హాల్లో అందరూ కూర్చుని ఉన్నారు.

 

స్ఫూర్తి మాత్రం తలదించుకుని మౌనంగా కూర్చుంది. ఎదురుగా కూర్చున్న కృష్ణ అప్పుడప్పుడు ఆమె వైపు చూస్తున్నాడు. అమ్మాయి అందంగా, పద్ధతిగా ఉందని అతనికి అనిపించింది. కానీ ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఏదో తెలియని ఆందోళన అతన్ని ఆలోచింపజేస్తోంది.

 

“అమ్మాయి పేరు స్ఫూర్తి కదా అండి?”

 

అంటూ చిరునవ్వుతో అడిగారు సుబ్రహ్మణ్యం గారు.

 

“అవునండి. మా అమ్మాయి పేరు స్ఫూర్తి.”

 

“మంచి పేరు పెట్టారండి. అమ్మాయి కూడా చాలా బాగుంది. ఏం చదువుకుంది?”

 

“డిగ్రీ పూర్తయిందండి. మా అమ్మాయి చదువులో చాలా చురుకుగా ఉంటుంది. చిన్నప్పటి నుంచి చదువంటే చాలా ఇష్టం. ఏ పరీక్ష రాసినా మంచి మార్కులే వస్తాయి.”

 

అని గర్వంగా చెప్పారు నారాయణరావు గారు.

 

“అవునా! చాలా మంచిదండి. మరి ప్రస్తుతం ఏమైనా ఉద్యోగం చేస్తుందా?”

 

“లేదండి. ప్రస్తుతం ఇంట్లోనే ఉంటోంది.”

 

అంటూ సమాధానమిచ్చారు.

 

అంతలో లక్ష్మి గారు స్ఫూర్తిని చూస్తూ…

 

“అమ్మా! నీకు వంట చేయడం వచ్చా?”

 

“కొంచెం వచ్చు ఆంటీ.”

 

“అదేంటమ్మా కొంచెమా? పెళ్లయ్యాక ఇంటి బాధ్యతలు కూడా చూసుకోవాలి కదా! మా ఇంట్లో అందరం కలిసే ఉంటాం. అందరితో కలిసిమెలిసి ఉండాలి.”

 

“అలాగే ఆంటీ.”

 

అంటూ చిన్నగా నవ్వింది స్ఫూర్తి.

 

“మరి నీకు ఏమైనా ఇష్టాయిష్టాలు ఉన్నాయా అమ్మా? ఖాళీ సమయంలో ఏం చేస్తుంటావు?”

 

ఆ ప్రశ్న వినగానే స్ఫూర్తి ముఖంలో చిన్న వెలుగు కనిపించింది.

 

“నాకు పుస్తకాలు చదవడం చాలా ఇష్టం ఆంటీ.”

 

“అవునా! ఏలాంటి పుస్తకాలు చదువుతావు?”

 

“జనరల్ నాలెడ్జ్, చరిత్రకు సంబంధించిన పుస్తకాలు ఎక్కువగా చదువుతాను.”

 

“అబ్బో! చాలా మంచిదమ్మా.”

 

అని నవ్వుతూ అన్నారు లక్ష్మి గారు.

 

కానీ స్ఫూర్తి మనసులో మాత్రం ఎన్నో ఆలోచనలు పరుగులు తీస్తున్నాయి.

 

‘నా చదువు గురించి అడిగారు. నా ఇష్టాల గురించి అడిగారు. కానీ నేను ఏం కావాలనుకుంటున్నానో అడిగేవాళ్లు ఎవరూ లేరా?’

 

అని మనసులోనే అనుకుంది.

 

ఇంతలో కృష్ణ తండ్రి సుబ్రహ్మణ్యం గారు అసలు విషయానికి వచ్చారు.

 

“నారాయణ గారు… ఒక విషయం ముందుగానే మాట్లాడుకోవడం మంచిదనిపిస్తోంది.”

 

“చెప్పండి బావగారు.”

 

“మాకు కట్నకానుకలు ఏమీ అవసరం లేదండి. మాకు కావాల్సింది మంచి మనసున్న అమ్మాయి మాత్రమే. మీ అమ్మాయి మా అందరికీ నచ్చింది. అయితే ఒక చిన్న విషయం.”

 

“ఏంటండి?”

 

“మా ఇంటికి వచ్చే కోడలు ఉద్యోగం చేయడం మాకు ఇష్టం లేదు. పెళ్లయ్యాక మా ఇంటి బాధ్యతలు చూసుకుంటూ కుటుంబంతో కలిసి ఉండాలి. మీ అమ్మాయికి ఉద్యోగం చేసే అభిప్రాయం ఏమైనా ఉందా?”

 

ఆ ప్రశ్న వినగానే స్ఫూర్తి ఒక్కసారిగా తలెత్తి చూసింది.

 

ఇదే కదా తన జీవితంలో అతి ముఖ్యమైన ప్రశ్న!

 

తనకు ఉద్యోగం చేయాలని ఉందా లేదా అని అడుగుతున్నారు.

 

తన మనసులో ఉన్న ఆశయం గురించి చెప్పే అవకాశం వచ్చింది అనుకుంది.

 

ఆమె ఏదో చెప్పబోతుండగా…

 

“అబ్బే అదేం లేదండి! మా అమ్మాయికి ఉద్యోగం చేసే ఆలోచనే లేదు. ఇంటి బాధ్యతలు చూసుకోవడమే ఇష్టం.”

 

అంటూ వెంటనే సమాధానమిచ్చారు నారాయణరావు గారు.

 

ఆ మాట విన్న స్ఫూర్తి గుండెల్లో ఏదో విరిగినట్లు అనిపించింది.

 

‘నాకు ఇష్టం లేదని ఎప్పుడు చెప్పాను నాన్నా? నా కల గురించి మీకు తెలియదా? నేను ఐఏఎస్ ఆఫీసర్ కావాలనుకుంటున్నానని ఎన్నిసార్లు చెప్పాను. మరి నా ఆశయాన్ని ఎందుకు అందరి ముందు అబద్ధం చేస్తున్నారు?’

 

అని మనసులోనే ప్రశ్నించుకుంది.

 

కానీ బయటకు మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేకపోయింది.

 

“అయితే చాలా మంచిదండి. మాకు కూడా అలాంటి అమ్మాయే కావాలి.”

 

అంటూ సంతోషంగా అన్నారు సుబ్రహ్మణ్యం గారు.

 

కృష్ణ మాత్రం అక్కడ జరుగుతున్న సంభాషణను గమనిస్తూ ఉన్నాడు. స్ఫూర్తి ముఖంలో కనిపిస్తున్న అసంతృప్తిని గమనించినా దానికి కారణం ఏమిటో అతనికి అర్థం కాలేదు.

 

కొద్దిసేపటి తర్వాత…

 

“మరి పిల్లలిద్దరికీ ఒకసారి మాట్లాడుకునే అవకాశం ఇద్దామా?”

 

అని అడిగారు లక్ష్మి గారు.

 

“అలాగే అండి. పిల్లలు మాట్లాడుకుంటే వాళ్లకు కూడా ఒకరి గురించి ఒకరికి తెలుస్తుంది.”

 

అన్నారు నారాయణరావు.

 

కృష్ణ, స్ఫూర్తి ఇద్దరూ ఇంటి ముందు ఉన్న బాల్కనీలోకి వెళ్లారు.

 

కొన్ని క్షణాల పాటు ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది.

 

“హాయ్… నేను కృష్ణ.”

 

అంటూ పరిచయం చేసుకున్నాడు.

 

“హాయ్…”

 

“మీ పేరు స్ఫూర్తి కదా?”

 

“హ్మ్మ్…”

 

“మీరు చాలా తక్కువ మాట్లాడుతున్నట్టున్నారు.”

 

“అలా ఏమీ లేదు.”

 

“సరే! మీకు ఈ పెళ్లి ఇష్టమేనా?”

 

ఆ ప్రశ్నకు స్ఫూర్తి ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది.

 

ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు.

 

“అది… మా నాన్నగారికి ఇష్టమైతే నాకూ ఇష్టమే.”

 

అంది మెల్లగా.

 

కృష్ణ ఆమె సమాధానాన్ని విని చిన్నగా నవ్వాడు.

 

“అంటే మీ ఇష్టాయిష్టాల కంటే మీ నాన్నగారి ఇష్టానికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇస్తారన్నమాట.”

 

“ఆయన నా కోసం ఎంతో చేశారు. నన్ను ఏ లోటూ లేకుండా పెంచారు. అలాంటప్పుడు ఆయనకు నచ్చనిది నేను ఎలా చేస్తాను?”

 

“అది నిజమే అనుకోండి. కానీ మీకంటూ కొన్ని ఆశయాలు, ఇష్టాలు ఉండవా?”

 

ఆ మాట వినగానే స్ఫూర్తి మనసులో దాచుకున్న బాధ మళ్లీ బయటకు రావడానికి సిద్ధమైంది.

 

“నాకు చిన్నప్పటి నుంచి చదువంటే చాలా ఇష్టం.”

 

“అవునా! మరి ఇంకా చదువుకోవాలని ఉందా?”

 

స్ఫూర్తి కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉండిపోయింది.

 

తన మనసులో ఉన్న మాటను బయటపెట్టాలని అనిపించినా, ఇంట్లో జరిగిన గొడవ గుర్తుకొచ్చి ఆగిపోయింది.

 

“అలాంటివేమీ లేవు.”

 

అంటూ సమాధానమిచ్చింది.

 

“సరే. మీకు నాతో ఏమైనా మాట్లాడాలని ఉంటే చెప్పండి. నాకు అయితే మీతో మాట్లాడటం బాగానే అనిపించింది.”

 

అంటూ నవ్వాడు కృష్ణ.

 

స్ఫూర్తి మాత్రం చిన్నగా నవ్వి అక్కడి నుంచి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

 

కృష్ణ ఆమె వెళ్తున్న వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

 

‘ఏదో చెప్పాలనుకుంటుంది. కానీ చెప్పలేకపోతోంది. అసలు ఈ అమ్మాయి మనసులో ఏముందో?’

 

అని ఆలోచిస్తూ లోపలికి వెళ్లాడు.

 

మళ్లీ అందరూ హాల్లో కూర్చున్నారు.

 

సుబ్రహ్మణ్యం గారు నారాయణరావు వైపు చూస్తూ…

 

“నారాయణ గారు… మీ అమ్మాయి మాకు బాగా నచ్చింది. మీకు కూడా ఎలాంటి అభ్యంతరం లేకపోతే ఈ సంబంధం ఖాయం చేసుకుందామనుకుంటున్నాం.”

 

అన్నారు.

 

“మాకూ మీ అబ్బాయి బాగా నచ్చాడండి. మంచి కుటుంబం, మంచి ఉద్యోగం. అంతకంటే మాకేం కావాలి?”

 

అంటూ సంతోషంగా సమాధానమిచ్చారు నారాయణరావు.

 

“అయితే ఒక మంచి రోజు చూసుకుని నిశ్చితార్థం కూడా చేసేసుకుందాం.”

 

అని సుబ్రహ్మణ్యం గారు అనడంతో…

 

“అలాగే బావగారు. మాకు కూడా అదే ఇష్టం.”

 

అన్నారు నారాయణరావు.

 

అక్కడే ఉన్న స్ఫూర్తి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యింది.

 

తన అభిప్రాయం అడగకుండానే పెళ్లి సంబంధం ఖాయం చేస్తున్నారు.

 

కనీసం తనకు ఇష్టమా కాదా అని కూడా ఎవరూ అడగడం లేదు.

 

తన జీవితానికి సంబంధించిన నిర్ణయాన్ని అందరూ కలిసి తీసుకుంటున్నారు.

 

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

 

దేవి మాత్రం స్ఫూర్తి పరిస్థితిని గమనించి ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

 

‘ధైర్యంగా ఉండు’ అన్నట్లుగా చూసింది.

 

కానీ స్ఫూర్తి మనసులో ఉన్న బాధను ఆ చిన్న స్పర్శ కూడా తగ్గించలేకపోయింది.

 

కొద్దిసేపటికి పెళ్లివాళ్లు వెళ్లిపోయారు.

 

వాళ్లు వెళ్లగానే నారాయణరావు గారి ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయాయి.

 

“వేణి! ఈసారి అయినా మంచి సంబంధం కుదిరింది. అబ్బాయి కూడా చాలా బాగున్నాడు. పైగా కట్నకానుకలు కూడా వద్దన్నారు. మన అమ్మాయికి ఇంతకంటే మంచి సంబంధం ఇంకేం కావాలి?”

 

అంటూ సంతోషంగా చెప్పారు.

 

కృష్ణవేణి కూడా భర్త ఆనందాన్ని చూసి నవ్వారు.

 

“అవునండి. మన అమ్మాయి జీవితం బాగుండాలని ఆ భగవంతుడిని కోరుకుందాం.”

 

అన్నారు.

 

“ఇంకేం ఉంది వేణి! రేపే వాళ్లకు ఫోన్ చేసి నిశ్చితార్థం ముహూర్తం మాట్లాడదాం.”

 

అంటూ తన గదిలోకి వెళ్లిపోయారు నారాయణరావు.

 

మరోవైపు తన గదిలోకి వెళ్లిన స్ఫూర్తి మంచం మీద కూర్చుని ఏడుస్తోంది.

 

అప్పుడే దేవి ఆమె దగ్గరకు వచ్చింది.

 

“ఏంటే స్ఫూర్తి! ఇంకా ఏడుస్తున్నావా?”

 

“ఏడవకుండా ఎలా ఉండమంటావే? నా జీవితానికి సంబంధించిన నిర్ణయం తీసుకునేటప్పుడు కనీసం నా అభిప్రాయం కూడా అడగలేదు. నాకు ఏం కావాలో తెలుసుకోవాలని కూడా ఎవరికీ అనిపించడం లేదు.”

 

“మరి నువ్వు వాళ్లతో మాట్లాడలేదా?”

 

“ఏం మాట్లాడాలి దేవి? నాన్నగారికి ఎదురు చెప్పే ధైర్యం నాకు లేదు. నేను సివిల్స్ రాయాలనుకుంటున్నానని చెప్పినా వినడం లేదు. ఇప్పుడు ఈ పెళ్లి కూడా ఖాయం చేసేశారు.”

 

“మరి కృష్ణతో మాట్లాడేటప్పుడు అయినా నీ ఆశయం గురించి చెప్పొచ్చుగా?”

 

“అతను కూడా వాళ్ల కుటుంబానికి చెందినవాడే కదా. ఒకవేళ అతను కూడా నాన్నలాగే ఆలోచిస్తే? అప్పుడు నా పరిస్థితి ఏంటి?”

 

దేవి ఆమె భుజంపై చేయి వేసింది.

 

“చూడు స్ఫూర్తి… ప్రతి ఒక్కరూ ఒకేలా ఉండరు. కృష్ణతో మరోసారి మాట్లాడి చూడు. కనీసం నీ మనసులో ఉన్నది అతనికి అయినా చెప్పు.”

 

“నాకు భయంగా ఉంది దేవి. ఒకవేళ అతనికి కూడా నేను చదువుకోవడం ఇష్టం లేకపోతే? అప్పుడు నా ఆశయం పూర్తిగా మట్టిలో కలిసిపోతుంది.”

 

“ముందే ఎందుకు అలా ఆలోచిస్తావు? అతను ఎలా ఉంటాడో నీకు ఇంకా తెలియదు కదా!”

 

“ఏమో దేవి… నాకు మాత్రం నా జీవితం నా చేతుల్లో లేదనిపిస్తోంది.”

 

అంటూ ఏడ్చేసింది.

 

దేవి ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని ఓదార్చింది.

 

“సరే. ముందు ఏడుపు ఆపు. నువ్వు ఇలా బాధపడుతూ ఉంటే నీ ఆరోగ్యం పాడవుతుంది. ఏదో ఒక మార్గం తప్పకుండా దొరుకుతుంది.”

 

స్ఫూర్తి మౌనంగా తల ఊపింది.

 

ఆ రాత్రి భోజనం సమయంలో…

 

“స్ఫూర్తి! ఇటు రామ్మా.”

 

అని పిలిచారు నారాయణరావు.

 

స్ఫూర్తి వచ్చి తండ్రి ఎదురుగా నిలబడింది.

 

“అమ్మా… ఈరోజు వచ్చిన సంబంధం చాలా మంచిది. అబ్బాయి కూడా బాగున్నాడు. వాళ్లు కూడా మన అమ్మాయిని చేసుకోవడానికి ఇష్టపడుతున్నారు.”

 

“హ్మ్మ్…”

 

“త్వరలోనే నిశ్చితార్థం పెట్టించుకుందాం. నీకు కూడా ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు కదా?”

 

ఆ ప్రశ్నకు స్ఫూర్తి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

 

ఎన్నాళ్లుగానో ఎదురు చూస్తున్న తన తండ్రి నుంచి వచ్చిన ప్రశ్న అది.

 

కానీ ఇప్పుడు కూడా నిజంగా తన ఇష్టాన్ని తెలుసుకోవడానికే అడుగుతున్నారా? లేక అప్పటికే నిర్ణయించుకున్న విషయానికి తన అంగీకారం మాత్రమే కోరుతున్నారా?

 

“నాన్నా… నాకు…”

 

అని ఏదో చెప్పబోయింది.

 

“ఏంటమ్మా? ఏమైనా చెప్పాలా?”

 

స్ఫూర్తి తండ్రి వైపు చూసింది.

 

ఆయన ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఆనందాన్ని చూసి మళ్లీ వెనక్కి తగ్గింది.

 

“ఏం లేదు నాన్నా.”

 

“సరే. వెళ్లి పడుకోమ్మా. రేపు పెళ్లివాళ్లకు ఫోన్ చేయాలి.”

 

అంటూ భోజనం ముగించి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.

 

స్ఫూర్తి మాత్రం అక్కడే నిలబడిపోయింది.

 

కూతురి ముఖంలో కనిపిస్తున్న బాధను గమనించిన కృష్ణవేణి గారు దగ్గరకు వచ్చారు.

 

“ఏమైందమ్మా? ఎందుకలా ఉన్నావు?”

 

“ఏం లేదమ్మా.”

 

“ఏదైనా చెప్పాలనుకుంటున్నావా?”

 

స్ఫూర్తి తల్లి చేతిని పట్టుకుంది.

 

“అమ్మా… నేను ఇంకా చదువుకోవాలనుకుంటున్నానని నీకు తెలుసు కదా!”

 

కృష్ణవేణి ఒక్కసారిగా మౌనంగా ఉండిపోయారు.

 

“నాకు ఐఏఎస్ కావాలని ఉందమ్మా. ఒక్కసారి నాన్నతో చెప్పవా? పెళ్లి కొంచెం ఆలస్యంగా చేసుకున్నా పర్వాలేదు. ముందు నా కలను నెరవేర్చుకోవాలని ఉందమ్మా.”

 

కూతురి మాటలకు కృష్ణవేణి మనసు కరిగిపోయింది.

 

“నాకు తెలుసమ్మా. నీకు చదువంటే ఎంత ఇష్టమో నాకు తెలుసు. కానీ మీ నాన్నగారికి ఈ విషయం నచ్చదని నీకు కూడా తెలుసు కదా!”

 

“అంటే నా కలను వదిలేయాలా అమ్మా?”

 

ఆ ప్రశ్నకు కృష్ణవేణి దగ్గర సమాధానం లేదు.

 

కూతురిని దగ్గరకు తీసుకుని తల నిమిరారు.

 

“ఏడవకమ్మా. అంతా మంచే జరుగుతుంది.”

 

అంటూ ఓదార్చారు.

 

కానీ ఆ మాటలు స్ఫూర్తికి ఎంతవరకు ధైర్యాన్నిచ్చాయో ఆమెకే తెలియదు.

 

ఆ రాత్రి అందరూ నిద్రపోయిన తర్వాత స్ఫూర్తి తన పుస్తకాల దగ్గరకు వెళ్లింది.

 

అక్కడ తనకు ఎంతో ఇష్టమైన సివిల్స్ పుస్తకాలు ఉన్నాయి.

 

ఒక్కొక్క పుస్తకాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంటూ వాటిని చూస్తోంది.

 

ఆ పుస్తకాలే తన ప్రపంచం. వాటి ద్వారా ఎన్నో విషయాలు నేర్చుకుంది. ఒకరోజు ఐఏఎస్ ఆఫీసర్‌గా ప్రజలకు సేవ చేయాలనే కలను ఎన్నోసార్లు కళ్లముందు ఊహించుకుంది.

 

ఆమె తన డైరీని తెరిచింది.

 

అందులో మొదటి పేజీలో పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది.

 

“నా లక్ష్యం ఐఏఎస్. నా ప్రయాణం ఎంత కష్టమైనా, నా కలను మాత్రం వదులుకోను.”

 

ఆ వాక్యాలను చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

 

“నాన్నా… మీకు నాపై ఎంత ప్రేమ ఉందో నాకు తెలుసు. కానీ నా కలను కూడా ఒక్కసారి అర్థం చేసుకోండి. మీకు గర్వకారణంగా నిలవాలని ఉంది నాన్నా. మీ కూతురిగా మాత్రమే కాదు… ఒక మంచి అధికారిగా కూడా మీ ముందు నిలబడాలని ఉంది.”

 

అంటూ తనలో తాను మాట్లాడుకుంది.

 

ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర పట్టలేదు.

 

ఒకవైపు తండ్రి ఆనందం, మరోవైపు తన ఆశయం.

 

ఈ రెండింటిలో ఏది ఎంచుకోవాలో తెలియక మనసులోనే కుమిలిపోయింది.

 

కానీ తనకు తెలియని విషయం ఒక్కటే…

 

తన జీవితాన్ని మార్చబోయే అసలైన సంఘటనలు ఇంకా ముందున్నాయని!

 

తన కల కోసం స్ఫూర్తి ఎలాంటి నిర్ణయం తీసుకోబోతోంది?

 

నారాయణరావు గారు కూతురి ఆశయాన్ని అర్థం చేసుకుంటారా?

 

కృష్ణ ఈ కథలో ఎలాంటి మార్పు తీసుకురాబోతున్నాడు?

 

స్ఫూర్తి ప్రయాణం కొనసాగుతుంది…