New Katha Varnika is now on Google Play — read Telugu stories on your phone. Learn more
పెళ్లంటే భయం ?? – 2

పెళ్లంటే భయం ?? – 2

 

 

 

అమ్మా ఏమైందమ్మా ఒకసారి చూడు నేను ఎంతలా చెంపలు తట్టిన లేవడం లేదు …

 

 

 

 

భయంగా అమ్మా ఒకసారి చూడమ్మా నాకు భయంగా ఉంది .. వెక్కిళ్లు మధ్య అమ్మా  అని..

 

 

 

ఎంతలా పిలుస్తున్న లేకపోవడంతో  మా ఊరు హాస్పిటల్ కి తీసుకోని వెళ్ళాను .. 

 

 

 

 

మాది చిన్న పల్లెటూరు కాబట్టి హార్ట్ ఎటాక్  వచ్చింది టౌన్ కి తీసుకుని వెళ్ళండి ..

 

 

 

తనకి సివిఆర్ పెయిన్ వచ్చింది ఇదివరకు ఒకసారి వచ్చినట్లు ఉంటుంది..  

 

 

 

నా  వల్ల కాదు మీకు ప్రాణం పోయిన ఇష్టమే అయితే చెప్పండి చేస్తాను ??

 

 

 

మీకు అయితే సర్జరీకి రెడి చేసుకుంటా చెప్పండి??.. వద్దు డాక్టర్ నే.. నేను సిటీకి తీసుకు వెళ్తాను ..

 

 

 

 

అంబులెన్సు రావడం మ్మ నేను నాన్న ఎక్కాము దానిలో .. ఇప్పుడు కుడా నాన్న తాగారు .. 

 

 

 

ఆయనకి ఏం జరుగుతుంది కుడా తెలియడం లేదు అసలు ఏదో మాతో వస్తున్నారు అంతే?? 

 

 

 

అంతలా తాగి ఉన్నాడు .. ఇలాంటి అప్పుడే నాన్న మీదా ఎక్కడ లేని కోపం వచ్చింది .. 

 

 

 

అయిపోయింది అంత అయిపోయింది మధ్యలో అమ్మా ఊపిరి పీల్చుకోవడం లేదు .. 

 

 

 

భయంగా నర్స్ వైపు చూశాను.. తను ఇంకో 1000 రూపాయలు ఇస్తేగానీ ఎక్కువ చూడను అంటుంది.. 

 

 

 

పిచ్చి కోపం ” బాధ అన్ని వచ్చిన నేను ఏం చేయగలను తింటే బ్రతికే దానిని ?? 

 

 

 

చేస్తుంటే రోజు గడిచే వాళ్ళం మేము ఎంత సేపు పేదరికం మా చుట్టూ మేము దాని చుట్టూ తిరుగుతుంటే ?? 

 

 

 

 

అబ్బా ఏం జీవితం అనిపిస్తుంది ..  కోపం రాదా  డబ్బులు కావాలి అమ్మా ఊపిరి పీల్చుకోవాలంటే .. 

 

 

 

 

ఏం చేయాలి? నా దగ్గర ఉన్న వాటినే ఇచ్చాను  … అమ్మా నువ్వు కుడా నన్ను వదలి వెళ్లి పోవాలి అనుకుంటాను .. 

 

 

 

 

కొంచెం ధైర్యంగా ఉండు మన బ్రతకను మనమే బాగు చేసుకోవాలి అర్థమైందా .. 

 

 

 

 

నేను చెప్పేది  నీకు అర్థంకాలే కాదా ?? వెక్కిళ్లు పెట్టి ఏడుస్తున్నా 

 

 

నేను తమ్ముడు వాడిని దగ్గరికి తీసుకొని  ఊరుకోరా !! అమ్మా ఏం కాదురా ఏడవకు .. 

 

 

 

 హాస్పిటల్  వచ్చింది మరోసారి   అమ్మా పరిస్థితి తల్చుకుంటే భయంగానే ఉంది .. 

 

 

 

నా అంటూ ఎవరు లేరు? ఆదరించే చట్టాలు లేరు  మేము బాధలు పడితే చూసి ఆనందించే వారు తప్పా ? 

 

 

 

అమ్మా ఏమైందమ్మా ఒకసారి చూడు నేను ఎంతలా చెంపలు తట్టిన లేవడం లేదు …

 

 

 

 

భయంగా అమ్మా ఒకసారి చూడమ్మా నాకు భయంగా ఉంది .. వెక్కిళ్లు మధ్య అమ్మా అని..

 

 

 

ఎంతలా పిలుస్తున్న లేకపోవడంతో మా ఊరు హాస్పిటల్ కి తీసుకోని వెళ్ళాను .. 

 

 

 

 

మాది చిన్న పల్లెటూరు కాబట్టి హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చింది టౌన్ కి తీసుకుని వెళ్ళండి ..

 

 

 

తనకి సివిఆర్ పెయిన్ వచ్చింది ఇదివరకు ఒకసారి వచ్చినట్లు ఉంటుంది..  

 

 

 

నా వల్ల కాదు మీకు ప్రాణం పోయిన ఇష్టమే అయితే చెప్పండి చేస్తాను ??

 

 

 

మీకు అయితే సర్జరీకి రెడి చేసుకుంటా చెప్పండి??.. వద్దు డాక్టర్ నే.. నేను సిటీకి తీసుకు వెళ్తాను ..

 

 

 

 

అంబులెన్సు రావడం మ్మ నేను నాన్న ఎక్కాము దానిలో .. ఇప్పుడు కుడా నాన్న తాగారు .. 

 

 

 

ఆయనకి ఏం జరుగుతుంది కుడా తెలియడం లేదు అసలు ఏదో మాతో వస్తున్నారు అంతే?? 

 

 

 

అంతలా తాగి ఉన్నాడు .. ఇలాంటి అప్పుడే నాన్న మీదా ఎక్కడ లేని కోపం వచ్చింది .. 

 

 

 

అయిపోయింది అంత అయిపోయింది మధ్యలో అమ్మా ఊపిరి పీల్చుకోవడం లేదు .. 

 

 

 

భయంగా నర్స్ వైపు చూశాను.. తను ఇంకో 1000 రూపాయలు ఇస్తేగానీ ఎక్కువ చూడను అంటుంది.. 

 

 

 

పిచ్చి కోపం ” బాధ అన్ని వచ్చిన నేను ఏం చేయగలను తింటే బ్రతికే దానిని ?? 

 

 

 

చేస్తుంటే రోజు గడిచే వాళ్ళం మేము ఎంత సేపు పేదరికం మా చుట్టూ మేము దాని చుట్టూ తిరుగుతుంటే ?? 

 

 

 

 

అబ్బా ఏం జీవితం అనిపిస్తుంది .. కోపం రాదా డబ్బులు కావాలి అమ్మా ఊపిరి పీల్చుకోవాలంటే .. 

 

 

 

 

ఏం చేయాలి? నా దగ్గర ఉన్న వాటినే ఇచ్చాను … అమ్మా నువ్వు కుడా నన్ను వదలి వెళ్లి పోవాలి అనుకుంటాను .. 

 

 

 

 

కొంచెం ధైర్యంగా ఉండు మన బ్రతకను మనమే బాగు చేసుకోవాలి అర్థమైందా .. 

 

 

 

 

నేను చెప్పేది నీకు అర్థంకాలే కాదా ?? వెక్కిళ్లు పెట్టి ఏడుస్తున్నా నేను తమ్ముడు వాడిని దగ్గరికి తీసుకొని ఊరుకోరా అమ్మా ఏం కాదురా ఏడవకు .. 

 

 

 

 

 

 

“అమ్మా… ఏమైందమ్మా? ఒక్కసారి కళ్ళు తెరిచి చూడు అమ్మా! నేను వచ్చానమ్మా… నీ కూతుర్ని వచ్చాను. నాతో మాట్లాడు అమ్మా…”

 

 

 

అమ్మ చెంపల మీద మెల్లగా తడుతూ, ఎంతలా పిలిచినా తను మాత్రం కళ్ళు తెరవడం లేదు.

 

 

 

“అమ్మా… లేవమ్మా! నువ్వు లేవకపోతే నేనెలా ఉండాలి? నువ్వు లేకపోతే మమ్మల్ని ఎవరు చూసుకుంటారు? ఒక్కసారి చూడు అమ్మా…”

 

 

 

 

నా చేతులు వణుకుతున్నాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. కళ్ళనిండా నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. ఏం జరుగుతుందో అర్థం కావడం లేదు… 

 

 

 

 

నా గొంతులో మాటలు రావడం లేదు. భయంతో అమ్మను కదిలిస్తూ, వెక్కిళ్లు పెడుతూ ఏడుస్తున్నాను.

 

 

 

 

“అమ్మా… నాకు భయంగా ఉందమ్మా! ఒక్కసారి కళ్ళు తెరిచి చూడు. నువ్వు మాట్లాడకపోతే నాకు ఇంకా భయమేస్తోంది అమ్మా…”

 

 

 

 

అయినా అమ్మా నుంచి ఎలాంటి సమాధానం లేదు.

 

 

ఇంకో క్షణం కూడా అక్కడ ఉండలేకపోయాను. మా ఊరిలో ఉన్న చిన్న హాస్పిటల్‌కి అమ్మను తీసుకెళ్లాను. 

 

 

 

మా ఊరు చిన్న పల్లెటూరు కదా! అక్కడ పెద్ద పెద్ద వైద్య సదుపాయాలు ఎక్కడ ఉంటాయి?

 

అమ్మను పరీక్షించిన డాక్టర్ నా వైపు చూస్తూ,

 

 

 

“అమ్మాయీ, మీ అమ్మకు గుండెపోటు వచ్చినట్టుంది. ఇక్కడ మనం చేయగలిగింది పరిమితం. 

 

 

 

వెంటనే టౌన్‌లో ఉన్న పెద్ద హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లండి. ఆలస్యం చేయకండి” అన్నారు.

 

 

 

ఆ మాట వినగానే నా కాళ్ల కింద భూమి కదిలినట్టయింది.

 

 

 

“డాక్టర్ గారూ… అమ్మకు ఏమీ కాదుగా? తను బతుకుతుంది కదా? 

 

 

 

నాకు అమ్మ కావాలి డాక్టర్! ఎంత ఖర్చయినా నేను చూసుకుంటాను. ముందు మా అమ్మను కాపాడండి…”

 

 

 

నా మాటల్లో భయం ఉంది. నా కళ్ళల్లో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. కానీ నా చేతిలో మాత్రం చిల్లిగవ్వ కూడా లేదు..

 

 

 

డాక్టర్ మళ్లీ అమ్మను పరీక్షించి, అవసరమైన చికిత్స గురించి వివరించారు.

 

 

 

“ఇక్కడ ఉండటం మంచిది కాదు. వెంటనే పెద్ద హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లండి” అన్నారు..

 

 

నేను వెంటనే అంబులెన్స్‌కి ఫోన్ చేశాను..

 

 

అంబులెన్స్ వచ్చేసరికి నాన్న కూడా వచ్చారు. కానీ ఆయన మద్యం తాగి ఉన్నారు. 

 

 

 

అమ్మ పరిస్థితి ఎంత ప్రమాదకరంగా ఉందో ఆయనకు అర్థమవుతోందో లేదో కూడా నాకు తెలియలేదు..

 

 

 

నేను అమ్మ పక్కన కూర్చున్నాను. నాన్న మరోవైపు కూర్చున్నారు.

 

 

అంబులెన్స్ కదిలింది.

 

అమ్మ నా ఒడిలో తల పెట్టుకుని ఉంది. తన చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.

 

 

“అమ్మా… కొంచెం ఓపిక పట్టమ్మా. మనం పెద్ద హాస్పిటల్‌కి వెళ్తున్నాం..

 

 

 

అక్కడ డాక్టర్లు నిన్ను బాగు చేస్తారు. నువ్వు త్వరగా కోలుకుంటావు కదా అమ్మా? మన ఇంటికి వెళ్లాక నీ చేతి వంట తినాలి..

 

 

 

 నాతో మాట్లాడాలి. తమ్ముడిని తిట్టాలి. మళ్లీ మన ఇంట్లో నవ్వులు వినిపించాలి…”

 

 

 

మాట్లాడుతూనే అమ్మ ముఖం వైపు చూస్తున్నాను.. అమ్మ మాత్రం కదలకుండా ఉంది.

 

 

 

నాన్న వైపు చూశాను.

 

ఆయన మౌనంగా కూర్చున్నారు. అమ్మకు ఏమవుతుందో తెలియనట్టుగా, ఏదో లోకంలో ఉన్నట్టుగా ఉన్నారు..

 

 

 

ఆ క్షణంలో నాకు నాన్న మీద ఎక్కడలేని కోపం వచ్చింది…

 

 

 

*“ఇలాంటి సమయంలో కూడా తాగి రావాలా నాన్నా? 

 

 

అమ్మ ప్రాణాలతో పోరాడుతుంటే నీకు బాధ్యత లేదా? 

 

 

మేమంతా నీ పిల్లలం కాదా? అమ్మ నీ భార్య కాదా?”*

 

 

ఆ ప్రశ్నలన్నీ నా మనసులోనే మిగిలిపోయాయి.

 

 

నాన్నను నిలదీసే ధైర్యం కూడా నాకు లేదు. ఎందుకంటే ఆయనను ప్రశ్నిస్తే సమాధానం కన్నా గొడవే ఎక్కువగా వస్తుందని నాకు తెలుసు.

 

 

 

అంబులెన్స్ సైరన్ శబ్దం నా చెవుల్లో మారుమోగుతోంది..

 

 

 

అమ్మ ఊపిరి సరిగా తీసుకోలేకపోతున్నట్టుగా అనిపించింది. నా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది.

 

 

 

“నర్స్ గారూ… మా అమ్మకు ఏమవుతోంది? ఒక్కసారి చూడండి.. ప్లీజ్! నా దగ్గర ఉన్న డబ్బులన్నీ ఇస్తాను. మా అమ్మను కాపాడండి!”.

 

 

 

నేను ఏడుస్తూ వేడుకున్నాను.

 

నర్స్ నా వైపు చూసి,

 

“ముందు డబ్బులు ఏర్పాటు చేసుకోండి. ఇంకా ఖర్చవుతుంది” అంది..

 

 

 

ఆ సమయంలో నా దగ్గరున్న డబ్బులన్నీ ఇచ్చేశాను. అయినా ఇంకా డబ్బులు కావాలన్నారు..

 

 

నా దగ్గర ఇంకేమీ లేవు.

 

ఏడవాలా? అరవాలా? ఎవరినైనా అడగాలా? ఏం చేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు..

 

 

 

*అమ్మా… నీకు ఊపిరి పీల్చుకోవాలంటే కూడా డబ్బులు కావాలా?*

 

 

ఆ ఆలోచన నా గుండెను ముక్కలు చేసింది.

 

పేదరికం అంటే కేవలం డబ్బులు లేకపోవడం కాదని ఆ రోజు నాకు తెలిసింది..

 

 

 

మనకు ప్రాణంగా ఉండే మనిషి కళ్ళముందు బాధపడుతుంటే, అతన్ని కాపాడుకోవడానికి కావాల్సిన డబ్బు మన దగ్గర లేకపోవడం… అదే అసలైన నిస్సహాయత.

 

 

 

 

మా ఇంట్లో రోజూ కష్టపడితేనే కడుపునిండా తినగలుగుతాం. ఒక రోజు పని దొరికితే మరో రోజు దొరుకుతుందో లేదో తెలియదు. 

 

 

 

అలాంటి మేము ఇంత పెద్ద ఖర్చును ఎలా భరించగలం?

 

 

*ఎందుకమ్మా మాకు ఇలాంటి జీవితం?*

 

పేదరికం మా ఇంటి గుమ్మం దగ్గర ఆగిపోకుండా, మా జీవితాల చుట్టూ గోడలు కట్టేసింది.

 

 

. ఆ గోడలు దాటి బయటకు రావాలని ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ ఏదో ఒక కష్టం మమ్మల్ని వెనక్కి లాగుతోంది.

 

 

 

“అమ్మా… నువ్వు కూడా నన్ను వదిలి వెళ్లిపోతే నేనేం కావాలి? నాకు నువ్వు తప్ప ఎవరున్నారు? నేను ఇంకా చిన్నదాన్నే కదా అమ్మా! ఇంత పెద్ద కష్టాన్ని ఎలా భరించాలి?”

 

 

 

నా కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు.

 

అమ్మ చేయి గట్టిగా పట్టుకున్నాను.

 

“అమ్మా… నువ్వు బాగైపోతే చాలు. నేను బాగా చదువుకుంటాను. ఉద్యోగం సంపాదిస్తాను..

 

 

 

 

నిన్ను కష్టపడనివ్వను. మన ఇంట్లో నాన్న వల్ల వచ్చే బాధలన్నీ తొలగించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. తమ్ముడిని బాగా చదివిస్తాను..

 

 

 

 మనం కూడా సంతోషంగా బతకొచ్చు అమ్మా…”

నా మాటలు అమ్మకు వినిపిస్తున్నాయో లేదో తెలియదు.

 

 

. అయినా నా మనసులో ఉన్న ఆశలన్నీ తన చెవిలో చెబుతున్నట్టుగా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాను.

 

 

 

 

కొంతసేపటికి నా తమ్ముడు కూడా హాస్పిటల్‌కి వచ్చాడు. వాడి కళ్ళల్లో భయం కనిపిస్తోంది.

 

 

 

 

“అక్కా… అమ్మకు ఏమైంది? అమ్మ మన దగ్గరికి వస్తుందా? అమ్మ చనిపోదు కదా అక్కా?”

 

 

 

వాడి ప్రశ్న విన్న క్షణం నా గుండె పగిలిపోయింది.

 

ఏం చెప్పాలి వాడికి?

 

 

 

నాకే ఏమీ తెలియనప్పుడు, వాడికి ఏం సమాధానం చెప్పగలను?

 

 

 

అయినా వాడి ముందు నేను ధైర్యంగా ఉండాలి. ఎందుకంటే వాడికి నేనే అక్కను. ఈ సమయంలో వాడికి నేనే ధైర్యం.

 

 

 

వాడిని దగ్గరికి తీసుకుని,

 

“ఏం కాదురా… మన అమ్మకు ఏమీ కాదు. డాక్టర్లు చూస్తున్నారు కదా! 

 

 

 

అమ్మ త్వరగా కోలుకుని మన దగ్గరికి వస్తుంది. నువ్వు ఏడవకురా…” అన్నాను.

 

 

 

కానీ ఆ మాటలు చెబుతున్నది వాడిని ఓదార్చడానికే కాదు… నన్ను నేను ఓదార్చుకోవడానికి కూడా.

 

 

 

వాడు నా భుజం మీద తల పెట్టుకుని ఏడుస్తున్నాడు.

 

 

 

నేను వాడిని గట్టిగా దగ్గరకు తీసుకున్నాను.

 

 

నా కన్నీళ్లు వాడికి కనిపించకుండా తల తిప్పుకున్నాను.

 

 

 

ఆ రాత్రి హాస్పిటల్ గోడల మధ్య కూర్చుని ఒక విషయం అర్థమైంది.

 

 

 

పేదింటి పిల్లలకు చిన్న వయసులోనే పెద్దవాళ్ల బాధ్యతలు వచ్చేస్తాయి.

 

 

 

. వాళ్లకు కూడా ఏడవాలని ఉంటుంది. భయపడాలని ఉంటుంది..

 

 

 

 

ఎవరో ఒకరు తమను దగ్గరికి తీసుకుని, “భయపడకు, నేనున్నాను” అని చెప్పాలని ఉంటుంది.

 

 

 

కానీ కొన్నిసార్లు వాళ్లకు ఆ మాట చెప్పేవాళ్లే ఉండరు.

 

 

 

అప్పుడు వాళ్లే తమ కన్నీళ్లను తుడుచుకోవాలి. తమ భయాలను దాచుకోవాలి. 

 

 

తమకంటే చిన్నవాళ్లకు ధైర్యం చెప్పాలి.

నేనూ అదే చేస్తున్నాను..

 

 

 

అమ్మ కోసం ప్రార్థిస్తున్నాను. తమ్ముడికి ధైర్యం చెబుతున్నాను..

 

 

 

 

నాన్న మీద కోపాన్ని దిగమింగుకుంటున్నాను. డబ్బుల గురించి ఆలోచిస్తూ లోలోపల కుంగిపోతున్నాను..

 

 

 

అయినా నా మనసులో ఒక ప్రశ్న మాత్రం పదే పదే వినిపిస్తోంది.

 

 

 

*“ఇదేనా జీవితం? ప్రేమించిన వాళ్లను కాపాడుకోవడానికి కూడా డబ్బు కావాలా? పేదవాళ్లకు బాధలు మాత్రమే సొంతమా?”*

 

 

ఆ ప్రశ్నలకు నా దగ్గర సమాధానాలు లేవు.

 

కానీ ఆ రాత్రి నా మనసులో ఒక నిర్ణయం మాత్రం గట్టిగా ఏర్పడింది.

 

 

నేను చదువుకోవాలి. నా కాళ్ల మీద నేను నిలబడాలి. నా తమ్ముడికి మంచి భవిష్యత్తు ఇవ్వాలి..

 

 

 

అమ్మకు ఇకపై ఇలాంటి నిస్సహాయత ఎదురుకాకుండా నా వంతు ప్రయత్నం చేయాలి.

 

 

 

ఎందుకంటే మా జీవితాన్ని మార్చడానికి ఎవరో వస్తారని ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంటే, మా కష్టాలు ఎప్పటికీ తీరవు.

 

 

కానీ…

 

 

ఆ రోజు నుంచి నా మనసులో మరో భయం కూడా పుట్టింది.

 

**పెళ్లంటే భయం!**

 

ఎందుకంటే నా కళ్లముందు ఒక ఆడమనిషి పడుతున్న కష్టాలను చూశాను. తన జీవితాన్ని కుటుంబం కోసం అర్పించుకున్న అమ్మను చూశాను. 

 

 

తన బాధను చెప్పుకోవడానికి కూడా అవకాశం లేని ఆడవాళ్లను ఊహించుకున్నాను.

 

 

 

పెళ్లి అంటే ఇద్దరు మనుషులు కలిసి సంతోషంగా జీవించడం అని పుస్తకాల్లో చదివాను. కథల్లో చూశాను.

 

 

 

కానీ మా ఇంట్లో మాత్రం పెళ్లి తర్వాత అమ్మకు దక్కింది సంతోషం కంటే కన్నీళ్లే ఎక్కువ.

 

 

అందుకే నాకు పెళ్లి అనే మాట వినగానే తెలియని భయం కలుగుతుంది.

 

 

 

*“నేనూ అమ్మలాగే బాధపడాల్సి వస్తుందా? నన్ను అర్థం చేసుకోని మనిషి చేతిలో నా జీవితం పెట్టాల్సి వస్తుందా?

 

 

 

 నా పిల్లలు కూడా నాలాగే భయంతో ఏడవాల్సి వస్తుందా?”*

 

 

ఆలోచనలన్నీ నా మనసును చుట్టుముట్టాయి.

అయినా ఒక విషయం మాత్రం నాకు తెలుసు..

 

 

 

ప్రతి పెళ్లి బాధను ఇవ్వదు. ప్రతి మనిషి ఒకేలా ఉండడు. ప్రేమ, గౌరవం, బాధ్యత ఉన్న బంధం కూడా ఉంటుంది.

 

 

 

కానీ అలాంటి బంధాన్ని గుర్తించే ధైర్యం, నా జీవితాన్ని నేనే నిర్ణయించుకునే స్థైర్యం నాకు కావాలి.

 

 

 

అమ్మ హాస్పిటల్ బెడ్ మీద ఉంది. తమ్ముడు నా పక్కన నిద్రపోయే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. నాన్న ఎక్కడో మౌనంగా కూర్చున్నారు.

 

 

 

నేను మాత్రం అమ్మ చేతిని పట్టుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాను.

 

 

 

నా మనసులో ఒకే ఒక్క ప్రార్థన…

 

“దేవుడా… నా అమ్మను నాకు దూరం చేయకు. నా తమ్ముడి బాల్యాన్ని కన్నీళ్లతో నింపకు..

 

 

 

 

 మా జీవితాల్లో కూడా ఒక్కసారైనా సంతోషాన్ని చూపించు..

 

 

 

 

అమ్మా… నువ్వు బాగై తిరిగి వస్తే చాలు. నీ కూతురు ఇక ఏడవదు అని చెప్పలేను.

 

 

 

 కానీ నీ కోసం ధైర్యంగా నిలబడతాను.నువ్వు నేర్పిన ప్రేమను మర్చిపోను..

 

 

 

 

నువ్వు అనుభవించిన బాధను మాత్రం నా జీవితంలో మళ్లీ రానివ్వకుండా ప్రయత్నిస్తాను…”

 

 

 

ఆ రాత్రి నా కన్నీళ్లు ఆగలేదు.

 

 

కానీ ఆ కన్నీళ్ల మధ్యే నా మనసులో ఒక కొత్త సంకల్పం పుట్టింది..

 

 

 

**పెళ్లంటే భయం… కానీ నా జీవితాన్ని భయమే నిర్ణయించనివ్వను!** 💔

 

 

 

నన్ను చూసుకోవడానికి వచ్చిన పెళ్లి కొడుకు రెండోసారి పెళ్లి చేసుకోవడానికి వచ్చాడు ..  

 

 

 

ఎంత గొప్ప సంబంధం కాదా  మొదటి భార్య ఎన్ని కష్టాలు పడితే వాడిని వదిలించుకుందో నాకు అర్థమైంది ..  

 

 

 

 

నేను చూస్తున్న? వింటున్న ? పత్రి ఒక్కరి పెళ్లి నాకు భయమే కలిగిస్తుంది .. 

 

 

 

🍧🍫🍧🍫🍧🍫🍧🍫

 

కంటిన్యూ ✨