ఒకే ఇంట్లో… ఎన్నో మనసులు!

సూర్యాన్ష్‌కి ఆ రోజు రాత్రి అసలు నిద్ర పట్టలేదు.

కొత్త ఊరు… కొత్త వాతావరణం… పైగా సాయంత్రం కలిసిన ఆ అమ్మాయి మాటలు పదే పదే గుర్తొస్తున్నాయి.

“హాయ్ అన్నాను… హలో అంది. కనీసం నవ్వడానికి కూడా ఇష్టపడలేదు. ఏంటో ఈ అమ్మాయి!” అని మనసులోనే అనుకున్నాడు.

అప్పుడే పక్క గదిలో నుంచి సంయుక్త గొంతు వినిపించింది.

“అన్నయ్యా… ఇంకా పడుకోలేదా?”

“లేదు. నువ్వు పడుకోలేదా?”

“నిద్ర రావడం లేదు. రేపు ఉదయం నానమ్మతో కలిసి వంటింట్లో ఏదైనా చేయాలని అనుకుంటున్నా.”

“నువ్వు వంటింట్లోకి వెళ్తే నానమ్మకే పని పెరుగుతుంది. నువ్వు వెళ్లి పడుకో!”

“హా… చాలా జోకులు వేస్తున్నావ్. రేపు నీకు టిఫిన్ కూడా నేనే చేస్తా.”

“అమ్మో! వద్దులే. నేను బతికుండాలి కదా!”

సంయుక్త నవ్వుతూ తలుపు మూసుకుంది.

మరుసటి రోజు ఉదయం…

ఆ పెద్ద ఇంటి వాకిట్లో అప్పటికే సందడి మొదలైంది.

అది సూర్యనారాయణ వర్మగారి ఇల్లు. పెద్ద గేటు దాటగానే విశాలమైన ఆవరణ, మధ్యలో తులసి కోట, చుట్టూ పెద్ద వరండాలు కనిపిస్తాయి. ఆ ఇంట్లో సూర్యనారాయణ వర్మ, రాజరాజేశ్వరి దేవి మాత్రమే కాదు… వారి కుటుంబానికి చెందిన పిల్లలు, కోడళ్లు, మనవళ్లు, మనవరాళ్లు అందరూ ఒకే ఇంట్లో కలిసి ఉంటారు.

ఎవరి గది వారిదైనా… భోజనం మాత్రం అందరూ కలిసే చేస్తారు. ఇంట్లో ఏ శుభకార్యం జరిగినా అందరి చేతులు కలుస్తాయి. చిన్న గొడవ వచ్చినా కాసేపటికే నవ్వులతో సర్దుకుపోతుంది.

“అత్తయ్యా… పాలు పొంగిపోతున్నాయి!” అని ఒక కోడలు వంటింట్లో నుంచి అరిచింది.

“అయ్యో! గ్యాస్ తగ్గించు అమ్మా!” అంటూ రాజరాజేశ్వరి దేవి హడావుడిగా లోపలికి వెళ్లింది.

ఇంతలో మనవడు ఒకడు మెట్ల మీద నుంచి దిగుతూ,

“నానమ్మా… నాకు టిఫిన్ పెట్టు. కాలేజీకి టైమ్ అవుతోంది!” అన్నాడు.

“అందరికీ పెడుతున్నాను రా. కాసేపు ఆగు.”

“నాకే ముందు పెట్టు నానమ్మా. నేను నీ ఫేవరెట్ మనవడిని కదా!”

అది విన్న ఇంకొక మనవరాలు వెంటనే,

“అదేం కుదరదు. నానమ్మకి నేనే ఫేవరెట్!” అంది.

“అబ్బా… ఉదయాన్నే మొదలుపెట్టారా మీ పోటీలు?” అంటూ సూర్యనారాయణ వర్మ నవ్వుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చారు.

ఆయన చేతిలో పేపర్ ఉంది. కానీ చూపులన్నీ గేటు వైపే ఉన్నాయి.

రాజరాజేశ్వరి అది గమనించింది.

“ఏమండీ… మళ్లీ పిల్లల గురించే ఆలోచిస్తున్నారా?”

“ఏం చేయను రాజీ? ఇల్లు ఇంతమందితో కళకళలాడుతున్నా… ఆదిత్య పిల్లలు కూడా ఇక్కడే ఉంటే ఇంకా బాగుంటుంది అనిపిస్తుంది.”

“వాళ్లు వస్తున్నారుగా. ఈసారి వచ్చినప్పుడు మనసు నిండా చూసుకోండి.”

సూర్యనారాయణ వర్మ చిన్నగా నవ్వారు.

“మనవడు ఎలా ఉంటాడో చూడాలి. వాడి తండ్రి చిన్నప్పుడు ఎంత అల్లరి చేసేవాడో!”

“అయితే మనవడు అంతకంటే రెండింతలు అల్లరి చేస్తాడేమో!” అంటూ రాజరాజేశ్వరి నవ్వింది.

మరోవైపు…

సూర్యాన్ష్‌ గదిలో నుంచి బయటకు వచ్చాడు. అప్పటికే సంయుక్త నానమ్మ దగ్గర కూర్చుని కబుర్లు చెబుతోంది.

“నానమ్మా… ఈ ఇంట్లో ఇంతమంది ఉంటారా? నిన్న రాత్రి ఎవరు ఎక్కడ ఉన్నారో కూడా నాకు అర్థం కాలేదు.”

“అదే మా ఇంటి ప్రత్యేకతమ్మా. ఇక్కడ ఎవరికీ ఒంటరితనం ఉండదు.”

“అయితే నాకు కూడా ఇక్కడే ఉండిపోవాలని ఉంది,” అంది సంయుక్త.

“ఉండిపోవచ్చుగా. ఎవరు వద్దన్నారు?” అని నానమ్మ ప్రేమగా అడిగింది.

అప్పుడే సూర్యాన్ష్‌ అక్కడికి వచ్చి,

“నానమ్మా, నాకు కాఫీ కావాలి,” అన్నాడు.

“కాఫీనా? ముందు టిఫిన్ తిను.”

“నానమ్మా… ఉదయాన్నే ఇన్ని రూల్సా?”

“మా ఇంట్లో రూల్స్ ఉండవు. కానీ అందరూ కలిసి తినాలి అంతే!”

“సరే నానమ్మా. మీ మాటే శాసనం.”

అందరూ నవ్వుకున్నారు.

టిఫిన్ చేస్తున్న సమయంలో సూర్యనారాయణ వర్మ సూర్యాన్ష్‌ వైపు చూస్తూ,

“ఏరా బాబూ… నిన్న ఊరు ఎలా అనిపించింది?” అని అడిగారు.

“బాగుంది తాతయ్యా. సిటీకి చాలా భిన్నంగా ఉంది.”

“మరి ఇక్కడే కొన్ని రోజులు ఉండిపోతావా?”

“ఉంటాను తాతయ్యా. కానీ ఒక కండిషన్.”

“ఏంటది?”

“నన్ను ఉదయం త్వరగా లేపకూడదు. నాకు నచ్చినప్పుడు తినాలి. నచ్చినప్పుడు తిరగాలి.”

సూర్యనారాయణ నవ్వుతూ,

“అంటే మా ఇంట్లో నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు ఉండాలన్నమాట!”

“అదే కదా తాతయ్యా!”

“సరే. కానీ ఒకటి గుర్తుపెట్టుకో. ఈ ఇంట్లో అందరికీ ఒకరి మీద ఒకరికి హక్కు ఉంటుంది. నువ్వు కూడా అందరితో కలిసిపోవాలి.”

సూర్యాన్ష్‌ తల ఊపాడు.

ఇంతలో ఒక పెద్దాయన నవ్వుతూ,

“అన్నయ్యా… మీ మనవడిని చూస్తుంటే ఆదిత్య చిన్నప్పటి రోజులు గుర్తొస్తున్నాయి,” అన్నాడు.

ఆ మాటతో సూర్యనారాయణ ముఖంలో చిరునవ్వు కాసేపు నిలిచిపోయింది.

ఆదిత్య పేరు వినగానే ఆయనకు పాత జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చాయి.

అది గమనించిన సూర్యాన్ష్‌,

“తాతయ్యా… నాన్న గురించి ఏదైనా చెబుతారా?” అని అడిగాడు.

సూర్యనారాయణ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయారు.

“తర్వాత చెబుతానురా. ముందు నువ్వు ఈ ఇంటిని బాగా చూడు,” అన్నారు.

సూర్యాన్ష్‌కి ఆ మాట వెనుక ఏదో కథ ఉందనిపించింది.

అదే సమయంలో…

కమలాంబ ఇంట్లో కూడా ఉదయం పనుల హడావుడి మొదలైంది.

అక్కడ కూడా పెద్ద కుటుంబమే. ఇంటి ముందు కూరగాయలు తెచ్చిన వాళ్లు, వంటింట్లో పనులు చేస్తున్న కోడళ్లు, పిల్లల అల్లరి… అంతా సందడిగా ఉంది.

బాలా త్రిపుర సుందరి మాత్రం పూజ కోసం పూలు సర్దుతోంది.

“త్రిపురా… ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలి. పూలు సిద్ధం చేశావా?” అని కమలాంబ అడిగింది.

“అన్నీ సిద్ధం చేశాను నానమ్మా.”

“మరి నిన్న ఆ ఇంటికి వెళ్లావట కదా?”

త్రిపుర కాసేపు ఆగింది.

“ఏ ఇంటికి నానమ్మా?”

“సూర్యనారాయణ వర్మగారి ఇంటికి.”

“అవును. పూజకి పూలు ఇవ్వడానికి వెళ్లాను.”

“అక్కడ ఎవరైనా కనిపించారా?”

“ఎవరో ఒక అబ్బాయి కనిపించాడు. వాళ్ల మనవడట.”

కమలాంబ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

“ఆదిత్య కొడుకా?”

“అవుననుకుంటా నానమ్మా.”

“హ్మ్…”

త్రిపుర ఆమె ముఖంలో మార్పు గమనించింది.

“ఏమైంది నానమ్మా? ఆ ఇంటి వాళ్లంటే నీకు అంత కోపం ఎందుకు?”

“నీకు తెలియని విషయాలు చాలా ఉన్నాయి త్రిపురా.”

“తెలుసుకోవచ్చుగా నానమ్మా. ఎప్పుడూ ఆ ఇంటి పేరు వచ్చినప్పుడు నువ్వు బాధపడుతుంటావు. అసలు ఏం జరిగింది?”

కమలాంబ సమాధానం చెప్పకుండా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

త్రిపుర మాత్రం ఆలోచనలో పడిపోయింది.

మధ్యాహ్నం…

సూర్యాన్ష్‌ ఇంటి వెనుక ఉన్న తోటలో తిరుగుతున్నాడు. చుట్టూ చెట్లు, పూల మొక్కలు, చిన్న నీటి కొలను… ఆ వాతావరణం అతనికి బాగా నచ్చింది.

అప్పుడే గేటు దగ్గర నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.

“అక్కడ ఎవరు ఉన్నారు?”

సూర్యాన్ష్‌ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

బాలా త్రిపుర సుందరి చేతిలో పూల బుట్ట పట్టుకుని నిలబడి ఉంది.

“ఓహో… నిన్న హలో చెప్పిన అమ్మాయేనా?” అని నవ్వుతూ అడిగాడు.

త్రిపుర అతన్ని చూసి,

“మీరు ఇక్కడే ఉంటున్నారా?” అంది.

“అవును. ఎందుకు? మీకు ఏమైనా అభ్యంతరమా?”

“నాకెందుకు అభ్యంతరం? ఇది మీ ఇల్లు కదా!”

“మాటలు బాగానే వస్తున్నాయే!”

“అవసరమైనప్పుడు మాట్లాడతాను. అనవసరంగా కాదు.”

“అయితే నాతో మాట్లాడటం అవసరమా?”

త్రిపుర అతని వైపు ఒకసారి చూసి,

“మీతో మాట్లాడటం కంటే ఈ పూల బుట్ట మోయడం సులభం,” అంది.

అని ముందుకు నడిచింది.

సూర్యాన్ష్‌ నవ్వుకుంటూ ఆమె వెనక నుంచి,

“సరే మేడమ్… మళ్లీ కలుద్దాం!” అన్నాడు.

త్రిపుర ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కానీ ఆమె వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడా సూర్యాన్ష్‌ ముఖంలో చిరునవ్వు అలాగే ఉంది.

“ఈ అమ్మాయికి కోపం ఎక్కువే… కానీ మాట్లాడితే బాగానే ఉంది,” అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

సాయంత్రం…

సూర్యనారాయణ వర్మ తన గదిలో పాత ఫోటోలు చూస్తున్నారు. ఒక ఫోటోలో ఆయన పక్కన కమలాంబ నిలబడి ఉంది. ఆ ఫోటోను చూస్తూ ఆయన కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

అప్పుడే రాజరాజేశ్వరి లోపలికి వచ్చింది.

“ఏమండీ… మళ్లీ ఆ ఫోటోనే చూస్తున్నారా?”

“మనమంతా ఒకప్పుడు ఎంత సంతోషంగా ఉండేవాళ్లం రాజీ! ఇప్పుడు ఒకే ఊరిలో ఉన్నా… ఒకరి ఇంటికి ఒకరం వెళ్లలేని పరిస్థితి.”

“కాలం మారుతుంది. మనుషుల మనసులు కూడా మారుతాయి.”

“కమలాంబ నన్ను క్షమిస్తుందా?”

రాజరాజేశ్వరి ఆయన పక్కన కూర్చుంది.

“మీరు తప్పు చేయకపోయినా, ఆవిడ మనసులో బాధ ఉంది. ఆ బాధ తగ్గాలంటే ఎవరో ఒకరు ముందడుగు వేయాలి.”

సూర్యనారాయణ ఫోటోను మెల్లగా పక్కన పెట్టారు.

“ఈసారి మనవడు వచ్చినప్పుడు ఏదో ఒకటి చేయాలి. ఈ రెండు కుటుంబాలు మళ్లీ కలవాలి.”

అదే రాత్రి…

త్రిపుర తన గదిలో కూర్చుని పాత ఫోటో ఆల్బమ్ చూస్తోంది. అందులో చిన్నప్పుడు తీసిన ఒక కుటుంబ ఫోటో కనిపించింది.

ఆ ఫోటోలో కమలాంబ, సూర్యనారాయణ వర్మ, రాజరాజేశ్వరి దేవి… అందరూ నవ్వుతూ ఉన్నారు.

త్రిపుర ఆ ఫోటోను చూస్తూ,

“ఒకప్పుడు ఇంత దగ్గరగా ఉన్నవాళ్లు ఇప్పుడు ఎందుకు దూరమయ్యారు?” అని తనలో తానే అనుకుంది.

అప్పుడే తలుపు దగ్గర కమలాంబ నిలబడింది.

“త్రిపురా… ఆ ఫోటో నీకు ఎక్కడ దొరికింది?”

“ఆల్బమ్‌లో నానమ్మా. ఇందులో అందరూ ఎంత సంతోషంగా ఉన్నారో!”

కమలాంబ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“ఆ రోజులు మళ్లీ రావు తల్లీ…”

“ఎందుకు రావు నానమ్మా? మనం మళ్లీ అందరం కలిసి ఉండొచ్చుగా!”

కమలాంబ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఫోటోను ఆమె చేతిలో నుంచి తీసుకుని ఆల్బమ్ మూసేసింది.

“కొన్ని బంధాలు తెగిపోతే మళ్లీ కలవవు త్రిపురా.”

త్రిపుర నిశ్శబ్దంగా నానమ్మ వైపు చూసింది.

కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం ఒక ప్రశ్న మొదలైంది.

అసలు ఈ రెండు కుటుంబాల మధ్య జరిగిన తప్పు ఎవరిది?

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం దొరికేలోపు… ఈ రెండు కుటుంబాల జీవితాల్లో ఒక కొత్త మలుపు మొదలవబోతోంది.