స్పూర్తి – 3

స్ఫూర్తి – 3

తెల్లవారింది…

ఉదయం సూర్యకిరణాలు కిటికీలో నుంచి గదిలోకి వస్తున్నా స్ఫూర్తి మాత్రం ఇంకా మంచం మీదనే పడుకుని ఉంది. రాత్రంతా తన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిస్తూ గడిపిన ఆమెకు సరిగ్గా నిద్ర కూడా పట్టలేదు.

తనకు ఇష్టం లేని పెళ్లి చేసుకోవాలా? లేక తన కలను నెరవేర్చుకోవడానికి తండ్రిని ఎదిరించాలా? ఏది చేయాలో అర్థం కావడం లేదు.

ఇంతలో గదిలోకి వచ్చిన కృష్ణవేణి కూతురిని చూసి దగ్గరకు వెళ్లారు.

“ఏంటమ్మా స్ఫూర్తి! ఇంకా లేవలేదా? రాత్రంతా సరిగ్గా నిద్రపోలేదా?”

తల్లి గొంతు వినగానే లేచి కూర్చుంది స్ఫూర్తి.

“లేదమ్మా… కొంచెం తలనొప్పిగా ఉంది.”

“అదేంటి తల్లీ? రాత్రి నుంచి ఏమీ తినలేదు. ఇలా ఉంటే ఎలా? ముందు లేచి ఫ్రెష్ అయి రా. నీకు టిఫిన్ పెడతాను.”

“అలాగే అమ్మా.”

అంటూ బలవంతంగా నవ్వింది.

కూతురి ముఖంలో కనిపిస్తున్న బాధను కృష్ణవేణి గమనించినా ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు.

***

మరోవైపు హాల్లో…

నారాయణరావు గారు ఫోన్‌లో సుబ్రహ్మణ్యం గారితో మాట్లాడుతున్నారు.

“నమస్కారం బావగారు! ఎలా ఉన్నారు?”

“బాగున్నానండి నారాయణరావు గారు. మీరెలా ఉన్నారు?”

“బాగున్నామండి. నిన్న జరిగిన విషయమే మాట్లాడదామని ఫోన్ చేశాను. మీకు కూడా మా అమ్మాయి నచ్చింది కదా! ఇక ఆలస్యం చేయకుండా నిశ్చితార్థానికి ఒక మంచి ముహూర్తం పెట్టించుకుంటే బాగుంటుందని అనుకుంటున్నాను.”

“అవునండి. మాకు కూడా మీ అమ్మాయి బాగా నచ్చింది. మా ఇంట్లో కూడా అందరూ సంతోషంగా ఉన్నారు. మీరు ఒకసారి ముహూర్తాలు చూడించండి. మాకు వీలైనంత త్వరగా ఈ కార్యక్రమం పూర్తి చేయాలని ఉంది.”

“అలాగే బావగారు. నేను పంతులుగారితో మాట్లాడి మీకు చెప్తాను.”

అంటూ ఫోన్ పెట్టేశారు నారాయణరావు.

ఆయన ముఖంలో ఆనందం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ఇంతలో అక్కడికి వచ్చిన కృష్ణవేణి…

“ఏమండీ! వాళ్లతో మాట్లాడారా?”

“మాట్లాడాను వేణి. వాళ్లు కూడా త్వరగా నిశ్చితార్థం చేసుకోవాలని అంటున్నారు. ఈసారి అయినా మన అమ్మాయి పెళ్లి కుదిరింది. నా మనసుకు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.”

“అవునండి. దేవుడి దయ వల్ల అంతా మంచిగా జరగాలి.”

“అదే జరుగుతుంది. నువ్వు వెళ్లి అమ్మాయికి ఈ విషయం చెప్పు. నిశ్చితార్థానికి సిద్ధంగా ఉండమని చెప్పు.”

అంటూ పేపర్ తీసుకుని చదవడం మొదలుపెట్టారు.

కృష్ణవేణి మాత్రం కూతురి దగ్గరకు వెళ్లడానికి మనసులో కొంచెం భయపడుతూనే గదిలోకి వెళ్లారు.

***

స్ఫూర్తి గదిలో…

తన పుస్తకాలను సర్దుకుంటూ కూర్చుంది.

“అమ్మా…”

తల్లి పిలుపు వినగానే వెనక్కి తిరిగింది.

“ఏమైందమ్మా?”

“నాన్నగారు వాళ్లతో మాట్లాడారట. త్వరలోనే నిశ్చితార్థం ముహూర్తం పెట్టించుకోవాలని అనుకుంటున్నారట.”

ఆ మాట వినగానే స్ఫూర్తి చేతిలో ఉన్న పుస్తకం కింద పడిపోయింది.

“అమ్మా! అప్పుడేనా?”

“అవునమ్మా. వాళ్లకు కూడా తొందరగా చేసుకోవాలని ఉందట.”

“మరి నా చదువు సంగతేంటి అమ్మా? నేను సివిల్స్ రాయాలనుకుంటున్నానని నాన్నకు చెప్పాను కదా! కనీసం దాని గురించి ఒక్కసారి కూడా ఆలోచించరా?”

“స్ఫూర్తి… నువ్వు బాధపడకు. మీ నాన్నగారితో మరోసారి మాట్లాడతాను.”

“నువ్వు ఎన్నిసార్లు మాట్లాడినా ఆయన వినరు కదమ్మా! నాకు అసలు ఏం చేయాలో అర్థం కావడం లేదు.”

అంటూ కళ్లనీళ్లు పెట్టుకుంది.

కృష్ణవేణి కూతురిని దగ్గరకు తీసుకుని ఓదార్చారు.

“అంతా మంచే జరుగుతుంది తల్లీ. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు.”

అని చెప్పి అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చారు.

కానీ స్ఫూర్తి మనసులో మాత్రం ఒక నిర్ణయం బలంగా ఏర్పడుతోంది.

తన భవిష్యత్తు గురించి తానే ఏదో ఒకటి చేయాలి. లేకపోతే తన కల శాశ్వతంగా కనుమరుగైపోతుంది.

***

రెండు రోజుల తర్వాత…

ఇంట్లో నిశ్చితార్థానికి సంబంధించిన ఏర్పాట్లు మొదలయ్యాయి.

నారాయణరావు గారు పంతులుగారితో మాట్లాడి మంచి ముహూర్తం పెట్టించారు. పెళ్లి వాళ్లకు ఫోన్ చేసి విషయం తెలియజేశారు.

అటువైపు వాళ్లు కూడా సంతోషంగా అంగీకరించారు.

స్ఫూర్తికి మాత్రం రోజురోజుకీ భయం పెరుగుతోంది.

అసలు తనకు కాబోయే భర్తతో తన ఆశయం గురించి మాట్లాడకుండా పెళ్లికి ఎలా ఒప్పుకోవాలి?

పెళ్లయ్యాక తన కలను కొనసాగించడానికి అవకాశం ఉంటుందా?

లేక అప్పటినుంచి తన జీవితమంతా ఇంటికే పరిమితం కావాలా?

ఇలాంటి ఆలోచనలతో సతమతమవుతున్న ఆమెకు చివరకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

కృష్ణ ఫోన్ నంబర్ ఎలాగైనా సంపాదించాలి. అతనితో ఒక్కసారి మాట్లాడాలి. తన మనసులో ఉన్నది అతనికి స్పష్టంగా చెప్పాలి.

అయితే నేరుగా నాన్నను అడిగితే ఆయన అనుమానపడతారు.

అందుకే పెళ్లిచూపుల సమయంలో వాళ్లు ఇచ్చుకున్న వివరాలను గుర్తుచేసుకుంటూ, తన దగ్గర ఉన్న పెళ్లి సంబంధాల పత్రాల్లో కృష్ణ నంబర్ కోసం వెతికింది.

కొంతసేపటికి అతని నంబర్ కనిపించింది.

ఆ నంబర్ చూస్తూ కొద్దిసేపు ఆలోచించింది.

‘ఇప్పుడు ఫోన్ చేయడం సరైనదేనా? అతను ఏమనుకుంటాడో? అయినా మాట్లాడకుండా ఉంటే నా జీవితం ఏమవుతుంది?’

అని అనుకుని ధైర్యం తెచ్చుకుంది.

***

మరోవైపు…

కృష్ణ తన ఆఫీసులో పని చేసుకుంటూ ఉన్నాడు.

అప్పుడే ఫోన్ మోగింది.

తెలియని నంబర్ కావడంతో మొదట పట్టించుకోలేదు. కానీ మళ్లీ ఫోన్ రావడంతో కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.

“హలో…”

“హలో… నేను స్ఫూర్తిని మాట్లాడుతున్నాను.”

అవతల నుంచి స్ఫూర్తి గొంతు వినగానే కృష్ణ ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది.

“అరే! స్ఫూర్తి గారా! ఎలా ఉన్నారు? ఇంతకీ మీరేంటి ఈరోజు ఫోన్ చేశారు?”

“మీతో కొంచెం మాట్లాడాలి.”

“చెప్పండి. ఏదైనా ప్రాబ్లమా?”

“ఫోన్‌లో మాట్లాడటం కుదరదు. ఒకసారి మిమ్మల్ని కలవాలి.”

“అలాగే అండి. ఎప్పుడు కలుద్దాం?”

“మీకు వీలుంటే ఈరోజు సాయంత్రం కలవగలరా?”

“తప్పకుండా. చెప్పండి ఎక్కడికి రావాలి?”

స్ఫూర్తి తనకు తెలిసిన ఒక చిన్న కేఫ్ అడ్రస్ చెప్పింది.

“సరే. సాయంత్రం కలుద్దాం.”

అని చెప్పి కృష్ణ ఫోన్ పెట్టేశాడు.

అతనికి మాత్రం స్ఫూర్తి ఎందుకు కలవాలనుకుంటుందో అర్థం కాలేదు.

‘ఏదైనా పెళ్లికి సంబంధించిన విషయం అయి ఉంటుందేమో!’

అనుకుంటూ తన పనిలో నిమగ్నమయ్యాడు.

***

సాయంత్రం…

స్ఫూర్తి చెప్పిన కేఫ్‌కు కృష్ణ ముందుగానే చేరుకున్నాడు.

కొద్దిసేపటికి స్ఫూర్తి అక్కడికి వచ్చింది.

“హలో స్ఫూర్తి గారు! రండి.”

అంటూ పలకరించాడు.

“హలో…”

“కూర్చోండి.”

ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు.

“ఏం తీసుకుంటారు? కాఫీనా? టీనా?”

“నాకు ఏమీ వద్దు.”

“అదేంటి? కనీసం వాటర్ అయినా తీసుకోండి.”

అంటూ వాటర్ బాటిల్ ఆమె వైపు జరిపాడు.

స్ఫూర్తి కొంచెం నీళ్లు తాగి బాటిల్ పక్కన పెట్టింది.

కృష్ణ ఆమె ముఖంలో ఏదో ఆందోళనను గమనించాడు.

“ఏంటి స్ఫూర్తి గారు? ఏదో ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలని అన్నారు. అంతా బాగానే ఉందా?”

స్ఫూర్తి అతని వైపు చూసింది.

“కృష్ణ గారు… మీతో ఒక విషయం మాట్లాడాలి. దయచేసి నేను చెప్పేది పూర్తిగా వినండి. మధ్యలో ఏమీ అనుకోకండి.”

“అయ్యో! అంత ఫార్మాలిటీ ఎందుకు? చెప్పండి.”

“నాకు ఈ పెళ్లి విషయంలో ఒక అభ్యంతరం ఉంది.”

ఆ మాట వినగానే కృష్ణ కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాడు.

“అభ్యంతరమా? ఏంటి?”

“నాకు చిన్నప్పటి నుంచి చదువంటే చాలా ఇష్టం. నేను ఐఏఎస్ ఆఫీసర్ కావాలనుకుంటున్నాను. అందుకోసం సివిల్స్ రాయాలని నా కోరిక. కానీ మా నాన్నగారికి నేను ఉద్యోగం చేయడం ఇష్టం లేదు. ఆయనకు ఆడపిల్ల పెళ్లి చేసుకుని ఇంటి బాధ్యతలు చూసుకోవడమే ముఖ్యమని అనిపిస్తుంది.”

కృష్ణ శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.

“నేను ఇప్పటివరకు ఆయన మాట ఎప్పుడూ కాదనలేదు. బీటెక్ చదవాలనుకున్నా వద్దంటే డిగ్రీ చదివాను. నా ఆశయాన్ని పక్కనపెట్టి ఆయన కోసం ఎన్నోసార్లు నా ఇష్టాలను వదులుకున్నాను. కానీ ఈసారి మాత్రం నా కలను వదులుకోలేకపోతున్నాను.”

అంటూ కళ్లనీళ్లు తుడుచుకుంది.

“అందుకే మీతో ఒక విషయం ముందుగానే చెప్పాలని వచ్చాను. నాకు పెళ్లి తర్వాత కూడా సివిల్స్ రాయాలని ఉంది. ఐఏఎస్ కావాలన్న నా కలను నెరవేర్చుకోవాలి. దయచేసి ఈ విషయంలో నాకు అభ్యంతరం లేదని మీరు ముందుగానే తెలుసుకోవాలి.”

అని చెప్పి అతని సమాధానం కోసం ఎదురుచూసింది.

కృష్ణ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

తర్వాత చిన్నగా నవ్వుతూ…

“అంతేనా? దీనికే ఇంత టెన్షన్ పడుతున్నారా? మీకు చదువుకోవాలనుంటే చదువుకోండి. నాకేం అభ్యంతరం లేదు. నిజానికి మీలాంటి ఆశయం ఉన్న అమ్మాయిని చూస్తుంటే చాలా సంతోషంగా ఉంది.”

ఆ మాటలు వినగానే స్ఫూర్తి ముఖంలో కొంత ప్రశాంతత కనిపించింది.

“నిజంగానా? మీకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదా?”

“అసలు లేదండి. మీ కలను మీరు నెరవేర్చుకోవాలి. దానికి నా వల్ల ఏదైనా సహాయం కావాలంటే తప్పకుండా చేస్తాను.”

స్ఫూర్తి కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.

“చాలా థాంక్యూ కృష్ణ గారు. మీరు నా మాట అర్థం చేసుకుంటారని అనుకోలేదు.”

“అందులో అర్థం చేసుకోలేనిది ఏముంది? ప్రతి ఒక్కరికీ కొన్ని ఆశయాలు ఉంటాయి కదా!”

“మరి ఈ విషయం మీ నాన్నగారికి చెప్తారా?”

“తప్పకుండా చెప్తాను. మీరు ఏమీ ఆలోచించకండి.”

అంటూ ఆమెకు ధైర్యం చెప్పాడు.

స్ఫూర్తి మనసులోని పెద్ద భారం దిగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.

కృష్ణకు ధన్యవాదాలు చెప్పి అక్కడి నుంచి బయలుదేరింది.

ఆమె వెళ్లిన వైపే చూస్తూ కృష్ణ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

***

రెండు రోజుల తర్వాత…

నారాయణరావు గారు ఆఫీసుకు వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నారు.

అప్పుడే ఆయన ఫోన్ మోగింది.

అవతల నుంచి సుబ్రహ్మణ్యం గారి గొంతు వినిపించింది.

“నారాయణరావు గారు… మీరు ఒకసారి మా ఇంటికి రాగలరా? మీతో కొంచెం ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి.”

“ఏమైంది బావగారు? అంతా బాగానే ఉందా?”

“మీరు వస్తేనే మాట్లాడతాను. కొంచెం తొందరగా రండి.”

అంటూ ఫోన్ పెట్టేశారు.

నారాయణరావు గారికి కొంచెం ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.

‘ఏమై ఉంటుంది? నిశ్చితార్థం గురించి ఏమైనా మాట్లాడాలనుకుంటున్నారా?’

అనుకుంటూ ఆయన సుబ్రహ్మణ్యం గారి ఇంటికి బయలుదేరారు.

కానీ అక్కడ తనకు ఎదురయ్యే అవమానం గురించి ఆయనకు తెలియదు.

***

సుబ్రహ్మణ్యం గారి ఇల్లు…

“నమస్తే బావగారు! ఎలా ఉన్నారు?”

అంటూ లోపలికి వెళ్లారు నారాయణరావు.

కానీ సుబ్రహ్మణ్యం గారి ముఖంలో చిరునవ్వు లేదు.

“ఏం బాగులేండి! మీ కంటికి మేము ఎలా కనిపిస్తున్నాం?”

అంటూ కోపంగా ప్రశ్నించారు.

నారాయణరావు గారికి ఏమీ అర్థం కాలేదు.

“అదేంటి బావగారు? ఏమైంది? ఏదైనా సమస్యా?”

“సమస్యా? మీ అమ్మాయికి పెళ్లి తర్వాత ఉద్యోగం చేయాలని ఉందా లేదా?”

ఆ ప్రశ్నకు నారాయణరావు ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయారు.

“అదేంటి బావగారు? మా అమ్మాయికి ఉద్యోగం చేసే ఆలోచనే లేదని మీకు చెప్పాను కదా!”

“అయితే మీ అమ్మాయి మా అబ్బాయిని కలిసి పెళ్లి తర్వాత సివిల్స్ రాసి ఉద్యోగం చేయాలనుకుంటున్నానని ఎందుకు చెప్పింది?”

ఆ మాట వినగానే నారాయణరావు గారి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

“ఏంటి? మా అమ్మాయి మీ అబ్బాయిని కలిసిందా?”

“అవును! మీకు తెలియకుండా మీ అమ్మాయి మా వాడిని కలిసి తన ఆశయాల గురించి చెప్పింది. మరి మీరు మాతో ఎందుకు అబద్ధం చెప్పారు?”

“బావగారు… మీరు ఏదో పొరపాటు పడుతున్నారు. మా అమ్మాయి అలాంటిది కాదు. తను నా మాట ఎప్పుడూ కాదనదు.”

“అంటే ఏంటి మీ ఉద్దేశం? నా కొడుకు అబద్ధం చెప్తున్నాడా?”

“అయ్యో! అదేం లేదండి. నా ఉద్దేశం అది కాదు.”

“చూడండి నారాయణరావు గారు! పిల్లల్ని కనడమే కాదు. వాళ్లను ఎలా పెంచాలో కూడా తెలియాలి. మీ అమ్మాయికి పెళ్లి తర్వాత ఏం చేయాలో ముందే చెప్పి ఉంచాలి. మాతో ఒక మాట చెప్పి, మీ అమ్మాయి ఇంకో మాట చెప్పడం ఏంటి?”

అంటూ తీవ్రంగా మండిపడ్డారు సుబ్రహ్మణ్యం.

నారాయణరావు గారికి ఏం సమాధానం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు.

“బావగారు… ఒకసారి నా మాట వినండి. మా అమ్మాయి చాలా మంచిది. మీకు ఏదో అపార్థం కలిగినట్టుంది.”

“ఇంకేం వినాల్సిన అవసరం లేదు. ఇలాంటి చీప్ మెంటాలిటీ ఉన్న ఇంటి నుంచి కోడలిని తెచ్చుకోవడం మాకు ఇష్టం లేదు. ఈ సంబంధం మాకు వద్దు. మీరు దయచేసి వెళ్లండి.”

ఆ మాటలు నారాయణరావు గుండెల్లో గుచ్చుకున్నాయి.

ఇప్పటివరకు తన కూతురికి మంచి సంబంధం దొరికిందని ఎంతో సంతోషించిన ఆయనకు ఒక్కసారిగా అవమానం ఎదురైంది.

ఏమీ మాట్లాడలేక తలదించుకుని అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చారు.

కానీ ఇంటికి వెళ్లాక ఆయన కోపం ఏ రూపం దాల్చబోతోందో స్ఫూర్తికి తెలియదు.

*కొనసాగుతుంది…*