మొదటి పరిచయం

ఆ రాత్రంతా అనన్యకు నిద్ర పట్టలేదు.

ఆమె ఫోన్‌లో వచ్చిన మెసేజ్‌ను మళ్లీ మళ్లీ చూస్తోంది.

“రేపు సాయంత్రం 5 గంటలకు పాత రైల్వే స్టేషన్‌కి రా.”

ఆ మెసేజ్ చివర ఉన్న పేరు ఆమె మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలను రేపుతోంది.

అర్జున్.

అతను ఎవరు? తన తల్లికి అతని పేరు వినగానే ఎందుకు అంత భయం కలిగింది? తన గతానికి అతనికి సంబంధం ఏమిటి?

మరుసటి రోజు ఉదయం…

“అనన్యా, ఏంటి ఇంకా నిద్రపోతున్నావా? కాలేజీకి టైమ్ అవుతోంది!” అంటూ దేవిక పిలిచింది.

“వస్తున్నానమ్మా!”

అనన్య త్వరగా తయారై కిందకు వచ్చింది.

భోజనం చేస్తుండగా దేవిక మెల్లగా అడిగింది.

“నిన్న ఆ గదిలో ఏదైనా పాత వస్తువులు దొరికాయా?”

అనన్య ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది.

“లేదు అమ్మా… ఏమీ లేవు.”

ఆమె అబద్ధం చెప్పింది.

కానీ దేవికకు అనన్య ముఖంలో ఏదో మార్పు కనిపించింది.

“అనన్యా, ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో. కొన్నిసార్లు మన గతాన్ని తెలుసుకోవడం కంటే దాన్ని మర్చిపోవడమే మంచిది.”

అనన్య ఏమీ మాట్లాడలేదు.

సాయంత్రం 4:45 అయింది.

ఆమె పాత రైల్వే స్టేషన్‌కు బయలుదేరింది.

స్టేషన్ చాలా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. అక్కడక్కడా కొంతమంది ప్రయాణికులు మాత్రమే కనిపిస్తున్నారు.

అనన్య తన ఫోన్ చూసింది.

5:00 PM.

అంతలో వెనుక నుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

“అనన్య!”

ఆమె ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగింది.

తెల్లటి షర్ట్, నల్లటి జీన్స్ ధరించిన ఒక యువకుడు ఆమె ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.

అతని కళ్లలో ఏదో తెలియని బాధ కనిపిస్తోంది.

“మీరు అర్జున్?” అని అడిగింది అనన్య.

“అవును. నువ్వు రావని అనుకున్నాను.”

“నన్ను ఇక్కడికి ఎందుకు పిలిచారు?”

అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.

“నన్ను మీరు అని పిలవడం మానేయ్. నీకంటే వయసులో కొంచెం పెద్దవాడిని అంతే.”

“సరే. ఇప్పుడు విషయం చెప్పండి.”

అర్జున్ తన జేబులో నుంచి ఒక పాత ఫోటో తీశాడు.

“ఈ ఫోటోలో ఉన్న వ్యక్తి ఎవరో తెలుసా?”

అనన్య ఫోటో తీసుకుని చూసింది.

అందులో ఒక చిన్న పాప, ఒక యువకుడు ఉన్నారు.

ఆ చిన్న పాపను చూసి అనన్య ఆశ్చర్యపోయింది.

ఇది… నేను!”

“అవును. అది నువ్వే.”

“మరి ఈ అబ్బాయి ఎవరు?”

అర్జున్ కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.

“అతనే నేను.”

అనన్య కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

“ఏంటి? మనకు ముందే పరిచయం ఉందా?”

“పరిచయం మాత్రమే కాదు అనన్యా… ఒకప్పుడు నువ్వు లేకుండా నేను ఉండలేకపోయేవాడిని.”

“అంటే?”

అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“నువ్వు చిన్నపిల్లగా ఉన్నప్పుడు మనం ఒకే ఇంట్లో ఉండేవాళ్లం. కానీ ఒక రోజు జరిగిన సంఘటన మనిద్దరినీ విడదీసింది.”

“ఏ సంఘటన?”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పబోతుండగా అతని ఫోన్ మోగింది.

అతను ఫోన్ చూసి ఒక్కసారిగా ముఖం మార్చుకున్నాడు.

“హలో…”

అవతలి వ్యక్తి ఏదో చెప్పాడు.

“ఏంటి? ఆమెకు నిజం తెలిసిపోయిందా?”

అనన్య అతని వైపు అనుమానంగా చూసింది.

“ఎవరికి నిజం తెలిసిపోయింది?”

అర్జున్ ఫోన్ కట్ చేశాడు.

“అనన్యా, నువ్వు వెంటనే ఇంటికి వెళ్లాలి.”

“ముందు నాకు సమాధానం చెప్పు!”

“ఇప్పుడు కాదు. నీకు ప్రమాదం ఉంది.”

“నాకు ఏ ప్రమాదం?”

అర్జున్ ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న తాళం పెట్టాడు.

“ఈ తాళం నీ అమ్మ దగ్గర ఉన్న పాత అల్మారాకు చెందింది. అందులో నీ జీవితాన్ని మార్చే నిజం ఉంది.”

అనన్య తాళం తీసుకుంది.

“అర్జున్… నువ్వు నా జీవితంలోకి ఎందుకు తిరిగి వచ్చావు?”

అతను ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

“ఎందుకంటే నేను నీకు ఇచ్చిన మాటను నిలబెట్టుకోవాలి.”

“ఏ మాట?”

అర్జున్ నెమ్మదిగా వెనక్కి నడిచాడు.

“నిన్ను ఎప్పటికీ ఒంటరిగా వదిలిపెట్టనని ఇచ్చిన మాట.”

అని చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.

ఆ రాత్రి…

అనన్య ఇంటికి చేరుకుంది.

అమ్మ నిద్రపోయిందని అనుకుని నేరుగా పాత అల్మారా దగ్గరకు వెళ్లింది.

అర్జున్ ఇచ్చిన తాళంతో అల్మారా తెరిచింది.

లోపల ఒక డైరీ కనిపించింది.

ఆమె మొదటి పేజీ తెరిచింది.

అందులో ఇలా రాసి ఉంది.

“ఈ రోజు నా జీవితంలోనే భయంకరమైన రోజు. నా కూతురు అనన్యను కాపాడటానికి నేను ఒక అబద్ధం చెప్పాల్సి వచ్చింది. అర్జున్‌ను ఆమెకు దూరం చేయక తప్పలేదు.”

అనన్య చేతిలోని డైరీ జారిపోయింది.

“అమ్మా… నువ్వు నాకు ఏం దాచావు?”

అంతలో వెనుక నుంచి దేవిక గొంతు వినిపించింది.

“ఆ డైరీ మూసేయ్ అనన్యా!”

అనన్య వెనక్కి తిరిగింది.

తల్లి కళ్లలో కన్నీళ్లు.

“అమ్మా… అర్జున్ ఎవరు? అతనికి నాకు ఉన్న సంబంధం ఏమిటి?”

దేవిక నిశ్శబ్దంగా నిలబడిపోయింది.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత ఆమె చెప్పిన మాట అనన్య జీవితాన్నే మార్చేసింది.

“అర్జున్ నీకు కేవలం చిన్ననాటి స్నేహితుడు కాదు అనన్యా… అతని కుటుంబం వల్లే నీ నాన్న చనిపోయాడు!”

అనన్య షాక్‌తో తల్లి వైపు చూసింది.

అదే సమయంలో ఆమె ఫోన్‌కు మరో మెసేజ్ వచ్చింది.

“నీ అమ్మ చెప్పింది పూర్తిగా నిజం కాదు. నిన్ను మోసం చేస్తున్నది ఆమెనే.”

— అర్జున్.

కొనసాగుతుంది