మనసులు కలిసిన వేళ ❤️

Episode 1: బంధాల మధ్య దూరం

Written by: Sravya

సన్నివేశం 1: హైదరాబాద్

ఉదయం ఏడు గంటలు.

హైదరాబాద్‌లోని ఒక అందమైన అపార్ట్‌మెంట్‌లో అలారం మోగుతూనే ఉంది.

బెడ్ మీద దుప్పటి కప్పుకుని పడుకున్న సూర్యాన్ష్ మాత్రం అలారం ఆపే ప్రయత్నంలో ఫోన్‌ను చేత్తో తడుముతున్నాడు.

అప్పుడే తలుపు దగ్గర నుంచి ఒక అమ్మాయి గొంతు వినిపించింది.

“అన్నయ్యా… ఇంకా పడుకునే ఉన్నావా? టైమ్ ఎంత అయిందో తెలుసా?”

సూర్యాన్ష్ దుప్పటిలోంచే సమాధానమిచ్చాడు.

“తెలుసు. ఉదయం ఏడు అయింది. ఇంకో ఐదు నిమిషాలు పడుకుంటే ఎనిమిది అవుతుంది. మధ్యలో నన్నెందుకు డిస్టర్బ్ చేస్తున్నావ్?”

“అబ్బా! నీకు పెళ్లి చేయాలి అనుకునే అమ్మాయికి ముందే ఈ అలవాట్లు తెలిస్తే పారిపోతుంది.”

అది అతని చెల్లెలు సంయుక్త.

“అమ్మో! నా పెళ్లి గురించి మాట్లాడేంత పెద్దదానివి ఎప్పుడయ్యావే?”

“నీకు చెల్లెలిగా పుట్టినప్పటి నుంచే పెద్దదాన్నే!”

అంటూ నవ్వుతూ లోపలికి వచ్చింది.

సూర్యాన్ష్ దిండును ఆమె మీదకు విసిరాడు.

“వెళ్ళవే… ముందు నాకు కాఫీ తీసుకురా.”

“నేను నీకు చెల్లెల్ని. పనిమనిషిని కాదు!”

“అయితే కాఫీ నేనే చేసుకుంటా. కానీ నీకు ఈ నెల పాకెట్ మనీ కూడా నేనే ఇచ్చుకోవాలి కదా!”

అంతే!

“అన్నయ్యా… కాఫీ ఎలా కావాలి? షుగర్ తక్కువా? ఎక్కువా?”

సంయుక్త మాట మార్చేసరికి సూర్యాన్ష్ నవ్వుకున్నాడు.

ఈ ఇద్దరి అల్లరి చూస్తుంటే వాళ్ల ఇంట్లో ఎప్పుడూ సందడే.

సన్నివేశం 2: కుటుంబం

డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర సూర్యాన్ష్ తల్లిదండ్రులు కూర్చుని ఉన్నారు.

సూర్యాన్ష్ తండ్రి ఆదిత్య వర్మ. తనకు నచ్చిన అమ్మాయిని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకుని, కుటుంబానికి దూరంగా హైదరాబాద్‌లో స్థిరపడ్డాడు. ఆదిత్య భార్య పేరు మాధవి.

“ఏంట్రా సూర్యాన్ష్… ఈరోజైనా ఆఫీస్‌కి టైమ్‌కి వెళ్తావా?” అని ఆదిత్య అడిగాడు.

“నాన్నా, నేను టైమ్‌కి వెళ్లకపోతే కంపెనీ మూతపడిపోతుందా?”

“నీ మాటలు చూస్తుంటే కంపెనీ కంటే ముందు నిన్నే మూసేయాలనిపిస్తోంది.”

మాధవి నవ్వుతూ ఇద్దరికీ టిఫిన్ వడ్డించింది.

“మీ నాన్నతో వాదించడం ఆపి ముందు తిను.”

సంయుక్త మాత్రం ఫోన్ చూస్తూ నవ్వుతోంది.

“ఏంటే అంత నవ్వు?” అని సూర్యాన్ష్ అడిగాడు.

“ఏం లేదు అన్నయ్యా… నీ ఫోటోకి ఎవరో కామెంట్ పెట్టారు.”

“ఏమని?”

“అన్నయ్య చాలా అందంగా ఉన్నాడు… కానీ కొంచెం బద్ధకం ఎక్కువట!”

“ఫోన్ ఇటివ్వు!”

అంటూ సంయుక్త వెంట పడ్డాడు.

అందరూ నవ్వుకున్నారు.

కానీ ఆ నవ్వుల మధ్య ఆదిత్య ముఖంలో మాత్రం ఏదో ఆలోచన కనిపిస్తోంది.

సన్నివేశం 3: పాత జ్ఞాపకం

ఆ రాత్రి.

ఆదిత్య తన గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుని పాత ఫోటో ఆల్బమ్ చూస్తున్నాడు.

ఒక ఫోటో దగ్గర అతని చూపు ఆగిపోయింది.

ఆ ఫోటోలో సూర్యనారాయణ వర్మ, రాజరాజేశ్వరి దేవి, వాళ్ల కుటుంబ సభ్యులతో పాటు కమలాంబ కుటుంబం కూడా ఉంది.

ఒకప్పుడు అందరూ ఒకే ఇంట్లో కలిసి నవ్వుతూ ఉండేవారు.

ఆదిత్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

అప్పుడే మాధవి అక్కడికి వచ్చింది.

“ఏమండీ… మళ్లీ ఆ ఫోటోలు చూస్తున్నారా?”

ఆదిత్య మౌనంగా తల ఊపాడు.

“ఎన్ని సంవత్సరాలయ్యింది మాధవి… నాన్నని చూసి. అమ్మని చూసి. చివరిసారిగా మాట్లాడి కూడా చాలా రోజులైంది.”

“మరి వెళ్లి చూసి రావచ్చు కదా?”

“వెళ్లాలని నాకు కూడా ఉంది. కానీ అక్కడికి వెళ్లే ధైర్యం రావడం లేదు.”

మాధవి అతని పక్కన కూర్చుంది.

“గతంలో ఏం జరిగిందో జరిగిపోయింది. కానీ ఇప్పుడు మీ అమ్మానాన్నలకు మీరంటే చాలా ప్రేమ ఉంటుంది.”

ఆదిత్య ఫోటోను చూస్తూ అన్నాడు.

“నాకు తెలుసు. కానీ కమలాంబ అత్తయ్య ఇంకా నన్ను క్షమించలేదేమో.”

ఆ మాట విన్న మాధవి మౌనంగా ఉండిపోయింది.

సన్నివేశం 4: పల్లెటూరి పెద్ద ఇల్లు

మరోవైపు ఒక పెద్ద పాతకాలపు ఇంటి ముందు ఉదయం నుంచే సందడి మొదలైంది.

అదే సూర్యనారాయణ వర్మ ఇల్లు.

ఆ ఇంట్లో పనివాళ్లు, బంధువులు, పిల్లలు… ఎప్పుడూ జనంతో కళకళలాడుతుంటారు.

ఇంటి పెద్ద సూర్యనారాయణ వర్మ.

ఆయన మాటకు ఆ ఇంట్లో అందరూ గౌరవం ఇస్తారు.

రాజరాజేశ్వరి దేవి మాత్రం అందరినీ ప్రేమగా చూసుకుంటుంది.

“ఏవండీ… కాఫీ తాగండి.”

“వద్దు రాజేశ్వరి.”

“ఏమైంది? ఈ మధ్య ఎప్పుడూ ఏదో ఆలోచిస్తూ ఉంటున్నారు.”

సూర్యనారాయణ వర్మ కాసేపు మౌనంగా ఉండి అడిగాడు.

“ఆదిత్య నుంచి ఏమైనా ఫోన్ వచ్చిందా?”

“లేదు. నిన్న కూడా ఫోన్ చేశాను. మాట్లాడలేదు.”

“వాడికి మన మీద కోపం లేదని నాకు తెలుసు. కానీ మన ఇంటి గడప తొక్కడానికి ఇంకా మనసు రావడం లేదు.”

రాజరాజేశ్వరి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“మనవడు, మనవరాలిని ఎప్పుడైనా చూస్తామో లేదో…”

ఆ మాట విన్న సూర్యనారాయణ వర్మ ముఖం మారిపోయింది.

“చూస్తాం రాజేశ్వరి. మన కుటుంబం మళ్లీ ఒకటవుతుంది. ఆ రోజు వస్తుంది.”

సన్నివేశం 5: మరో పెద్ద కుటుంబం

అదే ఊరికి కొంత దూరంలో మరో పెద్ద ఇల్లు.

ఆ ఇంట్లో కూడా పిల్లల కేరింతలు, పెద్దల మాటలు, వంటింటి సందడి వినిపిస్తున్నాయి.

అది కమలాంబ కుటుంబం.

కమలాంబ ఇంట్లో అందరూ కలిసి ఉంటారు. ఆమె భర్త, కొడుకులు, కోడళ్లు, కూతురు, మనవళ్లు, మనవరాళ్లతో ఆ ఇల్లు ఎప్పుడూ కళకళలాడుతుంటుంది.

కానీ కమలాంబ మనసులో మాత్రం ఒక బాధ అలాగే ఉంది.

ఆమె కిటికీ దగ్గర నిలబడి పాత ఇంటి ఫోటో చూస్తోంది.

అప్పుడే ఆమె కూతురు అక్కడికి వచ్చింది.

“అమ్మా… ఇంకా ఆ పాత విషయాలేనా?”

కమలాంబ ఫోటోను పక్కన పెట్టింది.

“కొన్ని విషయాలు మర్చిపోవాలని అనుకున్నా మర్చిపోలేమమ్మా.”

“అది జరిగి ఇన్ని సంవత్సరాలైంది కదా!”

“అవును. కానీ మీ మేనమామ చేసిన పని నేను ఎలా మర్చిపోగలను?”

ఆమె గొంతులో కోపం స్పష్టంగా వినిపించింది.

“సరే అమ్మా… మళ్లీ ఆ విషయం ఎందుకు?”

“ఇక ఆ ఇంటితో మనకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు. ఈ విషయం అందరికీ గుర్తుండాలి.”

అని చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

సన్నివేశం 6: ఒక ఫోన్ కాల్

మరుసటి రోజు ఉదయం.

సూర్యనారాయణ వర్మ తన గదిలో కూర్చుని పాత ఫోటోలను చూస్తున్నాడు.

అప్పుడే రాజరాజేశ్వరి దేవి లోపలికి వచ్చింది.

“ఏమండీ… ఆదిత్య ఫోన్ చేశాడు.”

సూర్యనారాయణ వర్మ ఒక్కసారిగా తలెత్తి చూశాడు.

“ఏమన్నాడు?”

“వచ్చే వారం పిల్లలిద్దరినీ తీసుకుని వస్తానన్నాడు.”

ఆ మాట వినగానే ఆయన ముఖంలో ఎన్నో రోజుల తర్వాత చిరునవ్వు కనిపించింది.

“నిజంగానా?”

“అవును. సూర్యాన్ష్, సంయుక్త కూడా వస్తారట.”

సూర్యనారాయణ వర్మ కళ్లలో ఆనందం.

“రాజేశ్వరి… మన ఇంట్లో మళ్లీ పండగ వచ్చినట్టే!”

అయితే ఆ ఆనందం వెనుక ఇంకో ఆలోచన కూడా ఉంది.

“వాళ్లు వచ్చినప్పుడు మన కుటుంబం గురించి అన్నీ చెప్పాలి. ముఖ్యంగా కమలాంబ గురించి…”

రాజరాజేశ్వరి వెంటనే అడ్డుకుంది.

“వచ్చిన వెంటనే పాత గొడవలు గుర్తుచేయకండి. ముందు మనవడిని, మనవరాలిని ప్రేమగా పలకరించండి.”

ఆయన తల ఊపాడు.

సన్నివేశం 7: కమలాంబ ఇంట్లో

అదే సమయంలో కమలాంబ ఇంట్లో…

కమలాంబ తన పెద్ద కొడుకుతో మాట్లాడుతోంది.

“విన్నావా? ఆదిత్య తన పిల్లలతో ఊరికి వస్తున్నాడట.”

“అవునమ్మా. అయితే ఏంటి?”

కమలాంబ కోపంగా చూసింది.

“వాళ్లు ఈ ఊరికి వస్తే మన ఇంటి వైపు కూడా రాకూడదు. మనకు వాళ్లకు ఎలాంటి సంబంధం లేదని గుర్తుంచుకో.”

ఆమె కొడుకు ఏమీ మాట్లాడకుండా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.

కానీ కమలాంబ మనవరాలు మాత్రం ఆ మాటలన్నీ విన్నది.

ఆమె మనసులో ఒకటే ప్రశ్న…

“అసలు మా కుటుంబానికి వాళ్ల కుటుంబానికి మధ్య ఏం జరిగింది?”

ఆమె చేతిలో ఉన్న పాత ఫోటోను చూసింది.

ఆ ఫోటోలో సూర్యాన్ష్ తాతయ్య సూర్యనారాయణ వర్మ పక్కన ఒక చిన్న అమ్మాయి నిలబడి ఉంది.

ఆ అమ్మాయి ఎవరో తెలుసుకోవాలని ఆమెకు ఆసక్తి కలిగింది.

ఆ చిన్న అమ్మాయే బాలా త్రిపుర సుందరి.

ఎపిసోడ్ ముగింపు

కొన్ని బంధాలు తెగిపోయాయని అనుకుంటాం… కానీ వాటిని కలపడానికి కాలమే ఒక మనిషిని పంపిస్తుంది.