మట్టి దీపం – 2
ఇరవై ఏళ్ల నాటి బంధం!
“అమ్మా… నువ్వు నాకు నిజం చెప్పాల్సిందే!”
అర్జున్ వెళ్లిపోయిన వైపు చూస్తూ గట్టిగా అడిగింది వైదేహి.
కూతురి గొంతులో కోపం కంటే బాధ ఎక్కువగా కనిపించింది సుమిత్రకు.
“వైదేహి… ఇప్పుడు ఇవన్నీ మాట్లాడాల్సిన సమయం కాదు. ముందు ఆ దీపాన్ని లోపల పెట్టు.”
“ఎప్పుడమ్మా? ఎప్పుడూ ఇదే మాట చెబుతావు. చిన్నప్పటి నుంచి ఏదైనా అడిగితే తర్వాత చెబుతానంటావు. తాతయ్య గురించి అడిగినా చెప్పవు. పాత గది గురించి అడిగినా చెప్పవు. ఇప్పుడు ఈ దీపం గురించి అడిగినా సమాధానం లేదు. అసలు నేనెవరో నాకు తెలియని పరిస్థితి తీసుకొస్తున్నావు!”
“అలా మాట్లాడకు వైదేహి!”
“మరి ఎలా మాట్లాడాలి అమ్మా? ఇరవై ఏళ్లుగా దాచిన నిజం ఉందని ఒక వ్యక్తి వచ్చి చెప్పి వెళ్తుంటే నేను మౌనంగా ఉండాలా?”
సుమిత్ర కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“నువ్వు నా కూతురివి వైదేహి. అంతకంటే ఇంకేమీ తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.”
ఆ మాట విన్న వైదేహి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
తల్లి తనను కూతురిగా చెప్పడంలో తప్పేముంది? కానీ ఆ మాట వెనుక ఏదో తెలియని బాధ దాగి ఉందని ఆమెకు అనిపించింది.
“సరే అమ్మా. ఇప్పుడే ఏమీ అడగను. కానీ ఒకటి మాత్రం గుర్తుపెట్టుకో. నిజం ఎంత పెద్దదైనా ఒకరోజు బయటపడుతుంది.”
అంటూ ఆ దీపాన్ని జాగ్రత్తగా తీసుకుని తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
సుమిత్ర మాత్రం అక్కడే నిలబడిపోయింది.
ఆమె కళ్ల ముందు ఇరవై ఏళ్ల క్రితం జరిగిన సంఘటనలు కదలాడసాగాయి.
ఇరవై ఏళ్ల క్రితం…
ఆ ఊరిలో రామయ్య, శివయ్య ఇద్దరూ ప్రాణ స్నేహితులు.
రామయ్య మట్టి దీపాలు తయారు చేస్తే, శివయ్య వాటిని పట్టణాలకు తీసుకెళ్లి అమ్మేవాడు. ఇద్దరి కుటుంబాలు కూడా ఎంతో సన్నిహితంగా ఉండేవి.
ప్రతి దీపావళికి రెండు కుటుంబాలు కలిసి పండుగ చేసుకునేవి.
వాళ్ల స్నేహానికి గుర్తుగా ఒక ప్రత్యేకమైన దీపాన్ని తయారు చేయించాడు రామయ్య.
దానిపై రెండు కుటుంబాల పేర్ల మొదటి అక్షరాలు చెక్కించాడు.
కానీ ఒక దీపావళి రాత్రి జరిగిన సంఘటనతో ఆ స్నేహం శాశ్వతంగా ముగిసిపోయింది.
ఆ రోజు నుంచి శివయ్య కుటుంబం రామయ్య ఇంటి గడప తొక్కలేదు.
అసలు ఆ రాత్రి ఏం జరిగిందో మాత్రం ఆ ఊరిలో ఎవరికీ పూర్తిగా తెలియదు.
ప్రస్తుతంలో…
అర్జున్ తన ఇంటికి చేరుకున్నాడు.
ఇంటి ముందు పెద్ద పెద్ద స్తంభాలు, విశాలమైన ప్రాంగణం, అందంగా అలంకరించిన దీపాలు కనిపిస్తున్నాయి.
అతను లోపలికి వెళ్లగానే హాల్లో కూర్చున్న తన తండ్రి శివరాం ఎదురుగా చూశాడు.
“వచ్చావా అర్జున్? ఊరికి వచ్చినప్పటి నుంచి ఎక్కడ తిరుగుతున్నావు?”
“ఒక పని ఉండి వెళ్లాను నాన్న.”
“ఏ పని?”
“రామయ్య తాతయ్య ఇంటికి వెళ్లాను.”
ఆ మాట వినగానే శివరాం చేతిలోని పేపర్ కింద పడింది.
“ఏమన్నావు?”
“రామయ్య తాతయ్య ఇంటికి వెళ్లానని చెప్పాను.”
“అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లావు? నీకు ఆ ఇంటితో ఏం పని?”
“నాన్నా… ఆ ఇంట్లో ఇంకా ఆ పాత దీపం ఉంది.”
శివరాం ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“ఏ దీపం?”
“ఇరవై ఏళ్ల క్రితం తాతయ్య తయారు చేయించిన దీపం.”
“అది అక్కడ ఉండకూడదు!”
అంటూ కోపంగా లేచాడు శివరాం.
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఎందుకు నాన్న? అది వాళ్ల దగ్గర ఉంటే తప్పేంటి?”
“ఆ విషయం గురించి ఇంకోసారి మాట్లాడకు. ఆ కుటుంబంతో మనకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు. ఈ విషయం ఇంతటితో వదిలేయ్.”
“కానీ నాన్నా…”
“అర్జున్!”
శివరాం గట్టిగా అరిచాడు.
“నేను చెప్పింది విను. కొన్ని విషయాలు తెలుసుకోవడం మంచిది కాదు.”
అర్జున్ తండ్రి ముఖంలో కనిపిస్తున్న భయాన్ని గమనించాడు.
అతనికి ఇప్పుడు మరింత అనుమానం కలిగింది.
తన తండ్రి ఏదో నిజాన్ని దాచిపెడుతున్నాడని అర్థమైంది.
మరోవైపు…
వైదేహి తన గదిలో కూర్చుని ఆ పాత దీపాన్ని పరిశీలిస్తోంది.
దాని అడుగు భాగంలో ఉన్న అక్షరాలను మరోసారి తడిమి చూసింది.
‘రా… శి…’
పక్కనే చిన్న అక్షరాలతో ఇంకేదో చెక్కబడి ఉంది.
కానీ అవి స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.
“ఈ దీపం గురించి తాతయ్యకు ఎంత తెలుసో! ఆయన నాతో ఎందుకు చెప్పలేదు?”
అంటూ ఆలోచిస్తుండగా ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్ మీద ‘మానస’ అని కనిపించింది.
“ఏంటే? పండగ పూట కూడా ఫోన్ చేశావు?”
“అబ్బో! నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి. వింటే ఆశ్చర్యపోతావు.”
“ఏంటది?”
“ఈరోజు మీ ఇంటికి ఎవరో వచ్చారట కదా?”
“అవును. అర్జున్ అని.”
“అదేనే! అతను ఎవరో తెలుసా? మన ఊరిలోని శివయ్యగారి మనవడు. వాళ్ల కుటుంబానికి, మీ కుటుంబానికి మధ్య ఏదో పెద్ద గొడవ జరిగిందని మా అమ్మ చెబుతోంది.”
“అదేంటో తెలుసుకోవాలనే ప్రయత్నం చేస్తున్నాను.”
“అయితే జాగ్రత్తగా ఉండు. ఆ రెండు కుటుంబాల మధ్య ఏదో పెద్ద రహస్యం ఉందట.”
“సరే. తర్వాత మాట్లాడతాను.”
ఫోన్ పెట్టేసిన వైదేహి మళ్లీ దీపం వైపు చూసింది.
అప్పుడే ఆమెకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.
తాతయ్య పాత ఫొటోలు, ఉత్తరాలు అన్నీ ఒకసారి వెతికితే ఏదైనా ఆధారం దొరకవచ్చని అనుకుంది.
మరుసటి రోజు ఉదయం…
వైదేహి ఇంటి ముందు దీపాలు అమ్మడానికి చిన్న స్టాల్ ఏర్పాటు చేసింది.
చుట్టుపక్కల వాళ్లు వచ్చి దీపాలు కొనుక్కుంటున్నారు.
“అమ్మా! ఈ దీపాలు ఎంత?”
అంటూ ఒక చిన్న పాప అడిగింది.
“ఒక్కొక్కటి పది రూపాయలు బంగారం.”
“నాకు ఇరవై కావాలి.”
“అలాగే తీసుకోమ్మా.”
అంటూ ఆ పాపకు దీపాలు ఇచ్చింది.
అదే సమయంలో అక్కడికి అర్జున్ వచ్చాడు.
“నిన్నటి నష్టానికి పరిహారం ఇవ్వడానికి వచ్చాను.”
అంటూ నవ్వాడు.
వైదేహి అతన్ని చూసి కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది.
“మళ్లీ ఏం పగలగొట్టడానికి వచ్చారు?”
“అబ్బా! మీకు కోపం తగ్గదా?”
“తప్పు చేసిన వాళ్లకు మాత్రం నా కోపం ఎప్పటికీ తగ్గదు.”
“సరే. అయితే ఈరోజు మీ దగ్గర ఉన్న దీపాలన్నీ కొనేస్తాను.”
“అవసరం లేదు. మీకు కావాల్సినన్ని కొనండి.”
“మొత్తం ఎన్ని ఉన్నాయి?”
“దాదాపు ఐదు వందలు.”
“అయితే ఐదు వందలూ ప్యాక్ చేయండి.”
వైదేహి అతని వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“నిజంగానా?”
“అవును. మా ఇంట్లో పండుగకు బాగా ఉపయోగపడతాయి.”
“మీ ఇంట్లో ఇన్ని దీపాలు ఏం చేస్తారు?”
“మా ఇంట్లో కూడా దీపావళి జరుపుకుంటారుగా!”
అతని సమాధానానికి వైదేహి నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.
“సరే. కాసేపు ఆగండి.”
అంటూ దీపాలు సర్దడం మొదలుపెట్టింది.
అర్జున్ ఆమె పని చేస్తున్న విధానాన్ని గమనిస్తూ నిలబడ్డాడు.
ఒక్కో దీపాన్ని ఎంతో జాగ్రత్తగా కాగితంలో చుడుతోంది.
“మీరు ఈ పని ఎందుకు చేస్తున్నారు? చదువుకున్న వాళ్లే కదా?”
“చదువుకున్న వాళ్లు చేతులతో పని చేయకూడదా?”
“అలా కాదు. మీకు వేరే ఉద్యోగం చూసుకోవచ్చు కదా?”
“ఉద్యోగం చేయడం తప్పు కాదు. కానీ మనకు నచ్చిన పని చేయడం కూడా తప్పు కాదు కదా!”
ఆమె మాటలకు అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“మీరు ప్రతిదానికి ఇలాగే సమాధానం చెబుతారా?”
“మీరు ప్రతిదానికి ఇలాగే ప్రశ్నలు వేస్తారా?”
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు.
అయితే ఆ నవ్వుల వెనుక ఇద్దరికీ తెలియని ఒక బంధం దాగి ఉంది.
దీపాలు తీసుకుని వెళ్లే ముందు అర్జున్ ఒకసారి ఆగాడు.
“వైదేహి…”
“ఏంటి?”
“నిన్న మీ ఇంట్లో జరిగిన విషయం గురించి మీరు ఆలోచిస్తున్నారా?”
ఆమె ముఖంలో నవ్వు మాయమైంది.
“అవును. మా అమ్మ మాత్రం ఏమీ చెప్పడం లేదు.”
“మీకు నిజం తెలుసుకోవాలని ఉందా?”
“ఎందుకు ఉండదు? అది నా కుటుంబానికి సంబంధించిన విషయం.”
అర్జున్ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
“అయితే ఒకరోజు మీకు అన్నీ తెలుస్తాయి.”
“మీకు తెలుసా ఆ నిజం?”
“కొంతవరకు…”
“మరి చెప్పొచ్చు కదా!”
“నేను చెప్పాల్సిన విషయం కాదు. మా ఇంట్లో కూడా చాలామంది దాన్ని దాచిపెడుతున్నారు.”
అంటూ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
వైదేహి అతన్ని చూస్తూ ఉండిపోయింది.
అతనిలో కూడా తనలాగే ఎన్నో ప్రశ్నలు ఉన్నాయని ఆమెకు అర్థమైంది.
ఆ రాత్రి…
శివరాం తన గదిలోని పాత అల్మారాను తెరిచాడు.
అందులో ఒక పాత ఫొటో కనిపించింది.
ఆ ఫొటోలో రామయ్య, శివయ్య ఇద్దరూ పక్కపక్కనే నిలబడి ఉన్నారు.
వాళ్ల మధ్యలో చిన్న వయసులో ఉన్న సుమిత్ర కనిపిస్తోంది.
ఫొటో వెనుక ఒక వాక్యం రాసి ఉంది.
“మన రెండు కుటుంబాలు ఎప్పటికీ విడిపోకూడదు. మన పిల్లలు మన బంధాన్ని కొనసాగించాలి.”
శివరాం ఆ ఫొటోను చూస్తూ కళ్లుమూసుకున్నాడు.
అతని కళ్ల నుంచి ఒక కన్నీటి చుక్క జారింది.
అంతలో వెనుక నుంచి ఒక మహిళ గొంతు వినిపించింది.
“ఇంకా ఆ ఫొటోను దాచుకుంటూనే ఉన్నారా?”
శివరాం వెనక్కి తిరిగాడు.
అది అతని భార్య అన్నపూర్ణ.
“కొన్ని జ్ఞాపకాలను మర్చిపోవడం అంత సులభం కాదు.”
“అయితే నిజం చెప్పేయండి. వైదేహికి అన్నీ తెలిసిపోతే మనం ఏం సమాధానం చెబుతాం?”
శివరాం ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
“వైదేహికి ఈ విషయం తెలిసిపోయిందా?”
“తెలియకపోయినా ఎక్కువ రోజులు దాచలేం. ముఖ్యంగా అర్జున్ మళ్లీ ఆ ఇంటికి వెళ్లడం మొదలుపెడితే…”
ఆ మాట వినగానే శివరాం చేతిలోని ఫొటోను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“అలా జరగకూడదు. అర్జున్, వైదేహి దగ్గరవ్వకూడదు!”
అప్పుడే సుమిత్ర అక్కడికి వచ్చింది.
“ఏంటమ్మా! ఎవరిని తలుచుకుని నవ్వుకుంటున్నావు?”
“ఎవరినీ కాదు అమ్మా. ఈరోజు దీపాలన్నీ అమ్ముడుపోయాయి. చాలా సంతోషంగా ఉంది.”
“అవునా… మంచిదే.”
అంటూ సుమిత్ర అక్కడి నుంచి వెళ్లబోయింది.
“అమ్మా!”
“ఏంటి?”
“అర్జున్ వాళ్ల ఇంట్లో కూడా మన దీపాలే వెలుగుతాయట. మన కుటుంబాల మధ్య గొడవ ఉన్నా, మనం తయారు చేసిన దీపాలు మాత్రం వాళ్ల ఇంట్లో వెలుగుతున్నాయి కదా!”
ఆ మాట విన్న సుమిత్ర ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
“కొన్ని వెలుగులు మనకు సంతోషాన్ని ఇవ్వవు వైదేహి… కొన్ని పాత గాయాలను గుర్తుచేస్తాయి.”
అంటూ బాధగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
వైదేహి మాత్రం తల్లి మాటలకు అర్థం వెతుక్కుంటూ ఉండిపోయింది.
Swipe left/right or tap the sides to turn pages
