు. మీ గురించి విన్నాను.”

“నా గురించి ఏం విన్నారు?”

“చాలా స్ట్రిక్ట్ అని.”

ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి మార్పు లేదు.

“మంచిది. అయితే నా దగ్గర పని చేసేటప్పుడు మీకు ఇబ్బంది ఉండదు. నేను చెప్పిన పనిని సమయానికి పూర్తి చేయడం మాత్రమే నాకు ముఖ్యం.”

“అలాగే డాక్టర్.”

“మీకు బెంగాలీ వచ్చా?”

అర్జున్ ఆమె వైపు దీనంగా చూశాడు.

“వచ్చుంటే ఈ పాటికి ఇక్కడున్న సగం సమస్యలు పరిష్కారమైపోయేవి.”

“అయితే నేర్చుకోండి. ఇక్కడి పేషెంట్లతో మాట్లాడటానికి భాష అవసరం.”

“అర్థమైంది. కానీ నేర్చుకునేంతవరకు ఎవరైనా నాకు సహాయం చేయాలి కదా!”

“హాస్పిటల్‌లో అనువాదం కోసం సహాయం అందించే సిబ్బంది ఉన్నారు. అవసరమైనప్పుడు వారి సహాయం తీసుకోండి. అయితే భాష నేర్చుకోవాల్సిన బాధ్యత మీది.”

అర్జున్ తలూపాడు.

“సరే. మరి తెలుగు వచ్చా?”

“కొంచెం.”

“హమ్మయ్య!”

అతని నోటి నుంచి వచ్చిన ఆ మాటకు మృణాల్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి.

“ఏమైంది?”

“ఏం లేదండి. కనీసం తెలుగు మాట్లాడగలిగే వాళ్లు ఉన్నారని సంతోషం.”

“నేను తెలుగు మాట్లాడగలనని చెప్పాను. మీతో ఎప్పుడూ తెలుగులోనే మాట్లాడతానని కాదు.”

అర్జున్ ఆమె వైపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“అయ్యో! అంత మాట అనకండి డాక్టర్. ఇప్పటికే ఇక్కడ భాష రాక సగం చచ్చిపోతున్నాను.”

“వ్యక్తిగత విషయాలు పక్కన పెట్టండి. మీకు అప్పగించిన పని గురించి మాట్లాడుకుందాం.”

అంటూ ఆమె ఫైల్‌లో నుంచి ఓ పేపర్ తీసి అతనికి అందించింది.

“ఇది రేపు ఉదయం చర్చించాల్సిన కేసుకు సంబంధించిన వివరాలు. ఈరోజే పూర్తిగా పరిశీలించండి. ఏవైనా సందేహాలుంటే నోట్ చేసుకోండి.”

అర్జున్ పేపర్ తీసుకుని చూశాడు.

“రేపు ఎన్ని గంటలకు రావాలి?”

“ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు.”

“ఎనిమిది గంటలకేనా?”

“అవును. ఏమైనా సమస్యా?”

“సమస్యేం లేదు. ఇక్కడి వాతావరణానికి ఇంకా అలవాటు పడలేదు కదా, అందుకే అడిగాను.”

“వాతావరణానికి అలవాటు పడటానికి సమయం పట్టొచ్చు. కానీ పని సమయానికి రావడానికి అది కారణం కాకూడదు.”

ఆమె మాటలు విన్న అర్జున్ మౌనంగా తలూపాడు.

“అర్థమైంది, డాక్టర్.”

“మంచిది. మీకు ఇక్కడ కొత్త కాబట్టి మొదట్లో కొన్ని ఇబ్బందులు ఎదురవుతాయి. అవసరమైనప్పుడు అడగండి. కానీ మీకు అప్పగించిన బాధ్యతలను నిర్లక్ష్యం చేయకండి.”

అని చెప్పి ఆమె అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

అర్జున్ చేతిలోని పేపర్ వైపు చూస్తూ కొద్దిసేపు అలాగే నిలబడ్డాడు.

‘మొదటిసారి పరిచయమైన మనిషి కాస్త నవ్వుతూ మాట్లాడితే ఏం పోతుందో!’

అనుకుంటూ నిట్టూర్చాడు.

తర్వాత తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు.

‘సరే అర్జున్! ముందు ఈ ఫెలోషిప్ పూర్తి చేయడం ముఖ్యం. మిగతావన్నీ తర్వాత చూసుకోవచ్చు.’

అనుకుంటూ తన రూమ్ వైపు నడిచాడు.

మరోవైపు, తన క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లిన మృణాల్ టేబుల్‌పై ఫైల్ పెట్టి సమయాన్ని చూసుకుంది.

ఆమెకు కొత్తగా వచ్చిన డాక్టర్లతో పరిచయాలు పెంచుకోవడం కన్నా, వాళ్లు తమ పనిని ఎంత బాధ్యతగా నిర్వహిస్తారన్నదే ముఖ్యం.

అర్జున్ కూడా తన బాధ్యతను సరిగ్గా నిర్వర్తిస్తాడని ఆమె ఆశించింది.

అతను మాత్రం అప్పటికే ఆమెను మనసులోనే మృణాల్ మేడమ్ అని పిలుచుకుంటూ, రేపటి నుంచి ఎలాంటి పరీక్షలు ఎదురవుతాయోనని ఆలోచిస్తున్నాడు.

వాళ్లిద్దరి పరిచయం అక్కడితో ముగిసింది. కానీ అసలు కథ అప్పుడే మొదలైంది.