പ്രണയവസന്തം – 1

പ്രണയവസന്തം – 1

ഉച്ചസമയത്തെ അലസമായ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് അന്വി കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ സമയം നാലു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രാവിലെ മുതൽ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന തലവേദനയെ ഭയന്ന് കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചിരുന്ന അവൾ, നിർബന്ധിച്ച് കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ കണ്ട വെളുത്ത സീലിംഗ് തന്റെ ജീവിതം പോലെ തന്നെ ശൂന്യമായിരിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നി. ഉറക്കം അവൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകിയിരുന്നില്ല. എന്തോ ഒരു ദുസ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് പാതിവഴിയിൽ ഉണർന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. ഫാനിന്റെ ചിറകുകൾ കറങ്ങുന്ന ശബ്ദം ടക് ടക് എന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഉറക്കത്തിന് പോലും നമ്മുടെ വേദനയെ സഹായിക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.

പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കൽ സ്വയം സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അലസമായി പാറിക്കിടക്കുന്ന മുടി, തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട കണ്ണുകൾ. ടാപ്പ് തുറന്ന് കൈക്കുമ്പിളിൽ വെള്ളമെടുത്ത് മുഖത്തേക്ക് ശക്തിയായി തളിച്ചു.

ആ തണുത്ത ജലത്തുള്ളികൾ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഉറക്കം അകന്നുപോയി. പക്ഷേ മനസ്സിലെ മങ്ങൽ അതേപടി തുടർന്നു.

മുഖം തുടച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് വന്ന അവൾ, പാത്രത്തിലേക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ച് ചായപ്പൊടിയിട്ട് സ്റ്റൗ കത്തിച്ചു. ഒന്നുരണ്ട് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം ചായ തിളച്ചുകൊണ്ട് ‘ചുയ്…’ എന്ന ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ, ആ ചെറിയ ശബ്ദം അവളെ ഏതോ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തി. ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിയതുപോലെ അവൾ ഒരിക്കൽ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി.

അഞ്ച് മണിയോടടുക്കുകയായിരുന്നു. ചായക്കപ്പ് കൈയിലെടുത്ത് തന്റെ 2BHK ഫ്ലാറ്റിലെ ഇടുങ്ങിയ ബാൽക്കണിയിൽ വന്നിരുന്നു. പുറത്ത് നേരിയ പൊടിയും രോഗാണുക്കളും കലർന്ന ബാംഗ്ലൂരിലെ കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള വെളിച്ചം നഗരമാകെ പടർന്നിരുന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ നിന്നുള്ള ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഗന്ധം, താഴെ റോഡിൽ കുട്ടികളുടെ നിലവിളികൾ, ആരോ ഒരു കുട്ടി സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീണ് കരയുന്നു, മറ്റൊരാൾ അത് കണ്ട് ചിരിക്കുന്നു. ദൂരെ ലോകം എത്ര സജീവമായിരിക്കുന്നു, അല്ലേ? എല്ലാവരും അവരവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ അന്വിതയുടെ മുഖമോ? വികാരങ്ങളെല്ലാം മറന്നുപോയ ഏതോ പഴയ കണ്ണാടിപോലെയായിരുന്നു അത്. ചായയുടെ ആവി കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നതുപോലെ അവളുടെ മനസ്സും പതുക്കെ ശൂന്യമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“അന്വി… എന്താ, ഇന്ന് ചായ കുടിക്കാൻ വൈകുമെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ?”

അടുത്ത വീട്ടിലെ സുനന്ദ ആന്റി ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

അന്വിത ഒരിക്കൽ തലയുയർത്തി നോക്കി. ഉടനെ തന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ശൂന്യഭാവം മറച്ചുവെച്ച്, ശീലത്തിന്റെ ഭാഗമായി വന്ന ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു.

“അതെ ആന്റി, കുറച്ച് ഉറങ്ങിപ്പോയി” എന്ന് പറഞ്ഞു. ആ പുഞ്ചിരി എത്രത്തോളം കൃത്രിമമായിരുന്നുവെന്നാൽ, അത് ചുണ്ടുകൾ കടന്ന് പുറത്തേക്ക് എത്തിയതേയില്ല.

“ഉറങ്ങിക്കോ മോളേ, ഓഫീസിലെ ജോലി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെ ടെൻഷനാണ് എടുക്കുന്നത്. നന്നായി വിശ്രമിക്കൂ” എന്ന് ആന്റി സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അന്വിത വീണ്ടും പുഞ്ചിരിക്കുന്നതായി നടിച്ച് ചായക്കപ്പിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ചു. അവർ അവിടെനിന്ന് അകന്നുപോയി.

അവളുടെ പുഞ്ചിരിയും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവർക്കൊപ്പം മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

കപ്പ് കാലിയായതോടെ അകത്തേക്ക് വന്ന് സിങ്കിൽ കഴുകിവെച്ചു. പാത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അടുക്കിവെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ യന്ത്രംപോലെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ് ഒന്നിനോട് മറ്റൊന്ന് തട്ടിയുണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്. മനസ്സിന് യാതൊരു ലക്ഷ്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കുളി കഴിഞ്ഞ് വന്ന അവൾ പൂജാമുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. വിളക്ക് തെളിച്ച്, “ഓം നമഃ ശിവായ…” എന്ന് ഉച്ചരിച്ച ചുണ്ടുകൾ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ നിശ്ശബ്ദമായി.

‘ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത്? എന്താണ് പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത്? ജോലി വേണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാനോ? അതോ അവനോട് ശരിയായി പെരുമാറാൻ കഴിയണമെന്നോ?’

അവൾക്ക് ഒരു ഉത്തരവും മനസ്സിലേക്ക് വന്നില്ല.

സോഫയിൽ ഇരുന്ന് ലാപ്‌ടോപ്പ് തുറന്നു. സ്ക്രീനിലെ നീല വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചു. ഇമെയിൽ ഇൻബോക്സ് നിറഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

‘Application Status: No longer under consideration’

‘Unfortunately, we are moving ahead with another candidate’

ആ വാക്കുകൾ ആരോ വന്ന് അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരമുള്ള കല്ല് വെച്ചതുപോലെ തോന്നിച്ചു. അഞ്ചുവർഷത്തെ കോളേജ് ജീവിതം, ആ പരീക്ഷകൾ, ലാബ് പരീക്ഷകൾ, കോഡിംഗ്, ആ സ്വപ്നങ്ങൾ… എല്ലാം ഈ ഇമെയിലുകൾക്കിടയിൽ ശ്വാസംമുട്ടുകയായിരുന്നു.

സമയം ഏഴു മണിയായി. ഡോർബെൽ മുഴങ്ങി. അന്വി എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. പിന്നെ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ തിരികെ വന്ന് തന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഇരുന്നു.

അവൻ വന്നിരുന്നു. ദിവസം മുഴുവൻ ജോലി ചെയ്തതിന്റെ ക്ഷീണത്തേക്കാൾ മറ്റെന്തോ ഒരു സമ്മർദ്ദം അവന്റെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

“ഹേയ്… വന്നേ!” എന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സോഫയിലേക്ക് ബാഗ് എറിഞ്ഞു.

അന്വിത തലയുയർത്തി നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു, അവൾ തന്നോട് സംസാരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

“ഭയങ്കര തലവേദന. ഒന്ന് ഫ്രഷായി വരാം. ഒരു കപ്പ് ചായ കിട്ടുമോ അന്വി മാഡം?” അവൻ സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഫ്ലാസ്കിൽ ഉണ്ട്, നോക്കൂ. ഇപ്പോഴാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്, ചൂടുണ്ടാകും” അവൾ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അവൻ ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ നിശ്ശബ്ദമായി ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

ഫ്രഷായി വന്ന അവൻ നിശ്ശബ്ദമായി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി സ്വയം ചായയുണ്ടാക്കി അവളുടെ എതിർവശത്ത് വന്നിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

“അനു… ഓഫീസിൽ ഒരുപാട് ജോലിയുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വന്നാൽ നിന്റെ ആ പുഞ്ചിരി കണ്ടാൽ മതിയെന്ന് തോന്നും. ഇന്നെങ്കിലും എന്നോട് കുറച്ച് കരുണ കാണിച്ചുകൂടേ?” എന്ന് കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞ് അവളുടെ കൈ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ച് ലാപ്‌ടോപ്പ് അടച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ചിരന്ത് ഞെട്ടിപ്പോയി.

“പുഞ്ചിരിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ഒരു കാരണം വേണം ചിരന്ത്. എന്റെ ഉള്ളിൽ നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. അവയ്‌ക്കെല്ലാം നിശ്ശബ്ദത മാത്രമാണ് ഉത്തരമാകുന്നതെങ്കിൽ, പിന്നെ എവിടെ നിന്നാണ് ഒരു പുഞ്ചിരി വരേണ്ടത്?” അവൾ പറഞ്ഞു.

ചിരന്തിന് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചായ ചൂടായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. യാന്ത്രികമായി ചായ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

തുടരും… 🌱

—————————-🌱—————————-

ഇങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം അറിയിക്കാൻ മറക്കരുതേ. ❤️