Episode 2: పల్లెటూరికి ప్రయాణం

హైదరాబాద్‌లో ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.

సూర్యాన్ష్ తన గదిలో బట్టలు సర్దుకుంటూ ఉన్నాడు. పక్కనే సంయుక్త తన లగేజ్‌తో ఇబ్బంది పడుతోంది.

“అన్నయ్యా… నా బ్యాగ్‌లో ఈ బట్టలు పట్టడం లేదు. ఇంకో బ్యాగ్ తీసుకురా.”

“నువ్వు ఊరికి వెళ్తున్నావా? లేక అక్కడే షాపింగ్ పెట్టబోతున్నావా?”

“నీకు అర్థం కాదు. ఊరికి వెళ్తున్నాం కదా! అక్కడ ఫొటోలు తీసుకోవాలి, అందంగా ఉండాలి.”

“అక్కడికి వెళ్లేది తాతయ్యని చూడటానికి. ఫ్యాషన్ షో పెట్టడానికి కాదు.”

“అయితే నువ్వు ఈ జుట్టు సెట్ చేసుకోవడం ఎందుకు?”

సూర్యాన్ష్ అద్దంలో తన జుట్టు సరిచేసుకుంటూ నవ్వాడు.

“అది నా పర్సనాలిటీ. నీకు అర్థం కాదు.”

“ఆహా! పర్సనాలిటీ అంట!”

ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ కిందికి వచ్చారు.

హాల్‌లో ఆదిత్య, మాధవి వాళ్ల కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.

“అన్నీ సర్దుకున్నారా?” అని మాధవి అడిగింది.

“అన్నీ అయిపోయాయి అమ్మా. కానీ మీ అబ్బాయి ఇంకా ఫోన్ చూస్తున్నాడు,” అంది సంయుక్త.

“అదేంట్రా? బయలుదేరే టైమ్ అయింది కదా!” అన్నాడు ఆదిత్య.

“వస్తున్నానాన్నా. ఆఫీస్‌లో ఒక మెసేజ్ పెట్టాలి.”

సూర్యాన్ష్ ఫోన్ పక్కన పెట్టి బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు.

ఆదిత్య కాసేపు పిల్లలిద్దరినీ చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

“మీరిద్దరూ తాతయ్య, అమ్మమ్మ దగ్గరికి వెళ్తున్నారు. వాళ్లతో ప్రేమగా ఉండండి. ముఖ్యంగా తాతయ్య మాట వినండి.”

“అంత భయపెట్టకండి నాన్నా. తాతయ్య దగ్గరికి వెళ్తున్నాం, పోలీస్ స్టేషన్‌కి కాదు,” అన్నాడు సూర్యాన్ష్.

మాధవి నవ్వింది.

కానీ ఆదిత్య ముఖంలో మాత్రం చిన్న ఆందోళన కనిపించింది.

“సూర్యాన్ష్…”

“చెప్పండి నాన్నా.”

“అక్కడ కొన్ని పాత విషయాలు నీకు తెలియకపోవచ్చు. వాటి గురించి ఎవరు ఏమైనా మాట్లాడినా తొందరపడి స్పందించకు.”

“సరే నాన్నా. మీరు ఇంత సీరియస్‌గా చెబుతున్నారు కాబట్టి జాగ్రత్తగా ఉంటాను.”

ఆదిత్య తల ఊపాడు.

ప్రయాణంలో అల్లరి

కారు నగరాన్ని దాటి హైవే మీదకు వచ్చింది.

సూర్యాన్ష్ డ్రైవింగ్ చేస్తుంటే సంయుక్త పక్క సీటులో పాటలు పెట్టుకుని ఆనందిస్తోంది.

“అన్నయ్యా… ఊరికి వెళ్లాక నాకు బైక్ కావాలి.”

“నీకు బైక్ ఎందుకే?”

“ఊరంతా తిరగడానికి.”

“ముందు సైకిల్ సరిగ్గా తొక్కడం నేర్చుకో.”

“నీకేం తెలుసు? నేను చాలా బాగా డ్రైవ్ చేస్తాను.”

“అవును. గతసారి స్కూటీ తీసుకెళ్లి గేటుకు గుద్దిన విషయం నాకు బాగా గుర్తుంది.”

సంయుక్త అతన్ని కోపంగా చూసింది.

“అది కావాలని చేయలేదు!”

“అందుకే కదా… గేటు కూడా నిన్ను చూసి భయపడి పక్కకు జరగలేకపోయింది.”

సంయుక్త నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.

కొద్దిసేపటికి ఆమె కిటికీలోంచి బయట చూస్తూ అడిగింది.

“అన్నయ్యా… తాతయ్య ఎలా ఉంటారు?”

“నాకు ఏం తెలుసు? చిన్నప్పుడు చూసిన గుర్తు కూడా సరిగ్గా లేదు.”

“అమ్మమ్మ?”

“ఆమె మాత్రం ఫోన్‌లో చాలా ప్రేమగా మాట్లాడుతుంది.”

“మరి మనం ఇన్ని రోజులు ఎందుకు వెళ్లలేదు?”

సూర్యాన్ష్ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

“ఏమో సంయుక్తా… పెద్దవాళ్ల మధ్య ఏవో సమస్యలు ఉండి ఉంటాయి.”

“అయితే ఇప్పుడు మనం వెళ్లాక అన్నీ సర్దుకుంటాయా?”

“చూద్దాం. కనీసం ప్రయత్నం అయితే చేద్దాం.”

పాత ఇంటి గడప

మధ్యాహ్నం సమయానికి కారు ఊరిలోకి ప్రవేశించింది.

పచ్చని పొలాలు, రోడ్డు పక్కన చెట్లు, చిన్న చిన్న దుకాణాలు… నగరానికి భిన్నంగా కనిపిస్తున్నాయి.

“అన్నయ్యా… ఎంత బాగుందో ఈ ఊరు!” అంది సంయుక్త.

“అవును. ఇక్కడ హారన్ కొట్టినా ఎవరూ పట్టించుకోవడం లేదు.”

“నువ్వు కాసేపు నోరు మూసుకుని ప్రకృతిని ఆస్వాదించవచ్చు కదా?”

“నువ్వు మాట్లాడకుండా ఉంటేనే ప్రకృతి ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.”

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపటికి పెద్ద గేటు ముందు కారు ఆగింది.

గేటు మీద కుటుంబం పేరు చెక్కి ఉంది.

సూర్యనారాయణ వర్మ నివాసం.

కారు శబ్దం విన్న పనివాడు గేటు తెరిచాడు.

లోపల నుంచి రాజరాజేశ్వరి దేవి హడావుడిగా బయటకు వచ్చింది.

“వచ్చారా? నా మనవడు, మనవరాలు వచ్చేశారా?”

సంయుక్త కారు దిగగానే అమ్మమ్మ దగ్గరకు పరుగెత్తింది.

“అమ్మమ్మా!”

రాజరాజేశ్వరి ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

“ఎంత పెద్దదానివయ్యావే! నిన్ను ఎప్పుడెప్పుడు చూస్తానా అని ఎదురుచూస్తున్నాను.”

తర్వాత సూర్యాన్ష్ వైపు చూసింది.

“నువ్వు సూర్యాన్షేనా?”

“అవునమ్మమ్మా. ఇంకెవరిని అనుకున్నావు?”

“అచ్చం మీ నాన్నలాగే మాట్లాడుతున్నావు.”

సూర్యాన్ష్ నవ్వుతూ ఆమె కాళ్లకు నమస్కరించాడు.

“బాగున్నావా నానమ్మా?”

“నువ్వు వచ్చావు కదా! ఇప్పుడు బాగున్నాను.”

అప్పుడే ఇంటి లోపల నుంచి సూర్యనారాయణ వర్మ బయటకు వచ్చాడు.

ఆయన చూపు మనవడిపై పడగానే కాసేపు ఆగిపోయాడు.

చిన్నప్పుడు తన చేతుల్లో ఆడుకున్న పిల్లాడు ఇప్పుడు ఎదురుగా పెద్దవాడై నిలబడి ఉన్నాడు.

“తాతయ్యా…” అంటూ సూర్యాన్ష్ ముందుకు వెళ్లాడు.

సూర్యనారాయణ వర్మ అతని భుజం మీద చేయి వేసి దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.

“ఎలా ఉన్నావురా?”

“బాగున్నాను తాతయ్యా. మీరు ఎలా ఉన్నారు?”

“ఇప్పుడు చాలా బాగున్నాను.”

ఆ మాటలో ఉన్న ఆనందాన్ని సూర్యాన్ష్ గమనించాడు.

ఇంట్లో కొత్త సందడి

సంయుక్త ఇంట్లోకి వెళ్లగానే అక్కడున్న వాళ్లందరితో పరిచయాలు మొదలుపెట్టింది.

ఎవరు ఏం అడిగినా నవ్వుతూ సమాధానం చెబుతోంది.

సూర్యాన్ష్ మాత్రం ఇంటి చుట్టూ చూస్తున్నాడు.

పెద్ద వరండా, పొడవాటి హాలు, గోడల మీద పాత కుటుంబ ఫోటోలు… ఆ ఇంట్లో ప్రతి వస్తువుకీ ఒక జ్ఞాపకం ఉన్నట్టుంది.

“ఏరా! ఏం చూస్తున్నావు?” అని తాతయ్య అడిగాడు.

“ఇల్లు చాలా పెద్దగా ఉంది తాతయ్యా. ఇందులో దారి తప్పిపోతానేమో!”

“దారి తప్పితే అడుగు. ఈ ఇంట్లో నీకు తెలియని వాళ్లు ఎవరూ ఉండరు.”

సూర్యాన్ష్ నవ్వాడు.

అప్పుడే రాజరాజేశ్వరి కాఫీ తీసుకొచ్చింది.

“ముందు కాఫీ తాగండి. ప్రయాణం చేసి వచ్చారు కదా.”

సంయుక్త కాఫీ తీసుకుంటూ అడిగింది.

“అమ్మమ్మా, ఈ ఇంట్లో ఇంకా ఎవరు ఉంటారు?”

“మన కుటుంబం వాళ్లంతా వస్తూ పోతూ ఉంటారు. పండగలప్పుడు అయితే ఇల్లు కిక్కిరిసిపోతుంది.”

“అయితే నాకు బోర్ కొట్టదన్నమాట!”

“నీ అల్లరి చూస్తుంటే మిగతావాళ్లకే బోర్ కొడుతుందేమో!” అన్నాడు సూర్యాన్ష్.

“అమ్మమ్మా! చూశావా? వచ్చినప్పటి నుంచి నన్ను ఏడిపిస్తున్నాడు.”

రాజరాజేశ్వరి ఇద్దరినీ చూసి నవ్వుకుంది.

ఒక పేరు… ఒక నిశ్శబ్దం

సాయంత్రం అందరూ హాల్లో కూర్చుని మాట్లాడుకుంటున్నారు.

సూర్యాన్ష్ గోడ మీద ఉన్న కుటుంబ ఫోటోలను చూస్తూ ఒక ఫోటో దగ్గర ఆగిపోయాడు.

అందులో సూర్యనారాయణ వర్మ పక్కన ఒక మహిళ నిలబడి ఉంది.

“తాతయ్యా… ఈమె ఎవరు?”

సూర్యనారాయణ వర్మ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

రాజరాజేశ్వరి కూడా మౌనంగా ఉండిపోయింది.

“ఆమె నా చెల్లెలు… కమలాంబ.”

“మరి ఆమె ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటారు?”

సూర్యనారాయణ వర్మ సమాధానం చెప్పలేదు.

సూర్యాన్ష్ మళ్లీ అడిగాడు.

“మీరు మాట్లాడుకోవడం లేదా తాతయ్యా?”

“కొన్ని బంధాలు మనసులో ఉంటాయి రా… కానీ జీవితంలో దూరమైపోతాయి.”

ఆ మాట విన్న సూర్యాన్ష్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

అతని మనసులో మాత్రం ఒక ఆలోచన మొదలైంది.

తన తాతయ్య, అమ్మమ్మ ఇంత పెద్ద ఇంట్లో ఉన్నా ఎందుకు ఒంటరిగా కనిపిస్తున్నారు?

ఎపిసోడ్ ముగింపు

రాత్రి భోజనం తర్వాత సూర్యాన్ష్ వరండాలో కూర్చుని ఫోన్ చూస్తున్నాడు.

అప్పుడే బయట నుంచి ఒక అమ్మాయి గొంతు వినిపించింది.

“అమ్మమ్మగారూ… రేపటి పూజకి కావాల్సిన పూలు తెచ్చాను.”

సూర్యాన్ష్ తలెత్తి చూశాడు.

గుమ్మం దగ్గర చేతిలో పూల బుట్ట పట్టుకుని ఒక అమ్మాయి నిలబడి ఉంది.

సాదాసీదా చీర, జడలో మల్లెపూలు, ముఖంలో చిరునవ్వు.

రాజరాజేశ్వరి ఆమెను చూసి ఆప్యాయంగా పలకరించింది.

“రా త్రిపురా! లోపలికి రా.”

ఆ అమ్మాయి లోపలికి అడుగుపెట్టింది.

అప్పుడే రాజరాజేశ్వరి సూర్యాన్ష్ వైపు తిరిగి చెప్పింది.

“సూర్యాన్ష్… ఈమె బాలా త్రిపుర సుందరి.”

సూర్యాన్ష్ ఆమె వైపు చూశాడు.

త్రిపుర కూడా అతన్ని చూసింది.

“ఈయనేనా హైదరాబాద్ నుంచి వచ్చిన మనవడు?” అని త్రిపుర అడిగింది.

“అవును. ఇతనే సూర్యాన్ష్.”

త్రిపుర చిన్నగా నవ్వి పలకరించింది.

“హలో!”

సూర్యాన్ష్ కూడా నవ్వుతూ…

“హాయ్!”

అన్నాడు.

కానీ ఆ పరిచయం వెనుక ఇంకెన్ని గొడవలు, అల్లరి, ప్రేమ దాగి ఉన్నాయో వాళ్లిద్దరికీ అప్పటికి తెలియదు