పెళ్లంటే భయం ?? – 3

 

 

 అమ్మా… నువ్వు లేవమ్మా! 🥺

 

రాత్రి సమయం…

 

 

హాస్పిటల్ కారిడార్‌లో అందరూ ఎవరి పనుల్లో వాళ్లు ఉన్నారు..

 

 

 

ఎక్కడ చూసినా తెల్లటి గోడలు… మందుల వాసన… నర్సుల పరుగులు…

 

 

 

 మధ్యమధ్యలో వినిపించే మిషన్ల శబ్దాలు…

 

 

కానీ నా మనసులో మాత్రం ఒకటే మాట తిరుగుతోంది.

 

 

*అమ్మ బతకాలి… అమ్మ నాకు కావాలి…*

 

 

అమ్మను ఎమర్జెన్సీ వార్డులోకి తీసుకెళ్లి దాదాపు గంట దాటిపోయింది.. 

 

 

 

అప్పటి నుంచి నేను ఆ తలుపు వైపే చూస్తూ కూర్చున్నాను..

 

 

 

నా పక్కనే తమ్ముడు నా చేయి పట్టుకుని కూర్చున్నాడు.

 

“అక్కా…”

 

“ఏంట్రా?”

 

“అమ్మ ఎప్పుడు వస్తుంది?”

 

వాడి ప్రశ్నకు నా గొంతు పూడుకుపోయింది..

 

 

“ఇప్పుడే వస్తుందిరా… డాక్టర్లు అమ్మకు మందులు ఇస్తున్నారు కదా!”

 

“నిజంగానా అక్కా?”

 

“నిజమే రా…”

 

అని వాడి తల నిమిరాను.

 

 

కానీ నా కళ్లలోకి చూసి వాడు అడిగిన ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి నా దగ్గర ధైర్యం లేదు.

 

 

ఎందుకంటే అమ్మ ఎప్పుడు వస్తుందో నాకు తెలియదు..

 

 

 

అమ్మ పరిస్థితి ఎలా ఉందో కూడా తెలియదు.

 

 

నాకు తెలిసిందల్లా ఒక్కటే… అమ్మ లేకుండా మా ఇల్లు ఇల్లులా ఉండదు.

 

 

ఉదయం లేవగానే నా కోసం వేడివేడి అన్నం పెట్టేది అమ్మే..

 

 

 

 నేను కోపంగా మాట్లాడినా నవ్వుతూ భరించేది అమ్మే. నాకు బాధ కలిగితే నా ముఖం చూడగానే కనిపెట్టేది అమ్మే..

 

 

 

 

అలాంటిది ఇప్పుడు నా కళ్లముందే ఉన్నా, తనతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేకపోతున్నాను.

 

 

 

అమ్మా… నువ్వు లేవమ్మా!

 

నాకు నువ్వు కావాలమ్మా!

 

అని మనసులోనే వెయ్యిసార్లు అరిచాను.

 

ఇంతలో నాన్న మా దగ్గరికి వచ్చారు.

 

“ఏమైంది? డాక్టర్ ఏమైనా చెప్పాడా?” అని అడిగారు.

 

 

ఆయన మాట వినగానే నాకు కోపం వచ్చింది.

 

“మీకు ఇప్పుడు గుర్తొచ్చిందా నాన్నా? 

 

 

 

అమ్మను హాస్పిటల్‌కి తీసుకొచ్చి ఇన్ని గంటలైంది. ఒక్కసారి వెళ్లి డాక్టర్‌ను అడగాలనిపించలేదా? 

అమ్మ ఎలా ఉందో తెలుసుకోవాలనిపించలేదా?”

 

 

నాన్న ఏమీ మాట్లాడలేదు.

 

 

“అమ్మకు ఏమవుతుందో మీకు తెలుసా నాన్నా? నాకు ఎంత భయంగా ఉందో తెలుసా? 

 

 

 

తమ్ముడు అమ్మ కోసం ఏడుస్తుంటే నేను ఏం చెప్పాలో తెలియక చచ్చిపోతున్నాను. మీరేమో…”

 

 

నా మాట పూర్తికాకముందే కన్నీళ్లు వచ్చేశాయి.

 

“అక్కా… ఏడవకే!”

 

తమ్ముడు నా చేతిని పట్టుకున్నాడు.

 

వాడి మాటతో నేను మౌనంగా ఉండిపోయాను.

 

నాన్న తలదించుకుని పక్కకు వెళ్లి కూర్చున్నారు.

 

 

ఆయన ముఖంలో ఏదో బాధ కనిపించింది. 

కానీ ఆ బాధ నిజంగా అమ్మ గురించా? 

లేక తన పరిస్థితి గురించా? నాకు అర్థం కాలేదు.

 

 

ఎందుకంటే చిన్నప్పటి నుంచి నాన్నను ఎక్కువగా చూసింది ప్రేమతో కాదు… భయంతోనే.

 

 

ఆయన ఇంటికి వచ్చే సమయం దగ్గరపడితే అమ్మ ముఖంలో ఆందోళన కనిపించేది.

 

 

 

 ఆయన తాగి వస్తే ఇంట్లో మాటలు తగ్గిపోయేవి. చిన్న చిన్న విషయాలకే గొడవలు మొదలయ్యేవి.

 

 

అమ్మ మాత్రం అన్నీ భరించేది..

 

మా కోసం భరించేదేమో!

 

 

కానీ అమ్మ భరిస్తున్న ప్రతిసారీ నా మనసులో ఒక ప్రశ్న పెరుగుతూనే ఉండేది..

 

 

 

**ఒక ఆడపిల్ల పెళ్లి చేసుకుంటే తన సంతోషాన్ని కూడా మరిచిపోవాలా?**

 

 

తనకు నచ్చినట్టు జీవించే హక్కు ఉండదా?

 

 

తన బాధను చెప్పుకునే హక్కు ఉండదా?

 

 

కుటుంబం కోసం అన్నీ వదులుకోవడమే భార్య బాధ్యతా?

 

 

నాకు తెలియదు.

 

 

కానీ అమ్మ జీవితాన్ని చూస్తుంటే పెళ్లి అనే మాటే నాకు భయాన్ని కలిగిస్తోంది..

 

 

అమ్మా ఒక్కటే కాదు మా అమ్మమ్మకి అంతే పెళ్లి అనే పేరుతో బాధ్యత లేని ఒక మగడు ఇచ్చి పెళ్లి చేశారు..

 

 

 

ఇంతలో ఎమర్జెన్సీ వార్డు తలుపు తెరుచుకుంది.

ఒక డాక్టర్ బయటకు వచ్చారు.

 

 

నేను వెంటనే లేచి ఆయన దగ్గరికి పరుగెత్తాను.

 

 

“డాక్టర్ గారూ… మా అమ్మ ఎలా ఉంది? తను బాగానే ఉందా? ఒక్కసారి చెప్పండి డాక్టర్!”

 

 

డాక్టర్ నా వైపు చూశారు.

 

 

“మీరు అమ్మాయి కదా? మీ అమ్మకు గుండె సంబంధిత సమస్య తీవ్రంగా ఉంది..

 

 

 ప్రస్తుతం మేము చికిత్స అందిస్తున్నాం. మరికొన్ని పరీక్షలు చేయాలి. మీరు ధైర్యంగా ఉండండి.”

 

 

 

ఆ మాటలు విన్న వెంటనే నా కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి.

 

 

 

“డాక్టర్ గారూ… మా దగ్గర ఎక్కువ డబ్బులు లేవు. కానీ నా అమ్మను కాపాడండి..

 

 

 

నేను ఏ పని చేసైనా డబ్బులు సంపాదిస్తాను. మా అమ్మకు ఏమీ కాకుండా చూడండి.”

 

 

డాక్టర్ నన్ను ఓదారుస్తూ,

 

“ముందు ఆందోళన పడకండి. అవసరమైన చికిత్స గురించి మీకు వివరిస్తాం..

 

 

 

 

 అందుబాటులో ఉన్న సహాయం గురించి కూడా హాస్పిటల్‌లో అడగండి” అన్నారు.

 

 

నేను తల ఊపాను.

 

డబ్బులు…

 

మళ్లీ అదే మాట.

 

 

అమ్మ ప్రాణాల గురించి ఆలోచిస్తున్న నా మనసులోకి కూడా డబ్బుల ఆలోచనే వస్తోంది.

 

ఎక్కడి నుంచి తీసుకురావాలి?

 

ఎవరిని అడగాలి?

 

మా బంధువుల దగ్గరా? వాళ్లకే ఎన్నో కష్టాలు ఉన్నాయి.

 

నాన్న దగ్గరా? ఆయన పరిస్థితి నాకు తెలుసు.

 

నా దగ్గర ఉన్న చిన్న మొత్తమంతా అయిపోయింది.

 

అయినా ఏదో ఒక మార్గం వెతకాలి.

 

అమ్మ కోసం నేను ఏదైనా చేస్తాను.

 

ఆ సమయంలోనే నా ఫోన్ మోగింది.

 

మా పక్కింటి సరోజ అత్త ఫోన్ చేసింది.

 

 

“అమ్మాయి… మీ అమ్మ ఎలా ఉంది? మీ తమ్ముడు ఏడుస్తున్నాడని తెలిసి ఫోన్ చేశాను.”

 

 

నేను జరిగినదంతా చెప్పాను.

ఆమె కాసేపు మౌనంగా ఉండి,

 

 

“భయపడకు తల్లీ. నేను మీ ఇంటికి వచ్చి మీకు కావాల్సిన బట్టలు, కొంచెం తిండి తీసుకొస్తాను..

 

 

 

 

 అవసరమైతే మీకు తెలిసిన వాళ్లను అడిగి సహాయం ప్రయత్నిస్తాను” అంది.

 

 

 

ఆ మాట వినగానే నా మనసుకు కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది..

 

 

 

 

ఈ ప్రపంచంలో అందరూ ఒకేలా ఉండరు కదా! అని ఆ క్షణం అనిపించింది…

 

 

 

మన బాధను పట్టించుకోని వాళ్లు ఉంటారు. మన కన్నీళ్లను చూసి మన కోసం ముందుకు వచ్చే వాళ్లు కూడా ఉంటారు..

 

 

 

 

అదే సమయంలో తమ్ముడు నా ఒడిలో తల పెట్టుకున్నాడు.

 

 

“అక్కా… నాకు ఆకలిగా ఉంది.”

 

 

ఆ మాట వినగానే నా మనసు మరింత బాధపడింది.

 

అమ్మ హాస్పిటల్‌లో ఉంది. నాన్న సరిగా లేరు. తమ్ముడికి ఆకలిగా ఉంది.

 

 

నేను అక్కను కదా!

 

వాడికి అన్నం పెట్టాలి. వాడిని చూసుకోవాలి. అమ్మ గురించి కూడా ఆలోచించాలి.

 

 

కానీ నా కడుపులో కూడా ఉదయం నుంచి ఏమీ లేదు..

 

 

 

అయినా వాడి కోసం ఏదైనా కొనుక్కురావాలని లేచాను.

 

 

 

నా దగ్గర మిగిలిన డబ్బులు లెక్కపెట్టాను…

చాలా తక్కువ ఉన్నాయి.

 

 

హాస్పిటల్ బయట ఉన్న చిన్న దుకాణం దగ్గరికి వెళ్లి రెండు బిస్కెట్ ప్యాకెట్లు కొన్నాను..

 

 

 

తమ్ముడికి ఇచ్చాను.

 

“నువ్వు తిను రా.”

 

“మరి నువ్వు?”

 

“నేను తిన్నానురా.”

 

వాడు బిస్కెట్ ప్యాకెట్ నా చేతిలో పెట్టాడు.

 

“అక్కా, నువ్వు కూడా తిను. నువ్వు తినకపోతే నాకు వద్దు.”

 

 

వాడి చిన్న మనసులో ఉన్న ప్రేమను చూసి నా కన్నీళ్లు ఆగలేదు..

 

 

 

ఒక చిన్న బిస్కెట్ ప్యాకెట్‌ను ఇద్దరం పంచుకుని తిన్నాం..

 

 

 

అదే మా రాత్రి భోజనం.

 

 

కొంతసేపటికి సరోజ అత్త వచ్చింది. మాకు నీళ్లు ఇచ్చి, తమ్ముడిని దగ్గర కూర్చోబెట్టుకుని ఓదార్చింది.

 

 

 

“ఏడవకండి పిల్లలూ. మీ అమ్మకు మంచి జరగాలని దేవుడిని ప్రార్థిద్దాం.”

 

 

 

నేను మాత్రం అమ్మ ఉన్న వార్డు వైపు చూస్తూనే ఉన్నాను..

 

 

 

ఎప్పుడు బయటకు తీసుకొస్తారో?

 

ఎప్పుడు అమ్మ కళ్ళు తెరుస్తుందో?

 

 

ఎప్పుడు నన్ను చూసి, “ఏడవకే పిచ్చిదానా!” అని అంటుందో?

 

 

ఆమె మాట కోసం నా మనసు ఎదురుచూస్తోంది.

 

రాత్రి మరింత గడిచింది.

 

 

తమ్ముడు అలసిపోయి నా ఒడిలోనే నిద్రపోయాడు.నేను మాత్రం నిద్రపోలేకపోయాను.

 

 

అమ్మను చూడకుండా, తన గొంతు వినకుండా, తన చేతిని పట్టుకోకుండా ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేకపోతున్నాను..

 

 

 

నా మనసులో అమ్మతో ఎన్నో మాటలు చెప్పాలనిపించింది.

 

 

 

“అమ్మా… నేను నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి.

 

నువ్వు ఎప్పుడూ మా కోసం మాత్రమే బతుకుతున్నావు..

 

 

నీకంటూ ఎప్పుడైనా ఒక కోరిక ఉందా అమ్మా? నువ్వు సంతోషంగా ఉండాలనుకున్న రోజులు ఎన్ని? నువ్వు ఏడ్చినప్పుడు నీ కన్నీళ్లు తుడిచిన వాళ్లు ఎవరు?

 

 

 

నువ్వు మమ్మల్ని పెంచడానికి ఎన్నో కష్టాలు పడ్డావు. కానీ నీకు కూడా ఒక జీవితం ఉందని ఎవరైనా ఆలోచించారా?

 

 

 

అమ్మా… నువ్వు బాగైపోయాక నేను నీకు అండగా ఉంటాను.

 

 

నిన్ను ఒంటరిగా బాధపడనివ్వను.

 

నా తమ్ముడిని మంచి మనిషిగా పెంచుతాను.

 

ఒకరోజు మనం కూడా సంతోషంగా నవ్వుకుంటాం.

 

ఆ రోజు కోసం నువ్వు బతకాలి అమ్మా…”

 

అలా మనసులోనే మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా, మళ్లీ వార్డు తలుపు తెరుచుకుంది.

 

ఒక నర్స్ బయటకు వచ్చి మా వైపు చూసింది.

 

“రోగి బంధువులు ఎవరు?”

 

నేను ఒక్కసారిగా లేచాను.

 

“నేనే అండి! మా అమ్మ ఎలా ఉంది?”

 

ఆమె చెప్పబోయే మాట కోసం నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

 

 

 

నర్స్ ముఖంలో కనిపించిన గంభీరత చూసి నా శరీరమంతా వణికిపోయింది.

 

 

**“మీ అమ్మ గురించి డాక్టర్ మీతో మాట్లాడాలి. లోపలికి రండి…”**

 

 

ఆ మాట వినగానే నా కాళ్లు ముందుకు కదలడం లేదు.

 

 

నా మనసులో ఒక్కటే ప్రార్థన.

 

*దేవుడా… నా అమ్మను నాకు దూరం చేయకు!*

 

 

డాక్టర్ ముందుకు అయితే వెళ్ళాను గాని ధైర్యం చాలడం లేదు .. 

 

 

ఏం చెప్పుతారా అని  మౌనంగా వెళ్లి అయినా ముందు నుంచుని చూస్తున్న  ?? 

 

 

నన్ను నా పరిస్థితి తెలిసి ఆయన అడిగిన ప్రశ్న ?? 

 

 

ఒక్క రాత్రి నాతో గడుపు .. మీ అమ్మా హాస్పిటల్ బిల్లు మొత్తం నేను చూస్తుంటాను .. 

 

 

ఏం అంటావు ?? ఎలాగో మీ నాన్న చేతగాని వాడేమో  అందుకే నేను చెప్పినట్టు చేయి .. 

 

 

నీకు ఎంత కావాలంటే అంత ఇస్తానులే..  కోపంగా, లాగి పెట్టి ఒకటి కొట్టాను .. 

 

 

 

ఏరా నా పరిస్థితి ఆసరాగా నీకు కావాల్సింది అడుగుతున్నావు  ?? 

 

 

 

ఎంతో పవిత్రమైన వృత్తిలో ఉండి ఇలాంటి పాపాలు నువ్వు చేసింది ఛీఛీ .. 

 

 

 

ఏంటే ఎక్కువ వాగుతున్నావ్ హా ?? ఏం చూసుకొని నీకు అంత పొగరు  నేను తల్చుకుంటే  ?? 

 

 

** కంటిన్యూ … 💔**