ధీర సమీరే గంగా తీరే – 3
రాత్రి 8:30 గంటలు.
కోల్‌కతాలో తనకు కేటాయించిన గదిలోకి అడుగుపెట్టిన అర్జున్, చేతిలో ఉన్న బ్యాగ్‌ను మంచం మీద పడేసి సోఫాలో కూలబడ్డాడు.
రోజంతా ప్రయాణం చేసి, కొత్త హాస్పిటల్‌లో రిపోర్ట్ చేసి, అక్కడి ఏర్పాట్లన్నీ చూసుకునేసరికి అతనికి బాగా అలసటగా అనిపించింది.
గదిలో చుట్టూ ఒకసారి చూశాడు.
అంతా కొత్తగా ఉంది. కొత్త గది, కొత్త ఊరు, కొత్త మనుషులు. అన్నింటికంటే పెద్ద సమస్య కొత్త భాష!
“అమ్మో! ఏడాది పాటు ఇక్కడ ఎలా ఉండాలిరా దేవుడా!”
అంటూ తల వెనక్కి వాల్చాడు.
“హైదరాబాద్‌లో ఉన్నప్పుడు కోల్‌కతా వెళ్లాలని ఎంత సంబరపడ్డానో! ఇప్పుడు చూస్తుంటే వచ్చిన మొదటి రోజే వెనక్కి వెళ్లిపోవాలనిపిస్తోంది.”
తనలో తానే మాట్లాడుకుంటూ ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
స్క్రీన్ మీద కార్తిక్ పేరు కనిపించగానే వెంటనే కాల్ చేశాడు.
“హలో రా బావా!”
అటువైపు నుంచి కార్తిక్ గొంతు వినిపించింది.
“ఒరేయ్ అర్జున్! వచ్చేశావా కోల్‌కతాకు? ఎలా ఉంది కొత్త ప్రపంచం?”
“ఏముంది చూడటానికి? గుట్కా కంపు. గుంపులు గుంపులుగా జనాలు. వాళ్లు మాట్లాడేది నాకు అర్థం కాదు. నేను మాట్లాడేది వాళ్లకు అర్థం కాదు. పారిపోయి వచ్చేస్తా!”
“పారిపోయేంత పాపం ఏం చేసింది కోల్‌కతా?”
కార్తిక్ నవ్వుతూ అడిగాడు.
అర్జున్ కూడా చిన్నగా నవ్వాడు.
“నువ్వు నవ్వుకోరా! ఇక్కడ నా పరిస్థితి ఎలా ఉందో నాకు తెలుసు.”
“సరేలే. ఇంతకీ హాస్పిటల్ ఎలా ఉంది?”
“హాస్పిటల్ బాగానే ఉంది. కానీ అక్కడ ఒక డాక్టర్ ఉంది. ఆవిడ గురించి చెప్పాలంటే…”
“ఆవిడ గురించా? అప్పుడే ఎవరినో కనిపెట్టేశావా?”
“ఒరేయ్! ముందు నేను చెప్పేది వినరా!”
“సరే చెప్పు. ఎవరు ఆవిడ?”
“డాక్టర్ మృణాల్ చటర్జీ.”
“ఓహో! పేరు బాగుంది. మరి మనిషి ఎలా ఉంటుంది?”
“పేరు బాగుంటే సరిపోతుందా? మనిషి మాత్రం నడిచే రూల్‌బుక్‌లా ఉంటుంది!”
“అంటే?”
“ఉదయం హాస్పిటల్‌లోకి వెళ్లగానే ఎదురైంది. నేను ఈ కోల్‌కతా గురించి ఏదో మాట్లాడుకుంటున్నాను. వెనక నుంచి వచ్చి నిలబడింది. నా మాటలన్నీ విన్నట్టుంది.”
“నువ్వు ఏం మాట్లాడావ్?”
“ఇక్కడ ఉండలేను, భాష రాదు, జనాలు ఎక్కువగా ఉన్నారు, పారిపోయి వెళ్లిపోతాను అన్నాను.”
“హాహాహా! మరి ఆవిడ ఏం అంది?”
“ఏం అంటుంది? కోల్‌కతా గురించి అలా మాట్లాడకూడదన్నట్టుగా చూసింది. రేపు ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు క్యాబిన్‌లో ఉండాలని చెప్పింది.”
“అయితే నువ్వు రేపు ఏడున్నరకే వెళ్లిపో!”
“ఎందుకురా?”
“లేకపోతే ఆవిడ నీకు ఇంకో గంట క్లాస్ పీకుతుంది!”
“నీకు నా బాధ అర్థం కావడం లేదు రా!”
“సరే, సరే. జోకులు పక్కన పెడితే… నువ్వు ఈ ఫెలోషిప్ కోసం ఎంత కష్టపడ్డావో నాకు తెలుసు. మొదట్లో కష్టంగా ఉంటుంది. నెమ్మదిగా అలవాటు పడతావు.”
కార్తిక్ మాటలు విన్న అర్జున్ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
“ఏమైందిరా?”
“ఏం లేదు. అమ్మ గుర్తొస్తోంది రా. ఇంట్లో ఉంటే ఈపాటికి భోజనం చేసి అమ్మతో కాసేపు మాట్లాడేవాడిని. ఇక్కడ ఒంటరిగా కూర్చోవాల్సి వస్తోంది.”
“అందుకే కదరా మనం పెద్దవాళ్లం కావాలంటే కొన్ని విషయాలు వదులుకోవాలి. నువ్వు సాధించాల్సింది ఇంకా చాలా ఉంది.”
“హ్మ్మ్… నిజమే.”
“సరే, ముందు భోజనం చేయి. రేపు నీ మృణాల్ మేడమ్ ముందు ఆలస్యంగా వెళ్లకు.”
“మళ్లీ మొదలుపెట్టావా?”
“సరే బాబూ! గుడ్ నైట్!”
“గుడ్ నైట్, వెధవ!”
అంటూ ఫోన్ పెట్టేశాడు అర్జున్.
తర్వాత అమ్మకు వీడియో కాల్ చేసి కాసేపు మాట్లాడాడు. ఆమెను చూడగానే మనసులోని దిగులు కొంచెం తగ్గింది.
“అమ్మా, ఇక్కడ భోజనం అంత బాగాలేదు.”
“అయితే తినకుండా ఉంటావా? ఉన్నదాంట్లో మంచిది తిను నాన్నా. ఆరోగ్యం జాగ్రత్త.”
“సరే అమ్మా!”
అంటూ నవ్వాడు.
కాసేపటికి ఫోన్ పక్కన పెట్టి, మరుసటి రోజు పనులకు కావాల్సిన ఫైళ్లను సిద్ధం చేసుకున్నాడు.
నిద్రపోయే ముందు అలారం పెట్టుకున్నాడు.
“రేపు ఎనిమిదికి వెళ్లాలి. ఈసారి మృణాల్ మేడమ్ చేతిలో క్లాస్ పీకించుకోకూడదు!”
అనుకుంటూ కళ్లు మూసుకున్నాడు.
కానీ అతనికి తెలియదు…
మరుసటి రోజు ఆ హాస్పిటల్‌లో అతని కోసం మరో పరీక్ష ఎదురుచూస్తోందని!
—
మరుసటి రోజు ఉదయం…
అలారం మోగడానికి ఐదు నిమిషాల ముందే అర్జున్ కళ్లు తెరిచాడు. ఫోన్ స్క్రీన్ మీద సమయం చూసి ఒక్కసారిగా లేచి కూర్చున్నాడు.
“అయ్యో! ఏడు అయిదు నిమిషాలేనా?”
నిన్న రాత్రి మృణాల్ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు నా క్యాబిన్‌లో ఉండాలి. ఇక్కడ సమయపాలన చాలా ముఖ్యం, డాక్టర్ అర్జున్.
“ఎనిమిది గంటలకే క్యాబిన్‌లో ఉండాలా? కనీసం కొత్త ప్రదేశానికి అలవాటు పడటానికి రెండు రోజులు కూడా ఇవ్వరా ఈవిడ!” అంటూ గబగబా తయారయ్యాడు.
హాస్టల్‌ గది నుంచి బయటకు వచ్చి ఆసుపత్రి వైపు నడుస్తుంటే, చల్లటి గాలి ముఖానికి తగిలింది. రోడ్డు మీద అప్పుడే జనాల రద్దీ మొదలైంది. ఎక్కడ చూసినా బస్సులు, ట్రామ్‌లు, హారన్ల శబ్దాలు.
అర్జున్ తనలో తానే గొణుక్కున్నాడు.
“హైదరాబాద్‌లో ఉండగా ఉదయం కాఫీ తాగి ప్రశాంతంగా ఆసుపత్రికి వెళ్లేవాడిని. ఇక్కడ మాత్రం యుద్ధానికి వెళ్తున్న సైనికుడిలా పరుగెత్తాలి!”
ఆసుపత్రి గడియారం ఎనిమిది కొట్టడానికి రెండు నిమిషాల ముందు అతను మృణాల్ క్యాబిన్‌ దగ్గరకు చేరుకున్నాడు. తలుపు తట్టాడు.
“కమ్‌ ఇన్‌.”
లోపలికి వెళ్లగానే మృణాల్ తన ముందున్న ఫైల్‌ నుంచి తలెత్తి చూసింది.
“రెండు నిమిషాలు మిగిలి ఉండగానే వచ్చారు.”
అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“అంటే నేను సమయానికి వచ్చినట్టే కదా, డాక్టర్?”
“సమయానికి రావడం మీ గొప్పతనం కాదు. అది మీ బాధ్యత.”
ఆ నవ్వు అతని ముఖం మీద నుంచి కొంచెం తగ్గింది.
“గుడ్ మార్నింగ్‌ చెప్పినా ఇంత సీరియస్‌గా ఉంటారేమో అనుకున్నాను. ఇప్పుడు అర్థమైంది… మీరు ఉదయం నుంచే సీరియస్‌గా ఉంటారు.”
మృణాల్ అతని మాటను పట్టించుకోకుండా ఒక ఫైల్‌ అతని చేతికి ఇచ్చింది.
“ఇది నిన్న రాత్రి అడ్మిట్‌ అయిన పేషెంట్‌ కేస్‌. వివరాలన్నీ చదవండి. పది నిమిషాల్లో మీ పరిశీలన చెప్పాలి.”
అర్జున్ ఫైల్‌ తెరిచాడు. రోగి వయసు, లక్షణాలు, గత వైద్య చరిత్ర అన్నీ జాగ్రత్తగా చదివాడు. మొదట సరదాగా ఉన్న అతని ముఖం క్రమంగా గంభీరంగా మారింది.
“రోగికి జ్వరం, శ్వాస తీసుకోవడంలో ఇబ్బంది ఉన్నాయి. కానీ ఇక్కడ నమోదు చేసిన వివరాల్లో గతంలో తీసుకున్న మందుల సమాచారం పూర్తిగా లేదు.”
మృణాల్ అతని వైపు చూసింది.
“మరి ఇప్పుడు మీరు ఏం చేస్తారు?”
“రోగిని ప్రత్యక్షంగా పరీక్షించి, గత వైద్య చరిత్ర గురించి అడుగుతాను. అవసరమైన పరీక్షల వివరాలు కూడా పరిశీలిస్తాను.”
“మంచిది. కానీ ఒక విషయం గుర్తుంచుకోండి. ఫైల్‌లో ఉన్న సమాచారమే మొత్తం నిజం అని అనుకోకూడదు. రోగి చెప్పే మాటలు, అతని పరిస్థితి, పరీక్షల ఫలితాలు—అన్నింటినీ కలిపి నిర్ణయం తీసుకోవాలి.”
అర్జున్ తల ఊపాడు.
“అర్థమైంది.”
“అర్థమవడం వేరు, ఆచరణలో పెట్టడం వేరు, డాక్టర్ అర్జున్.”
ఆమె మాటలకు అతను మనసులోనే నిట్టూర్చాడు.
ఈవిడకు ప్రతి వాక్యానికి చివర్లో ఒక హెచ్చరిక తప్పనిసరేమో!
ఇద్దరూ రోగి ఉన్న వార్డుకు వెళ్లారు. మంచం మీద మధ్యవయస్కుడైన వ్యక్తి పడుకుని ఉన్నాడు. పక్కనే అతని భార్య ఆందోళనగా కూర్చుంది.
మృణాల్ రోగిని బెంగాలీలో పలకరించింది. అతను నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పడం ప్రారంభించాడు.
అర్జున్‌కు ఒక్క ముక్క కూడా అర్థం కాలేదు.
అతను మృణాల్ వైపు తిరిగి మెల్లగా అడిగాడు.
“ఏం చెబుతున్నారు?”
“రోగి నిన్నటి నుంచి శ్వాస తీసుకోవడంలో ఇబ్బంది పెరిగిందని చెబుతున్నారు. జ్వరం కూడా ఉంది.”
“అయితే గతంలో ఏమైనా సమస్యలు ఉన్నాయా అని అడగండి.”
మృణాల్ మళ్లీ రోగితో మాట్లాడింది. అతని సమాధానం విన్న వెంటనే ఆమె ముఖంలో మార్పు వచ్చింది.
“అతనికి గతంలో కూడా ఇలాంటి సమస్య వచ్చిందట. కానీ అప్పట్లో ఆసుపత్రికి రాలేదు.”
అర్జున్ రోగిని పరిశీలిస్తూ అవసరమైన వివరాలు నమోదు చేశాడు. ఆ సమయంలో రోగి భార్య ఏదో ఆందోళనగా చెప్పింది. ఆమె కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.
అర్జున్ ఆమెను ఓదార్చాలని ప్రయత్నించాడు.
“డోంట్‌ వర్రీ. మేము చూసుకుంటాం.”
ఆమెకు అతని మాటలు అర్థం కాలేదు. అతని ముఖం చూసి ఏదో అడిగింది.
మృణాల్ వెంటనే ఆమెకు బెంగాలీలో సమాధానం చెప్పింది. ఆ తర్వాత అర్జున్ వైపు తిరిగింది.
“ఆమెకు ఇంగ్లీష్‌ అర్థం కాదు. మీరు చెప్పాలనుకున్నది ఆమెకు అర్థమయ్యే భాషలో చెప్పాలి.”
“నాకు బెంగాలీ రాదని నిన్ననే చెప్పాను కదా!”
“అందుకే నేర్చుకోమన్నాను.”
“ఒక్క రోజులో నేర్చుకోలేను కదా!”
“ఒక్క రోజులో నేర్చుకోమని నేను చెప్పలేదు. నేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించమన్నాను. ఈరోజు నేను అనువదిస్తాను. కానీ ప్రతి సందర్భంలోనూ ఎవరో ఒకరు మీ పక్కన ఉంటారని అనుకోకండి.”
అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె మాటల్లో కఠినత్వం ఉన్నా, రోగి కుటుంబం తన మాట అర్థం చేసుకోలేక ఇబ్బంది పడటం అతనికి కూడా బాధ కలిగించింది.
అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చిన తర్వాత మృణాల్ అతనికి మరికొన్ని సూచనలు ఇచ్చింది. రోగి పరిస్థితిని గమనించాల్సిన విధానం, వైద్య వివరాలు నమోదు చేసే పద్ధతి, అనుమతి తీసుకోవాల్సిన సందర్భాలు—ప్రతి విషయాన్ని స్పష్టంగా వివరించింది.
అర్జున్ శ్రద్ధగా విన్నాడు. ఆమె చెప్పిన కొన్ని విషయాలను నోట్స్‌లో రాసుకున్నాడు కూడా.
అయితే, ఆమె వెళ్లిపోయిన వెంటనే తనలో తానే అనుకున్నాడు.
“వైద్యురాలిగా చాలా మంచిదే కావచ్చు. కానీ మాట్లాడేటప్పుడు కొంచెం నవ్వితే ఏం పోతుందో!”
మధ్యాహ్నం భోజన సమయంలో ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద కార్తీక్‌ పేరు కనిపించగానే అర్జున్ ఫోన్ ఎత్తాడు.
“ఏరా! బతికే ఉన్నావా? కోల్‌కతా నిన్ను ఏం చేస్తోంది?”
“నేను బతికే ఉన్నాను. కానీ ఇక్కడి రూల్స్‌ మధ్య నా సహనం మాత్రం చివరి శ్వాస తీసుకుంటోంది.”
“ఏమైంది?”
“ఇక్కడ ఒక డాక్టర్ ఉంది రా. నడిచే రూల్‌బుక్‌! నేను మాట్లాడితే తప్పు, నవ్వితే తప్పు, రెండు నిమిషాలు ఆలస్యమైనా తప్పే!”
కార్తీక్‌ నవ్వాడు.
“అంటే నీకు సరైన వ్యక్తి దొరికిందన్నమాట!”
“ఏయ్‌! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్‌? నేను ఆసుపత్రికి వైద్యం చేయడానికి వచ్చాను, పరీక్షలు రాయడానికి కాదు!”
అప్పుడే వెనుక నుంచి ఓ స్వరం వినిపించింది.
“మీరు నిజంగానే వైద్యం చేయడానికి వచ్చారా, లేక ఇక్కడి నియమాల గురించి ఫిర్యాదు చేయడానికా?”
అర్జున్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎదురుగా మృణాల్ నిలబడి ఉంది.
ఆమె ముఖంలో ఎప్పటిలాగే గంభీరతే ఉంది.
ఫోన్‌లో కార్తీక్‌ ఇంకా నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
“ఏరా, ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు?”
అర్జున్ వెంటనే కాల్ కట్‌ చేశాడు.
“అది… నేను… ఫోన్‌లో…”
“మీ వ్యక్తిగత సంభాషణ గురించి నాకు ఆసక్తి లేదు, డాక్టర్ అర్జున్. కానీ మీ సహోద్యోగుల గురించి మాట్లాడేటప్పుడు కనీస గౌరవం ఉండాలి.”
అర్జున్ ముఖం కొంచెం ఎర్రబడింది.
“నేను మీ గురించి ఏమీ అనలేదు.”
“అయితే మంచిది. మీరు మీ పనిపై దృష్టి పెట్టండి. మీకు నేర్చుకోవాల్సింది చాలా ఉంది.”
అంతే. ఆమె అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
అర్జున్ ఆమె వెళ్తున్న వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
ఈమెకు ఎప్పుడైనా కోపం రాకుండా మాట్లాడటం సాధ్యమేనా?
కానీ ఆ రోజు చివర్లో అతను తన నోట్స్‌ తిరగేస్తున్నప్పుడు, మృణాల్ చెప్పిన ప్రతి సూచన వెనుక ఒక కారణం ఉందని అర్థమైంది. ఆమె కఠినంగా మాట్లాడినా, రోగుల విషయంలో ఎక్కడా నిర్లక్ష్యం చూపించలేదు.
ఆమెను ఇష్టపడాల్సిన అవసరం అతనికి లేదు. ఆమెతో స్నేహం చేయాలనే ఆలోచన కూడా లేదు.
ప్రస్తుతానికి అతనికి కావాల్సింది ఒక్కటే—ఆ ఏడాది ఎలాంటి సమస్యలు లేకుండా పూర్తి చేసి హైదరాబాద్‌కు తిరిగి వెళ్లిపోవడం.
అదే సమయంలో, ఆసుపత్రిలోని తన క్యాబిన్‌లో మృణాల్ కూడా అర్జున్ ఇచ్చిన కేస్‌ నోట్స్‌ పరిశీలిస్తోంది.
అతని పరిశీలనలో కొన్ని మంచి విషయాలు కనిపించాయి. ముఖ్యంగా, ఫైల్‌లో లేని సమాచారాన్ని గుర్తించడం ఆమెకు నచ్చింది. అయితే అతని నిర్లక్ష్యమైన వ్యాఖ్యలు, సమయాన్ని సరదాగా తీసుకునే తీరు మాత్రం ఆమెకు నచ్చలేదు.
“వైద్య పరిజ్ఞానం ఉండటం మాత్రమే సరిపోదు. బాధ్యత కూడా ఉండాలి,” అని తనలో తానే అనుకుంది.
ఆమెకు తెలియదు…
తన అభిప్రాయాన్ని మార్చుకునే రోజు కూడా వస్తుందని.
అర్జున్‌కు కూడా తెలియదు…
తాను ఎలాగైనా పూర్తి చేసి వెళ్లిపోవాలనుకున్న ఆ మూడు వందల అరవై నాలుగు రోజుల్లో, ఒక రోజు తన జీవితంలోనే అత్యంత ముఖ్యమైన రోజుగా మారబోతోందని.
ప్రస్తుతానికి వారిద్దరూ ఒకే ఆసుపత్రిలో పనిచేస్తున్న ఇద్దరు వైద్యులు మాత్రమే.
ఒకరికి మరొకరు నచ్చలేదు.
ఒకరి గురించి మరొకరికి పూర్తిగా తెలియదు.
కానీ కథ మొదలైంది.
అందరికీ నమస్కారం ఇది నా మొదటి స్టోరీ మీరు నన్ను ప్రోత్సహిస్తారని ఆశిస్తున్నాను
Swipe left/right or tap the sides to turn pages
