రహస్య ప్రేమ – 1

రహస్య ప్రేమ

చంద్రగిరి పల్లె టూరి కథ

— ఊహలోంచి పుట్టిన ఒక అద్భుతమైన ప్రేమ కథ —

అన్నా – చెల్లెలు

విక్రం & సింధు

—

ఒకటి

ఆ ఊరు పేరు చంద్రగిరి. చిన్న పల్లె. రోడ్లు ఇంకా మట్టివే. కానీ ప్రతి ఇంట్లో మొబైల్ ఉంది. వాట్సాప్‌లో మాట్లాడుకుంటారు. యూట్యూబ్‌లో సినిమాలు చూస్తారు. అయినా మనసులు మాత్రం పాతకాలపు పల్లెటూరి మనసులే.

అక్కడ విక్రం ఉండేవాడు. 28 ఏళ్లు. గ్రామంలోనే చిన్న టైలరింగ్ షాపు నడుపుతాడు. అతని చెల్లెలు సింధు. 22 ఏళ్లు. కాలేజీకి వెళ్తుంది. ప్రతిరోజూ బస్సులో వెళ్లి, సాయంత్రం తిరిగి వస్తుంది.

వాళ్ల తల్లిదండ్రులు చనిపోయి చాలా కాలం అయింది. విక్రం సింధును చిన్నప్పటి నుంచీ పెంచాడు. అన్నా-చెల్లెళ్లలా కాదు… ఒకరికొకరు ప్రపంచం.

కానీ ఒక రోజు నుంచి అంతా మారిపోయింది. సింధు కాలేజీలో ఒక అబ్బాయిని కలిసింది. అతను ఆమెను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పాడు. సింధు నవ్వి తిరస్కరించింది. ఇంటికి వచ్చి విక్రంకు చెప్పింది.

“అన్నా… నాకు ఎవరూ అక్కర్లేదు. నువ్వు ఉన్నావు కదా.”

విక్రం నవ్వాడు. కానీ ఆ రాత్రి అతను నిద్రపోలేదు. అప్పటి నుంచి అతని మనసులో ఒక వింత భావం మొదలైంది. సింధు నవ్వితే గుండెలు ఆగేవి. ఆమె జుట్టు వీపు మీద పడితే చూడలేకపోయేవాడు. ఆమె నిద్రపోతుంటే దగ్గరికి వెళ్లి చూసేవాడు… మెల్లగా దూరం అయ్యేవాడు.

ఇది అన్నా-చెల్లెళ్ల ప్రేమ కాదని అతనికి తెలుసు. ఇది వేరే రకం. లోతైనది. భయంకరమైనది. రహస్యం.

సింధుకు కూడా అదే జరిగింది. ఒక రోజు విక్రం షాపులో పని చేస్తుంటే, అతని చేతులు చూసింది. ఆ చేతులు తనను పెంచినవి. కానీ ఇప్పుడు ఆ చేతులు వేరేలా అనిపించాయి. రాత్రి పడుకుని ఆలోచించేది — “నేను పిచ్చిదాన్నా? ఇది తప్పు కదా…”

వాళ్లిద్దరూ ఒకరికొకరు చెప్పుకోలేదు. ఒకరి హృదయంలోని ప్రేమను మరొకరు ఎప్పుడూ ఊహించలేదు.

—

రెండు

ఒక రోజు ఊరిలో పెద్ద వరద వచ్చింది. నది పొంగింది. సింధు ఇంటికి రావాల్సిన బస్సు ఆగిపోయింది. ఫోన్ నెట్‌వర్క్ లేదు. విక్రం పిచ్చివాడిలా బయటకు పరిగెత్తాడు. రాత్రంతా వెతికాడు. ఉదయం వెలుగు వచ్చేసరికి సింధును ఒక చెట్టు కింద కనుగొన్నాడు. ఆమె బాగా తడిసి, జ్వరంతో ఉంది.

ఆమెను ఎత్తుకుని ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. ఆ రాత్రి సింధు కళ్ళు తెరిచి చూసింది. విక్రం ఆమె చేయి పట్టుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు.

“అన్నా…” అని మెల్లగా పిలిచింది.

విక్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం ఆమె నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టాడు. అప్పుడు సింధు అర్థం చేసుకుంది. ఆమె కూడా అతని చేయి పట్టుకుంది.

“నేను కూడా… నిన్ను అలానే ప్రేమిస్తున్నాను” అని చెప్పింది ఆమె.

విక్రం కళ్ళు తడిశాయి. “ఇది తప్పు సింధు… మనం…”

“తెలుసు. కానీ నా గుండెకు తెలియదు” అన్నది ఆమె.

ఆ రాత్రి నుంచి వాళ్ల ప్రేమ రహస్యంగా మొదలైంది. ఊరివాళ్లకు తెలియకుండా. ప్రపంచానికి తెలియకుండా. కేవలం వాళ్లిద్దరికే తెలిసిన లోతైన ప్రేమ.

ఒకసారి సింధుకు తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. డాక్టర్లు చెప్పారు — “చాలా ప్రమాదం. ఆశ తక్కువ.” విక్రం ఆమె పక్కనే కూర్చుని రాత్రంతా ప్రార్థించాడు. ఉదయం సింధు కళ్ళు తెరిచింది. జ్వరం పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. డాక్టర్లు ఆశ్చర్యపోయారు. “ఇది అద్భుతం” అన్నారు.

కానీ విక్రంకు తెలుసు. అది అద్భుతం కాదు. అది ప్రేమ.

—

మూడు

సింధుకు పెళ్లి చేసే సమయం వచ్చింది. ఊరిలో మాటలు మొదలయ్యాయి. “సింధు పెద్దదైపోయింది… ఇంకా ఎందుకు ఆపి ఉంచుతున్నాడు విక్రం?”

ఒక రోజు సాయంత్రం, ఊరి పెద్ద మనిషి విక్రం ఇంటికి వచ్చాడు. చేతిలో ఒక ఫోటో.

“ఈ అబ్బాయి చూశావా? హైదరాబాద్‌లో బాగా సెటిల్ అయ్యాడు. సింధుకు సరిపోతాడు.”

విక్రం ఆ ఫోటోని సింధు ముందు పెట్టాడు.

“చూడు… పెళ్లి మాట వచ్చింది.”

సింధు ఫోటోని చూసింది.

“నువ్వు ఏమంటావ్ అన్నా?”

విక్రం నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వు నిజం కాదు.

“నువ్వు సంతోషంగా ఉండాలి సింధు. అంతే.”

మరుసటి రోజు సింధు విక్రం దగ్గరికి వచ్చింది.

“నేను పెళ్లి చేసుకోను” అని సూటిగా చెప్పింది.

విక్రం కోపంగా మాట్లాడాడు.

“ఎందుకు? ఆ అబ్బాయి బాగా ఉన్నాడు. నీ భవిష్యత్తు…”

“నా భవిష్యత్తు నువ్వే” అని సింధు అంతరాయం కలిగించింది. “నువ్వు లేని భవిష్యత్తు నాకు అక్కర్లేదు.”

—

నాలుగు

ఒక రోజు రాత్రి విక్రం సింధు చేయి పట్టుకుని బయటకు తీసుకెళ్లాడు. ఊరి చివరన ఉన్న పాత వృక్షం దగ్గరికి. ఆ చెట్టు కిందే వాళ్ల తల్లిదండ్రుల సమాధులు ఉన్నాయి.

విక్రం మెల్లగా అన్నాడు:

“నేను నిన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను. ఊరు ఏమన్నా, ప్రపంచం ఏమన్నా… నాకు నువ్వే చాలు.”

కానీ కొద్దిసేపటి తర్వాత అతను సింధు చేతిని విడిచిపెట్టాడు. గాలి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.

“ఇది తప్పు సింధు… మనం ఎప్పుడూ ఈ బంధాన్ని కొనసాగించకూడదు. నువ్వు పెళ్లి చేసుకో. ఇది మన ఆచారం. మన అమ్మా-నాన్నల పరువు కూడా… నువ్వు కాపాడాలి.”

సింధు ఒక్క క్షణం కూడా కదలలేదు.

“అన్నా… నువ్వు ఇప్పుడు ఇలా మాట్లాడుతున్నావ్… నిన్నటి రాత్రి నువ్వే కదా అన్నావ్… నువ్వే చాలు అని.”

విక్రం తల దించుకున్నాడు.

“నిన్నటి రాత్రి నేను బలహీనంగా ఉన్నాను. ఈ రోజు… నేను నీ అన్నను. నిన్ను కాపాడాల్సిన వాడిని. నా ప్రేమతో కాదు. నా బాధ్యతతో.”

సింధు అతని ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చుంది.

“నాకు పెళ్లి అక్కర్లేదు. నాకు ఆచారం అక్కర్లేదు. నాకు ఊరు అక్కర్లేదు. నాకు కావాల్సింది ఒక్కటే… నువ్వు.”

విక్రం ఆమె చేతులు విడిపించుకున్నాడు.

“లేవ్ సింధు. ఇక నుంచి ఈ మాటలు మళ్లీ మాట్లాడకు. నేను నిన్ను పెళ్లి చేస్తా. మంచి సంబంధం చూస్తా. నువ్వు సంతోషంగా ఉండాలి. అంతే.”

“సరే అన్నా… నువ్వు అన్నట్టే చేస్తా. నేను పెళ్లి చేసుకుంటా. కానీ ఒక మాట గుర్తుంచుకో… నా గుండెను నువ్వు ఇప్పుడు చంపేశావ్. ఇక ఎవరికీ ఇవ్వడానికి ఏమీ మిగలదు.”

ఆమె తిరిగి నడవడం మొదలుపెట్టింది. విక్రం ఆమెను అడ్డుకోలేదు.

—

ఐదు

అన్నయ్య ఎలాగైనా సింధును ఒప్పించి పెళ్లి చేశాడు.

ఒక వారం తర్వాత విక్రం మళ్లీ ఒక సంబంధం తీసుకొచ్చాడు. ఈసారి ఊరిలోనే ఉన్న కుటుంబం. అబ్బాయి పేరు రాజేష్. వ్యవసాయం చేస్తాడు. సాధారణుడు. మంచి మనిషని అందరూ చెప్పేవారు.

విక్రం సాయంత్రం సింధు దగ్గరికి వెళ్లాడు.

“నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నువ్వు రాజేష్‌ని పెళ్లి చేసుకోవాలి.”

సింధు మెల్లగా తిరిగి చూసింది.

“నువ్వు నన్ను బలవంతం చేస్తున్నావ్ అన్నా?”

విక్రం తల ఊపాడు.

“బలవంతం కాదు. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను కాబట్టి చేస్తున్నాను. నీ భవిష్యత్తు నాతో కాదు. నీ భవిష్యత్తు ఒక సాధారణ జీవితంతో ఉండాలి.”

సింధు చాలా సేపు మౌనంగా ఉంది. చివరికి ఒక్క మాట అన్నది.

“సరే.”

పెళ్లి రోజు వచ్చేసింది. ఊరంతా సంబరంగా ఉంది. సింధును పసుపు కోడలిలా తీర్చిదిద్దారు. ఆమె చాలా అందంగా కనిపించింది. కానీ ఆమె కళ్ళు… చనిపోయినవిలాగా ఉన్నాయి.

విక్రం పెళ్లి పందిరిలో నిలబడి చూస్తున్నాడు. రాజేష్ వచ్చి సింధు చేయి పట్టుకున్నాడు. ఆ క్షణంలో విక్రం గుండె ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. అతను తట్టుకోలేక బయటకు వెళ్లాడు. పాత వృక్షం దగ్గరికి. సమాధుల దగ్గరికి.

“అమ్మా… నాన్నా… నేను చేశాను. మీ పరువు కాపాడాను. ఆచారం కాపాడాను. కానీ… నా చెల్లెలిని పోగొట్టుకున్నాను.”

సింధు ఒక్కసారి తల తిప్పి చూసింది. విక్రం వైపు. వాళ్ల కళ్ళు కలిశాయి. ఆ చూపులో ప్రేమ ఉంది. వేదన ఉంది. క్షమాపణ ఉంది. వీడ్కోలు ఉంది.

ఆ రాత్రి విక్రం ఒంటరిగా ఇంట్లో కూర్చున్నాడు. సింధు నోట్‌బుక్ తీసి తెరిచాడు. చివరి పేజీలో రాసి ఉంది:

“నువ్వు నన్ను కాపాడావ్ అన్నా.

కానీ నన్ను చంపేశావ్ కూడా.

ఇక నుంచి నేను బ్రతకను.

కేవలం నడుస్తాను.”

—

ఆరు

ఎవరికీ తెలియకుండా వాళ్ల రహస్యాన్ని కాపాడుతూనే ఉన్నారు. రెండు సంవత్సరాలు గడిచాయి.

ఊరిలో మళ్లీ మాటలు మొదలయ్యాయి.

“విక్రం ఇంకా పెళ్లి చేసుకోలేదు కదా…”

విక్రం మాత్రం ఒప్పుకోలేదు.

“నాకు పెళ్లి అక్కర్లేదు. నేను ఒంటరిగానే ఉంటాను” అని గట్టిగా చెప్పేసేవాడు.

ఒక సాయంత్రం సింధు ఒంటరిగా విక్రం ఇంటికి వచ్చింది.

“అన్నా… నువ్వు పెళ్లి చేసుకోవాలి” అని సూటిగా చెప్పింది.

విక్రం తల ఊపాడు.

“నాకు పెళ్లి అక్కర్లేదు సింధు.”

సింధు లోపలికి వచ్చి అతని ముందు కూర్చుంది.

“నువ్వు నా మాట వినాలి అన్నా. నేను నీ మాట విని పెళ్లి చేసుకున్నాను. ఇప్పుడు నువ్వు నా మాట వినాలి. నువ్వు పెళ్లి చేసుకోకపోతే ఊరంతా నిన్ను అనుమానిస్తారు. మన రహస్యం కూడా ప్రమాదంలో పడుతుంది.”

“నువ్వు ఒప్పుకోకపోతే నేను ఇక్కడే ఉండిపోతాను. రాజేష్ దగ్గరికి వెళ్లను. నువ్వు పెళ్లి చేసుకునే వరకు నేను ఈ ఇంట్లోనే ఉంటాను.”

విక్రం చాలా సేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. చివరికి తల దించుకున్నాడు.

“సరే… నువ్వు అంతగా ఒత్తిడి చేస్తుంటే నేను పెళ్లి చేసుకుంటాను.”

సింధు మాటల్లో బలం ఉంది. బాధ్యత ఉంది. ప్రేమ ఉంది. ఆమెనే పెళ్లి ఏర్పాట్లు చూసుకుంది. సంబంధం ఖరారు చేసింది. లక్ష్మి కుటుంబంతో మాట్లాడింది. పెళ్లి తేదీ నిర్ణయించింది. పందిరి, ముగ్గులు, సంగీతం, భోజనం… అన్నీ సింధు చూసుకుంది.

ఊరివాళ్లు మెచ్చుకున్నారు.

“చూశారా… చెల్లెలు ఎంత బాధ్యతగా ఉంది. అన్న పెళ్లి అంతా తానే చూసుకుంటోంది.”

ఎవరూ అనుమానించలేదు.

పెళ్లి రోజు వచ్చింది. సింధు అన్ని పనుల మధ్యనే ఉంది. విక్రం మాళలు వేసుకుంటున్నప్పుడు సింధు కొద్దిగా దూరంగా నిలబడి చూస్తూ ఉంది. ఆమె ముఖం మీద నవ్వు ఉంది. కానీ ఆ నవ్వు ఊరివాళ్లకు కనిపించే నవ్వు. లోపల ఉన్నది వేరు.

మాళలు పూర్తయ్యాయి. సింధు దగ్గరికి వెళ్లి విక్రం తల మీద చేయి వేసింది.

“ఇప్పుడు నువ్వు సంతోషంగా ఉండు అన్నా. లక్ష్మిని బాగా చూసుకో. నేను నా బాధ్యత పూర్తి చేశాను.”

—

ఏడు

కాలం గడిచింది. విక్రంకు లక్ష్మితో ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టారు. సింధుకు రాజేష్‌తో ఒక కుమారుడు, ఒక కుమార్తె.

ఇప్పుడు ప్రతిదీ చాలా సాధారణంగా ఉంది. పండుగలకు సింధు పిల్లల్ని తీసుకుని అన్న ఇంటికి వస్తుంది. విక్రం కుటుంబం సింధు ఇంటికి వెళ్తుంది. పిల్లలు కలిసి ఆడుకుంటారు. లక్ష్మి, సింధు కలిసి వంట చేస్తారు. రాజేష్, విక్రం కలిసి పొలం మాట్లాడుకుంటారు.

ఊరివాళ్లు చూసి సంతోషపడతారు.

“చూశారా… అన్నా-చెల్లెళ్లు ఎంత అనుబంధంగా ఉన్నారు. పిల్లల్ని కూడా ఒకేలా పెంచుతున్నారు.”

ఎవరూ అనుమానించరు. ఎవరికీ తెలియదు.

సాయంత్రాలు పిల్లలు ఆడుకుంటూ ఉంటే విక్రం, సింధు ఒకే మంచం మీద కూర్చుని టీ తాగుతారు. మాట్లాడతారు. నవ్వుతారు. బయటికి అన్నా-చెల్లెళ్లలా. లోపల… ఇంకా ఆ రహస్యం ఊపిరి పీలుస్తూ ఉంది.

ఒక రోజు రాత్రి పిల్లలంతా నిద్రపోయారు. లక్ష్మి, రాజేష్ కూడా పడుకున్నారు. విక్రం ఇంటి వెనకాల వరండాలో కూర్చుని ఉన్నాడు. సింధు మెల్లగా వచ్చి అతని పక్కన కూర్చుంది.

చాలా సేపు మాట్లాడలేదు. కేవలం గాలి వినిపించింది.

“అన్నా… మనం ఇంకా బ్రతికే ఉన్నాం.”

విక్రం ఆమె వైపు చూశాడు.

“ఉన్నాం. పిల్లలతో, కుటుంబాలతో, ఆనందంతో… ఉన్నాం.”

సింధు నవ్వింది. ఆ నవ్వు లోపలి నవ్వు.

“కానీ ఆనందంలోనే మళ్లీ మునిగిపోతున్నాం కదా. ఆ రహస్యంలో.”

“ఉన్నాం సింధు. ఎప్పుడూ ఉన్నాం. ఎప్పటికీ ఉంటాం. ఇది మనది. మనకు మాత్రమే తెలిసినది.”

సింధు అతని భుజం మీద తల పెట్టుకుంది. పిల్లల నవ్వులు లోపలి గదుల నుంచి వినిపించాయి. దూరంగా కుక్కలు మొరిగాయి.

కానీ ఆ వరండాలో రెండు గుండెలు మళ్లీ ఒకేలా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాయి.

బయటికి — అన్నా-చెల్లెళ్లు.

లోపల — ఇంకా అదే రహస్య ప్రేమ.

ఎవరికీ తెలియకుండా. ఎప్పటికీ.

— శుభం —