ಪ್ರೀತಿ ಮರೀಚಿಕೆ – 1

“ಅಮ್ಮಾ… ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡುಮ್ಮಾ! ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಮ್ಮಾ… ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನಾನೇಗೆ ಬದುಕಲಿ?” ಎಂದು ತಾಯಿಯ ಮೃತದೇಹದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಆರು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿ ಶ್ರಾವ್ಯಳನ್ನು ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು.

ಆದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಬೇಕಾದ ತಂದೆ ಮೂರ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.

ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ತಾಯಿಯೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಅವಳ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ತಾಯಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವವರೆಗೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಅಮ್ಮ ಒಮ್ಮೆಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮರಳಿ ಬಾರದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

“ಅಪ್ಪಾ… ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ? ಯಾವಾಗ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತಾಳೆ?” ಎಂದು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು ಶ್ರಾವ್ಯ.

ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮೂರ್ತಿಯ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಲ ಯಾರಿಗಾಗಿಯೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ಕೊರತೆ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ತಂದೆ ಮೂರ್ತಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಗಳಿಗೆ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನೆಪವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವಳಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಲೇ ಬಂದನು.

ಒಂದು ದಿನ…

“ಶ್ರಾವ್ಯಾ! ಇಲ್ಲಿ ಬಾ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮಾತನಾಡಬೇಕು,” ಎಂದನು ಮೂರ್ತಿ.

ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹೊಸ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಶ್ರಾವ್ಯ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತಂದೆಯ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು.

“ಇವರ ಹೆಸರು ಲಲಿತಾ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಇವರು ನಿನಗೆ ಅಮ್ಮನಂತೆ ಇರುತ್ತಾರೆ,” ಎಂದನು.

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.

“ಅಮ್ಮನಂತೆ ಅಂದರೆ? ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಅಪ್ಪಾ?” ಎಂದು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.

ಮೂರ್ತಿಯ ಮುಖ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಗಂಭೀರವಾಯಿತು.

“ಸತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಬಾರದು. ಲಲಿತಾರನ್ನು ಅಮ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕು. ಅರ್ಥವಾಯಿತಾ?” ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದನು.

ಶ್ರಾವ್ಯ ಮೌನವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು.

ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬೇರೊಬ್ಬರನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಮೀರುವ ಧೈರ್ಯ ಅವಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಲಲಿತಾಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರಾವ್ಯಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಗಳಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವುದೇ ಉದ್ದೇಶವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮದುವೆಯಾದ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಲಲಿತಾಳ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತು.

“ಏನೇ! ದಿನವಿಡೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೀಯಾ? ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕು!” ಎಂದು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆರು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಗೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳೆಂದರೇನು ಎಂಬುದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಲಲಿತಾ ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾವುದಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

“ನಿನಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ! ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ನಿನಗೆ ಏನನ್ನೂ ಕಲಿಸದೆ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಳಾ?” ಎಂದು ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಮಾತು ಆಡಿದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿ, ಲಲಿತಾಳ ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಲಾಗದೆ ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು.

ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು.

“ಅಪ್ಪಾ… ನನಗೆ ಅಮ್ಮ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.”

“ಈಗ ಮತ್ತೆ ಏನಾಯಿತು?”

“ಲಲಿತಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಪ್ಪಾ. ನಾನು ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.”

“ನೀನು ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರುತ್ತೀಯಾ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಜಗಳ ತಂದಿಡಬೇಡ. ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಕೆಲಸಗಳಿವೆ,” ಎಂದು ಮೂರ್ತಿ ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು.

ಆ ದಿನ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ತಂದೆಗೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲವೆಂದು!

ಅಂದಿನಿಂದ ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಾನೇ ತನ್ನೊಳಗೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಲಿತಳು.

ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಶ್ರಾವ್ಯಳ ವಯಸ್ಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೂ ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನಂತರ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು, ಲಲಿತಾ ಹೇಳಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮುಗಿಸುವುದು… ಇದೇ ಅವಳ ದಿನಚರಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.

ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಓದುವುದೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪ್ರಪಂಚದೊಳಗೆ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋವುಗಳನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ತನಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆದರೆ ಲಲಿತಾಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ.

“ಯಾವಾಗಲೂ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುತ್ತೀಯಾ! ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?” ಎಂದು ಅವಳ ಓದಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವ್ಯ ಮೊದಲ ರ್ಯಾಂಕ್ ಪಡೆದಳು. ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು ಅವಳನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು.

ಆ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಓಡಿಬಂದಳು ಶ್ರಾವ್ಯ.

“ಅಪ್ಪಾ! ಅಪ್ಪಾ! ನಾನು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಫಸ್ಟ್ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ!” ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಓಡಿಹೋದಳು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಾದರೂ ತನ್ನ ತಂದೆ ತನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅವಳಲ್ಲಿತ್ತು.

ಮೂರ್ತಿ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

“ಒಳ್ಳೆಯದು. ಹೀಗೆಯೇ ಓದು,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡನು.

ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಾತು ಕೂಡ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷ ನೀಡಿತ್ತು. ಕನಿಷ್ಠ ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದರೂ ತನ್ನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದನಲ್ಲ ಎಂದು ಖುಷಿಪಟ್ಟಳು.

ಆದರೆ ಲಲಿತಾ ಮಾತ್ರ ಆ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿದಳು.

“ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ರ್ಯಾಂಕ್ ಬಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನೀನೇನೂ ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತುಕೋ,” ಎಂದು ಬೈದಳು.

ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಹುಮಾನ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಆ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದವಳು ತಾಯಿಯ ಫೋಟೋ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು.

“ಅಮ್ಮಾ… ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಅಲ್ವಾ? ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದಿದ್ದರೂ ನೀನಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಅಲ್ವಮ್ಮಾ!” ಎಂದು ತಾಯಿಯ ಫೋಟೋವನ್ನು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅತ್ತಳು.

ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಓದನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾನು ನಿಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು.

ಏಕೆಂದರೆ… ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ತಾನೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯಿತ್ತು.

ಅವಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗಲಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಲಲಿತಾ ವಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು, ಅವಮಾನಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಮೂರ್ತಿ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಎರಡನೇ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ನಂಬುತ್ತಾ, ಮಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಂಚಿತಳಾಗಿದ್ದ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ, ತಂದೆಯ ಆಸರೆಯೂ ಕ್ರಮೇಣ ದೂರವಾಗತೊಡಗಿತು.

ಆದರೂ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭರವಸೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು.

“ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷ ಬರುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನುಷ್ಯರು ನನಗೂ ಎದುರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ…”

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು….

ಓದಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ