ಪ್ರೀತಿ ಮರೀಚಿಕೆ – 2

ತಾಯಿ ಮರಣದ ನಂತರ ತಂದೆ ಮೂರ್ತಿ ಎರಡನೇ ಮದುವೆಯಾದನು. ಲಲಿತ ಅವನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಪಾಲಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹೊಸದೇನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಂಚಿತಳಾದ ಆ ಹುಡುಗಿ, ಮಲತಾಯಿ ಲಲಿತಳ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಅವಮಾನಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಳೆದಳು.

ತಂದೆ ಮೂರ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ಮಗಳ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಲಲಿತ ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಅದನ್ನೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದನು. ಸ್ವಂತ ಮಗಳ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದೂ ಅವನಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಪಾಲಿಗೆ ಓದೊಂದೇ ಆಶಾಕಿರಣವಾಯಿತು.

ಓದಿದರೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಓದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೈಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದರೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವವರಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದರೂ ಅಭಿನಂದಿಸುವವರಿರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಬಂದರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವವರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಲಲಿತಳ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಪಾಲಿಗೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕೆಲಸದವಳ ಸ್ಥಾನ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು.

“ಶ್ರಾವ್ಯಾ! ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಲಲಿತ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದಳು.

ಆಗಷ್ಟೇ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರಾವ್ಯ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು.

“ಅಮ್ಮಾ… ಇವತ್ತು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗ ಹೋಗಬೇಕು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”

“ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ಓದೊಂದೇ ಮುಖ್ಯನಾ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲವಾ? ನಿನ್ನ ಓದಿಗಾಗಿ ನಾವೇನಾದರೂ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವಾ? ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್ ಬರುತ್ತದಲ್ಲ! ಅದರಲ್ಲೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ಮತ್ತೆ ನಮಗ್ಯಾಕೆ ಈ ಬಿಲ್ಡಪ್ಪು?”

ಲಲಿತಳ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಯಿತು.

ಆದರೂ ಏನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

“ಸರಿ ಅಮ್ಮಾ… ನಾನು ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋದಳು.

ಅವಳು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಲಲಿತ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಗೊಣಗಿದಳು.

“ಏನೋ ಈ ಹುಡುಗಿಯದ್ದು! ಯಾವಾಗಲೂ ಪುಸ್ತಕ, ಪರೀಕ್ಷೆ ಅಂತ ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ನಮಗೂ ಈ ತಲೆನೋವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ.”

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಮೂರ್ತಿ, ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದನು.

“ಹೌದು. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಇದಕ್ಕೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.”

ಆ ಮಾತುಗಳು ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು.

ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಲು ಸೂಕ್ತವಾದ ವಾತಾವರಣವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಕಾಲೇಜಿನ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವುದು, ತರಗತಿಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿ ಓದುವುದು, ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು… ಇದೇ ಅವಳ ದಿನಚರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ತಂದೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತಳಾಗಬಾರದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಶ್ರಾವ್ಯ, ತನ್ನ ಓದಿನ ಖರ್ಚಿಗಾಗಿ ಅರೆಕಾಲಿಕ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸಿದಳು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕಾಲೇಜಿನ ಶುಲ್ಕ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಖರ್ಚು, ಪರೀಕ್ಷಾ ಶುಲ್ಕ… ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಕೈಚಾಚಬಾರದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಳು.

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬಿ.ಕಾಂ ಪದವಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದಳು.

ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದ ದಿನ ತನ್ನ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.

ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅವು ನೋವಿನಿಂದ ಬಂದ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳ ನಡುವೆಯೂ ತಾನು ಸಾಧಿಸಿದ ಮೊದಲ ಗೆಲುವಿನ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಮೂಡಿದ ಆನಂದಭಾಷ್ಪಗಳಾಗಿದ್ದವು.

“ಅಮ್ಮಾ… ನೀನು ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದೆಯೋ ಅಲ್ವಾ! ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೋಡು ಅಮ್ಮಾ… ನಿನ್ನ ಮಗಳು ಸೋಲಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಫೋಟೋವನ್ನು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.

ಆದರೆ ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ತನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತಿನಿಂದಾದರೂ ಅಭಿನಂದಿಸುವವರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ ಶ್ರಾವ್ಯ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಬಿ.ಕಾಂ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ ಚಾರ್ಟರ್ಡ್ ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು.

ಸಿಎ ಓದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಮಯ, ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಹಣ… ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಲಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವೂ ಇತ್ತು.

ಆದರೂ ತನ್ನ ಕನಸನ್ನು ಕೈಬಿಡಲು ಅವಳು ಸಿದ್ಧಳಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಅರೆಕಾಲಿಕ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಿಕ್ಕ ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ನಂತರವೂ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಓದಲು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿದ್ರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಯಾಸದಿಂದ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆಯೇ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಲಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅಂತಹ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮಾತುಗಳು ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

“ಶ್ರಾವ್ಯಾ… ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು.”

ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಓದಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಳು. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಾಗಿ ಆತಂಕಗೊಂಡಳು. ಆದರೂ ತನ್ನ ಗುರಿಯ ಮೇಲಿನ ಗಮನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ…

ಓದಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ