విధి రాసిన బంధం ❤️ – 3

విధి రాసిన బంధం…

ఆ రాత్రి రామ్మోహన్‌రావుగారికి నిద్ర పట్టలేదు. తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు శేషయ్య గుర్తుకొస్తూనే ఉన్నాడు. ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత అతని గురించి తెలుసుకున్న విషయాలు మనసును కలచివేస్తున్నాయి.

శేషయ్య తన కూతురు హారికను ఎంత ప్రేమగా పెంచాడో ఆయనకు బాగా తెలుసు. చిన్నప్పటి నుంచి హారికను ఎంతో గారాబంగా చూసుకునేవాడని గుర్తు చేసుకున్నారు.

“నా కూతురు బాగా చదువుకోవాలి రామ్మోహన్. తన కాళ్ల మీద తాను నిలబడాలి. ఎవరి మీదా ఆధారపడకుండా బతకాలి” అని శేషయ్య తనతో ఎన్నోసార్లు చెప్పేవాడు.

ఆ మాటలు గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా రామ్మోహన్‌రావుగారి మనసు భారంగా మారుతోంది.

తల్లిదండ్రులు లేని హారిక ఇప్పుడు మామయ్య ఇంట్లో ఉంటోందని, అక్కడ ఎన్నో కష్టాలు పడుతోందని ఆయనకు ముందే తెలిసింది. చదువుకోవాలనే కోరిక ఉన్నా, ఇంటి పనులకే ఆమె జీవితం పరిమితమైపోయిందని తలుచుకుని బాధపడ్డారు.

“శేషయ్యా… నువ్వు ఎంతో ఆశతో పెంచుకున్న నీ కూతురు ఇలా కష్టపడుతుంటే నేను ఎలా చూస్తూ ఉండగలను?” అని తనలో తానే అనుకున్నారు.

మరోవైపు హారిక ఇంట్లో పరిస్థితులు మాత్రం మారలేదు.

తెల్లవారకముందే నిద్రలేచి ఇంటి పనులన్నీ పూర్తి చేయడం, అందరికీ వంట చేసి పెట్టడం, ఇంట్లో వాళ్లు చెప్పిన పనులు చేయడం… ఇదే హారికకు రోజూ అలవాటైపోయింది.

ఆ ఇంట్లో ఆమె మామయ్య మంచివాడే. హారికను తన కూతురిలాగే చూసుకోవాలని అనుకునేవాడు. ఆమె చదువుకోవాలనే కోరిక కూడా ఆయనకు తెలుసు.

కానీ ఆయన భార్య లలితమ్మ ముందు మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేకపోయేవాడు. ఆమెకు కోపం వస్తుందేమోనని భయపడి, హారిక విషయంలో తన మనసులో ఉన్న మాటను కూడా బయటకు చెప్పేవాడు కాదు.

ఒకరోజు ఉదయం హారిక ఇంటి పనులు చేస్తుండగా మామయ్య అక్కడికి వచ్చాడు.

“హారికా… తల్లీ, నువ్వు చదువుకుంటున్నావా?” అని మెల్లగా అడిగాడు.

“చదువుకుంటున్నాను మామయ్య. కానీ ఇంటి పనులు పూర్తయ్యాకే సమయం దొరుకుతోంది” అంది హారిక.

“నీ నాన్న ఉంటే నిన్ను బాగా చదివించేవాడు తల్లీ. నీకు చదువుకోవాలని ఉందని నాకు తెలుసు” అన్నాడు బాధగా.

“నాకు కూడా బాగా చదువుకోవాలని ఉంది మామయ్య. ఏదైనా ఉద్యోగం సంపాదించి మీకు అండగా ఉండాలని ఉంది” అంది హారిక.

ఆ మాటలకు ఆయన మనసు కరిగిపోయింది.

“సరే తల్లీ… ఏదో ఒకటి చేద్దాం” అని చెప్పబోతుండగా లలితమ్మ అక్కడికి వచ్చింది.

“ఏమిటండీ! పొద్దున్నే ఇక్కడ ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారు? హారికా, ఇంకా పని పూర్తవలేదా? వెళ్లి త్వరగా చూడు” అంటూ గట్టిగా అంది.

హారిక వెంటనే అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది. మామయ్య కూడా ఏమీ మాట్లాడకుండా తన పనికి వెళ్లిపోయాడు.

లలితమ్మకు హారిక చదువు మీద అస్సలు ఆసక్తి లేదు. తన ఇంట్లో ఉంటూ చదువుకుంటానని చెప్పడం కూడా ఆమెకు నచ్చేది కాదు.

ఇక రవి విషయానికి వస్తే, అతని ప్రవర్తన హారికకు ఎప్పుడూ ఇబ్బందిగానే ఉండేది. హారిక మీద అతనికి మోజు ఉండేది. ఆమెతో అనవసరంగా మాట్లాడటం, తనకు ఇష్టం లేకపోయినా దగ్గరగా రావడం, కొన్నిసార్లు హద్దులు దాటి ప్రవర్తించడం చేసేవాడు.

హారిక మాత్రం అతనికి దూరంగా ఉండటానికే ప్రయత్నించేది.

ఒకసారి రవి ప్రవర్తన గురించి లలితమ్మకు చెప్పింది.

“అత్తయ్యా… రవి బావ నాతో సరిగ్గా ప్రవర్తించడం లేదు. నాకు అతని ప్రవర్తన నచ్చడం లేదు” అని బాధగా చెప్పింది.

కానీ లలితమ్మ హారిక మాటలను నమ్మలేదు.

“మా రవి గురించి నాకే చెబుతావా? వాడి మీద నిందలు వేయడానికి నీకు సిగ్గుగా లేదా? ముందు నీ పని నువ్వు చూసుకో” అంటూ హారికనే తిట్టింది.

హారికకు చాలా బాధ కలిగింది. తనకు జరిగిన విషయం చెప్పినా తననే తప్పుపడుతున్నారని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

ఈ విషయం మామయ్యకు తెలియకుండా లలితమ్మ జాగ్రత్తపడేది. ఒకవేళ ఆయనకు తెలిసినా, తనను ఎదిరించే ధైర్యం ఆయనకు లేదని ఆమెకు తెలుసు.

ఇదిలా ఉంటే లలితమ్మ మనసులో మరో ఆలోచన నడుస్తోంది.

ఆమె పిన్ని, బాబాయిలకు ఒక కొడుకు, ఒక కూతురు ఉన్నారు. వాళ్లకు ఆస్తిపాస్తులు కూడా బాగానే ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా వాళ్ల కూతురిని రవికి ఇచ్చి పెళ్లి చేస్తే ఆస్తి కూడా తమ కుటుంబానికి ఉపయోగపడుతుందని లలితమ్మ అనుకునేది.

అందుకే రవి పెళ్లి విషయంలో ఆ సంబంధాన్ని ఖాయం చేసుకోవాలని చూస్తోంది.

“మన రవికి పిన్ని వాళ్ల అమ్మాయిని ఇచ్చి పెళ్లి చేస్తే బాగుంటుంది. వాళ్లకు ఆస్తి కూడా ఉంది. మన అబ్బాయికి మంచి సంబంధం అవుతుంది” అని ఒకరోజు భర్తతో చెప్పింది.

“పెళ్లి అంటే ఆస్తి ఒక్కటే చూడకూడదు లలితా. పిల్లల ఇష్టాలు కూడా చూడాలి” అన్నాడు మామయ్య.

“మీరు ప్రతిదానికీ ఏదో ఒక మాట చెబుతారు. నాకు ఏం చేయాలో తెలుసు” అంటూ లలితమ్మ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

హారిక మాత్రం ఇవన్నీ చూస్తూ తన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించేది. తనకు చదువుకోవాలని ఉన్నా, ఇంట్లో తన మాటకు విలువ లేదని అర్థమైపోయింది.

ఆ రాత్రి అందరూ నిద్రపోయాక తన పుస్తకాలను తీసుకుని చదవడానికి కూర్చుంది.

పుస్తకంలోని ప్రతి పేజీ తనకు ఒక కొత్త ఆశను చూపిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.

“నాన్నా… నువ్వు చెప్పినట్టు నేను బాగా చదువుకుంటాను. ఎప్పటికైనా నా కాళ్ల మీద నేను నిలబడతాను” అని మనసులో అనుకుంది.

ఇదంతా తెలియని రామ్మోహన్‌రావుగారు మాత్రం తన స్నేహితుడి కూతురి గురించే ఆలోచిస్తున్నారు.

“హారికను ఇక ఈ పరిస్థితుల్లో వదిలేయకూడదు. ఆమెకు మంచి భవిష్యత్తు ఉండాలి. శేషయ్యకు నేను చేయలేకపోయిన సహాయం, కనీసం అతని కూతురికైనా చేయాలి” అని నిర్ణయించుకున్నారు.

అప్పుడే సావిత్రి ఆయన దగ్గరకు వచ్చింది.

“ఏమండీ, ఇంకా పడుకోలేదా? ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టున్నారు” అంది.

“అవును సావిత్రి. హారిక గురించి ఆలోచిస్తున్నాను. ఆ అమ్మాయికి మనం అండగా ఉండాలి. అందుకోసం ఒక నిర్ణయం తీసుకోవాలనుకుంటున్నాను” అన్నారు.

“ఏ నిర్ణయం?” అని అడిగింది సావిత్రి.

రామ్మోహన్‌రావుగారు కాసేపు మౌనంగా ఉండి, తమ కొడుకు గది వైపు చూశారు.

ఆయన మనసులో ఉన్న ఆలోచన సాధారణమైనది కాదు. అది నెరవేరితే హారిక జీవితమే మారిపోతుంది. కానీ ఆ నిర్ణయానికి తన కుటుంబం అంగీకరిస్తుందా లేదా అన్నదే ఇప్పుడు ఆయన ముందున్న పెద్ద ప్రశ్న.

ఇంకా ఉంది…