విధి రాసిన బంధం ❤️ – 1

విధి రాసిన బంధం ❤️…

తెల్లవారుజామున కోడి కూతలతో ఆ పల్లెటూరు నిద్రలేస్తోంది. చుట్టూ పచ్చని పొలాలు, చెట్లపై పక్షుల కిలకిలరావాలు, చల్లని గాలి… ఆ ఊరిని చూస్తుంటే మనసుకు ఏదో తెలియని ప్రశాంతత కలుగుతుంది.

అదే ఊరిలో ఒక చిన్న పెంకుటిల్లు. ఆ ఇంట్లోనే హారిక ఉంటుంది.

“హారికా… ఇంకా లేవలేదా? తెల్లారిపోయింది. ఇంట్లో పనులన్నీ ఎవరు చేస్తారనుకున్నావ్?” అంటూ లలితమ్మ వంటింట్లో నుంచి గట్టిగా అరిచింది.

“వస్తున్నానత్తయ్యా…” అంటూ హడావుడిగా నిద్రలేచింది హారిక.

ముఖం కడుక్కుని వంటింట్లోకి వెళ్లింది. అప్పటికే లలితమ్మ ముఖం కోపంతో ఉంది.

“కాఫీ పెట్టావా? మీ మామయ్య పొలానికి వెళ్లాలి. ఇంకా టిఫిన్ కూడా చేయలేదు.”

“ఇప్పుడే చేస్తానత్తయ్యా.”

అంటూ పనిలో పడిపోయింది హారిక.

హారిక చూడటానికి చాలా అందంగా ఉంటుంది. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ పలకరించే మనస్తత్వం. కానీ ఆ నవ్వు వెనుక ఎవరికీ తెలియని బాధ ఉంది. చిన్నప్పుడే తల్లిదండ్రులను కోల్పోయింది. అప్పటినుంచి మేనమామ మధు ఇంట్లోనే పెరుగుతోంది.

తల్లిదండ్రులు ఉన్నప్పుడు హారిక జీవితం ఎంతో అందంగా ఉండేది. తండ్రి శేషయ్యకు కూతురంటే ప్రాణం. తన కూతురిని బాగా చదివించి ప్రయోజకురాలిని చేయాలని ఎన్నో కలలు కనేవాడు.

కానీ విధి మరోలా నిర్ణయించింది.

హారిక పనులన్నీ ముగించుకుని తన గదిలోకి వెళ్లింది. అక్కడ ఒక పాత సంచిలో దాచిపెట్టిన పుస్తకాలను బయటకు తీసింది.

చదువంటే హారికకు చాలా ఇష్టం. పరిస్థితుల కారణంగా చదువు మధ్యలో ఆగిపోయినా, ఎవరికీ తెలియకుండా చదువును కొనసాగిస్తోంది.

పుస్తకం తెరిచి చదువుకుంటుండగా లలితమ్మ అక్కడికి వచ్చింది.

“ఏంటే హారికా! మళ్లీ పుస్తకాలతో కూర్చున్నావా? ఇంట్లో పనులు కనిపించడం లేదా?”

హారిక వెంటనే పుస్తకాన్ని పక్కన పెట్టింది.

“అత్తయ్యా… కొంచెం చదువుకుంటున్నాను.”

“ఇంకా చదువులు ఎందుకే నీకు? నీ వయసు వాళ్లందరికీ పెళ్లిళ్లు అయిపోయాయి. నువ్వు మాత్రం ఇంకా పుస్తకాలు పట్టుకుని కూర్చుంటావా?”

హారిక ఏమీ మాట్లాడలేదు.

ఆమెకు చదువుకోవాలని ఉందని చెప్పాలని అనిపించింది. కానీ తన మాట వినేవాళ్లు ఎవరూ లేరని తెలుసు.

మధ్యాహ్నం సమయం.

మధు పొలం నుంచి ఇంటికి వచ్చాడు. అతనితో పాటు కొడుకు రవి కూడా వచ్చాడు.

రవి తాగుడుకు అలవాటు పడిన వ్యక్తి. ఏ పనీ సరిగ్గా చేయడు. తల్లిదండ్రుల దగ్గర డబ్బులు తీసుకుంటూ స్నేహితులతో తిరుగుతూ ఉంటాడు.

“అమ్మా… భోజనం పెట్టు!” అంటూ గట్టిగా అరిచాడు.

లలితమ్మ వెంటనే భోజనం తీసుకొచ్చింది.

“ఏరా రవి, ఈ మధ్య ఏమైనా పని చూసుకుంటున్నావా?” అని మధు అడిగాడు.

“అబ్బా నాన్నా! మళ్లీ మొదలుపెట్టావా? నాకు ఏదో ఒక పని దొరుకుతుంది. ముందు నా పెళ్లి సంగతి చూడు.”

“అదే ఆలోచిస్తున్నాను. నీకు పెళ్లి చేయాలి. అలాగే హారిక పెళ్లి కూడా త్వరగా చేసేయాలి.”

ఆ మాటలు వింటున్న హారిక ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

సాయంత్రం…

ఇంటి ముందు ఉన్న తులసి కోట దగ్గర కూర్చుని తన తల్లిదండ్రుల ఫోటో చూస్తోంది హారిక.

“నాన్నా… మీరు నన్ను ఎంత ప్రేమగా చూసుకునేవారో నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది. నేను బాగా చదువుకోవాలని ఎప్పుడూ అనేవారు కదా! ఇప్పుడు నా చదువు కూడా పూర్తవలేదు నాన్నా.”

కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

అంతలో మేనత్త పిలుపు వినిపించింది.

“హారికా… అక్కడేం చేస్తున్నావ్? లోపలికి రా!”

కళ్లను తుడుచుకుని లోపలికి వెళ్లింది.

ఇదిలా ఉంటే…

హైదరాబాద్‌లోని ఒక పెద్ద బంగ్లా.

ఆ బంగ్లా యజమాని రామ్మోహన్ రావు. పెద్ద వ్యాపారవేత్త. ఎన్నో వ్యాపారాలు, కోట్ల ఆస్తులు ఉన్నా కుటుంబానికి మాత్రం ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇస్తాడు.

ఆయన భార్య సావిత్రి. ఆమె అంటే రామ్మోహన్ రావుకు ఎంతో ప్రేమ.

వాళ్లకు ఒక్కగానొక్క కొడుకు. అలాగే రామ్మోహన్ రావుకు ఇద్దరు తమ్ముళ్లు. వారి భార్యలు, పిల్లలు కూడా అదే ఇంట్లో ఉంటారు.

ఆ ఇంట్లో పిల్లల అల్లరి, పెద్దవాళ్ల మాటలు, కోడళ్ల సందడి ఎప్పుడూ ఉంటుంది.

ఆ రోజు ఉదయం అందరూ కలిసి భోజనం చేస్తుండగా సావిత్రి భర్తతో అంది.

“ఏవండీ, ఈరోజు కూడా ఆఫీస్‌కు త్వరగా వెళ్తున్నారా?”

“అవును సావిత్రి. కొంచెం ముఖ్యమైన పని ఉంది.”

“పనులు తప్ప మీకు ఇంకేమీ గుర్తుండవు అనుకుంటా.”

అంటూ సరదాగా అంది.

రామ్మోహన్ రావు నవ్వుతూ,

“అలా ఏమీ లేదు. నువ్వు గుర్తొస్తేనే కదా ఇంటికి త్వరగా వచ్చేస్తాను.”

అన్నాడు.

అందరూ నవ్వుకున్నారు.

భోజనం తర్వాత రామ్మోహన్ రావు తన గదిలోకి వెళ్లాడు. అక్కడ ఉన్న పాత ఫోటో ఆల్బమ్ కంటపడింది.

దాన్ని తెరిచి చూస్తుండగా ఒక ఫోటో దగ్గర ఆగిపోయాడు.

ఆ ఫోటోలో ఇద్దరు యువకులు భుజాలపై చేతులు వేసుకుని నవ్వుతూ ఉన్నారు.

ఒకరు రామ్మోహన్ రావు.

మరొకరు ఆయన చిన్ననాటి స్నేహితుడు శేషయ్య.

ఆ ఫోటోను చూస్తూ ఆయన ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది.

“ఎన్నాళ్లయిందోరా నిన్ను చూసి శేషయ్యా…”

అంటూ ఆ ఫోటోను ప్రేమగా నిమిరాడు.

అంతలో సావిత్రి గదిలోకి వచ్చింది.

“ఏమండీ, ఎవరిని అంతగా చూస్తున్నారు?”

“నా పాత స్నేహితుడు శేషయ్యను గుర్తుచేసుకుంటున్నాను సావిత్రి. మేమిద్దరం ఒకే ఊరిలో కలిసి పెరిగాం. వాడితో గడిపిన రోజులు ఇప్పటికీ మర్చిపోలేను.”

“మరి ఒకసారి వెళ్లి చూసి రావచ్చుగా?”

రామ్మోహన్ రావు ఆమె వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.

“వెళ్లాలనే ఉంది సావిత్రి. కానీ ఇన్ని సంవత్సరాలుగా పనుల్లోనే ఉండిపోయాను.”

“అయితే ఇంకెందుకు ఆలస్యం? వెళ్లి మీ స్నేహితుడిని చూసి రండి.”

ఆ మాటలు విన్న రామ్మోహన్ రావు మనసులో ఏదో తెలియని ఆనందం కలిగింది.

అదే రాత్రి…

పల్లెటూరిలో హారిక ఇంట్లో అందరూ భోజనాలు చేస్తున్నారు.

అప్పుడే మధు ఒక విషయం చెప్పాడు.

“హారికా… రేపు నీకు ఒక సంబంధం గురించి మాట్లాడాలి. పెళ్లివాళ్లు వస్తున్నారు. నువ్వు ఉదయాన్నే లేచి ఇంట్లో పనులన్నీ చూసుకో.”

హారిక చేతిలోని గిన్నె అలాగే ఆగిపోయింది.

“మామయ్యా… నాకు ఇప్పుడే పెళ్లి వద్దు. నేను ఇంకా చదువుకోవాలని అనుకుంటున్నాను.”

ఆ మాట విన్న లలితమ్మ కోపంగా చూసింది.

“ఏంటే? మళ్లీ చదువా? నీకు పెళ్లి చేయాలని చూస్తుంటే ఇవేం మాటలు?”

హారిక తలదించుకుంది.

ఆమె మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న…

నా జీవితం గురించి నాకు ఎప్పటికీ నిర్ణయం తీసుకునే అవకాశం రాదా?

అదే సమయంలో హైదరాబాద్‌లో రామ్మోహన్ రావు తన స్నేహితుడిని కలవడానికి పల్లెటూరికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

ఆ ప్రయాణం తన జీవితంలోనే కాదు… మరొక అమ్మాయి జీవితంలో కూడా పెను మార్పు తీసుకురాబోతోందని ఆయనకు అప్పటికి తెలియదు.

కొనసాగుతుంది… ❤️