స్పూర్తి – 1

స్ఫూర్తి – 1

“వేణి… వేణి… త్వరగా రా! ఆ పూలు ఇంకా తీసుకురాలేదా? అమ్మాయికి పెట్టడానికి మల్లెపూలు కూడా తీసుకురావాలి. ఇంట్లో అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయో లేదో ఒకసారి చూడు.”

ఇంట్లో అటూ ఇటూ తిరుగుతూ హడావిడి చేస్తున్నారు నారాయణరావు గారు.

ఆయన హడావిడికి ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లందరూ పరుగులు పెట్టాల్సి వస్తోంది.

ఇంతకీ ఈ రోజు ఏదైనా పండగనా? లేక ఇంట్లో ఏదైనా శుభకార్యం జరుగుతుందా?

అదేం కాదు!

ఈ రోజు ఆయన గారాలపట్టి స్ఫూర్తికి పెళ్లిచూపులు.

ఆడపిల్ల పెళ్లి విషయంలో ప్రతి తండ్రికి ఎన్నో ఆశలు, మరెన్నో భయాలు ఉంటాయి. తన కూతురిని మెట్టినింటికి పంపే వరకు అతని మనసులో ఏదో ఒక ఆందోళన ఉంటూనే ఉంటుంది. నారాయణరావు గారు కూడా అందుకు అతీతులు కాదు.

“అబ్బా… ఏమిటండీ మీ హడావిడి! మీరు ఇంత కంగారు పడిపోతే సాయంత్రం రావాల్సిన పెళ్లివాళ్లు ఇప్పుడే వచ్చేస్తారా ఏంటి? ముందు మీరు ప్రశాంతంగా కూర్చోండి. లేనిపోని టెన్షన్‌తో బీపీ తెచ్చుకోకండి.”

అంటూ వంటగదిలో నుంచి బయటకు వచ్చారు కృష్ణవేణి గారు.

“నీకు నా కంగారు ఏం తెలుస్తుంది వేణి! నా కంగారు నాది. ఆడపిల్ల పెళ్లి అంటే మాటలా?”

“అయితే మాత్రం ఇంతలా హడావిడి చేయాలా? అంతా సవ్యంగానే జరుగుతుంది లెండి.”

“అలా జరగాలనే నేను కూడా కోరుకుంటున్నాను వేణి. కానీ ప్రతిసారీ మనం అనుకున్నట్టు ఎక్కడ జరుగుతోంది?”

ఆయన మాటల్లోని బాధను అర్థం చేసుకున్న కృష్ణవేణి మౌనంగా ఉండిపోయారు.

“ఇది మన అమ్మాయికి ఆరో పెళ్లిచూపులు వేణి. ప్రతిసారీ అమ్మాయిని చూసి బాగుంది, నచ్చింది అంటారు. రెండు రోజులు గడిచాక ఏదో ఒక కారణం చెప్పి మాకు ఈ సంబంధం వద్దని ఫోన్ చేస్తారు. అసలు మన అమ్మాయిలో వాళ్లకు ఏం లోపం కనిపిస్తుందో అర్థం కావడం లేదు.”

“అవునండి… అమ్మాయి జాతకంలో ఏమైనా దోషాలు ఉన్నాయా అంటే అవి కూడా లేవు. అయినా ఎందుకో ఒక్క సంబంధం కూడా కుదరడం లేదు. ఈసారైనా మంచి సంబంధం కుదిరితే బాగుంటుంది.”

అంటూ నిట్టూర్చారు కృష్ణవేణి.

“అంతా ఆ భగవంతుడి లీల వేణి. మనం చేయగలిగింది ప్రయత్నించడం మాత్రమే.”

అని చెప్పి కుర్చీలో కూర్చున్నారు నారాయణరావు.

వారి మాటలన్నీ చాటుగా విన్న స్ఫూర్తి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.

అద్దం ముందు నిలబడి తన ముఖాన్ని చూసుకుంటూ నిట్టూర్చింది.

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి.

‘మళ్లీ పెళ్లిచూపులా? ఇంకెన్నాళ్లు ఇలా?’

అనుకుంటూ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయటకు చూస్తూ ఉండిపోయింది.

***

నారాయణరావు గారు ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో సీనియర్ ఎగ్జిక్యూటివ్‌గా పనిచేస్తున్నారు. యాభై ఏళ్ల వయసులో కూడా ఎంతో చురుగ్గా ఉంటారు. కుటుంబానికి ఏ లోటూ లేకుండా చూసుకుంటారు.

భార్య కృష్ణవేణి, కూతురు స్ఫూర్తి, కొడుకు రామ్… ఇదే ఆయన ప్రపంచం.

కొడుకు రామ్ హాస్టల్లో ఉంటూ ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్నాడు.

స్ఫూర్తి మాత్రం డిగ్రీ పూర్తి చేసుకుని ఇంట్లోనే ఉంటోంది.

నారాయణరావు గారికి పిల్లల చదువు విషయంలో ఎప్పుడూ అడ్డు చెప్పే అలవాటు లేదు. కానీ ఆడపిల్లలు ఉద్యోగాలు చేయడం, ఇంటి నుంచి దూరంగా ఉండటం మాత్రం ఆయనకు అస్సలు ఇష్టం ఉండదు.

ఆడపిల్లకు పెళ్లి చేసి మంచి ఇంటికి పంపిస్తే తండ్రిగా తన బాధ్యత పూర్తయినట్టే అనేది ఆయన ఆలోచన.

ఆయన చెప్పిందే ఇంట్లో వేదవాక్కు. భార్య కూడా భర్త మాటకు ఎదురు చెప్పే మనస్తత్వం కలిగిన వ్యక్తి కాదు.

అయితే ఆయనకు తెలియని విషయం ఒకటుంది.

తన కూతురి మనసులో పెళ్లి కంటే పెద్ద కల ఒకటి ఉందని!

***

స్ఫూర్తి…

పదహారణాల తెలుగు అమ్మాయి.

చదువంటే ప్రాణం. చిన్నప్పటి నుంచీ తరగతిలో ఎప్పుడూ మొదటి స్థానంలోనే ఉండేది.

తనకు చిన్నప్పటి నుంచీ ఒకే ఒక్క కోరిక.

ఐఏఎస్ ఆఫీసర్ కావాలి!

తన చేతుల మీదుగా పేదవారికి న్యాయం జరగాలి. ఆడపిల్లలకు అన్యాయం జరిగితే వారికి అండగా నిలబడాలి. సమాజంలో మార్పు తీసుకురావాలి.

ఇవన్నీ ఆమె చిన్ననాటి కలలు.

ఒకసారి స్కూల్లో టీచర్ అందరినీ ఒక్కొక్కరిగా మీ జీవిత లక్ష్యం ఏమిటని అడిగారు.

“స్ఫూర్తి! నీ లక్ష్యం ఏంటి?”

“నేను ఐఏఎస్ ఆఫీసర్ అవ్వాలనుకుంటున్నాను మేడమ్.”

“వెరీ గుడ్! మరి ఎందుకు ఐఏఎస్ కావాలనుకుంటున్నావు?”

“ఒక మంచి ఉద్యోగం సంపాదించడం కోసమే కాదు మేడమ్. నా వల్ల నలుగురికి ఉపయోగం ఉండాలి. ఎవరైనా కష్టాల్లో ఉంటే వాళ్లకు సహాయం చేయగలిగే స్థాయిలో ఉండాలి. అందుకే ఐఏఎస్ అవ్వాలనుకుంటున్నాను.”

ఆమె సమాధానానికి టీచర్ ఎంతో సంతోషించారు.

“నీ కల తప్పకుండా నెరవేరాలి స్ఫూర్తి.”

ఆ రోజు టీచర్ చెప్పిన మాటలు ఇప్పటికీ ఆమెకు గుర్తున్నాయి.

కానీ తన కలను నెరవేర్చుకోవడానికి మొదట తన కుటుంబం నుంచే పోరాడాల్సి వస్తుందని ఆమె ఊహించలేదు.

***

ఇంటర్ పూర్తయిన తర్వాత స్ఫూర్తికి బీటెక్ చదవాలని ఎంతో ఆశ.

కానీ నారాయణరావు గారు అందుకు ఒప్పుకోలేదు.

“ఆడపిల్లవి. అంత దూరం వెళ్లి చదువుకోవడం అవసరమా? ఇక్కడే మన దగ్గర ఉన్న కాలేజీలో డిగ్రీ చదువు.”

తండ్రి మాటను ఎదిరించలేకపోయింది.

తన ఇష్టాన్ని పక్కనపెట్టి స్థానిక కాలేజీలో డిగ్రీలో చేరింది.

చదువుపై ఉన్న ఇష్టంతో తనకు నచ్చని కోర్సును కూడా కష్టపడి పూర్తి చేసింది.

డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం పరీక్షలు పూర్తయిన రోజు మాత్రం ఆమె మనసులో కొత్త ఆశ చిగురించింది.

ఇకనైనా నాన్నతో తన మనసులోని మాట చెప్పాలి.

సివిల్స్ రాయడానికి అనుమతి అడగాలి.

అందుకోసం కావాల్సిన పుస్తకాలు తెచ్చుకుని చదువుకోవాలి.

తన కలను నిజం చేసుకోవడానికి మొదటి అడుగు వేయాలి.

ఇలా ఎన్నో ఆశలతో ఇంటికి వచ్చింది.

కానీ ఆమె ఆశలన్నింటినీ ఒక్క మాటతో ఆపేశారు నారాయణరావు.

“స్ఫూర్తి! నీ చదువు అయిపోయింది కదా. ఇక నీ పెళ్లి గురించి ఆలోచించాలి. మంచి సంబంధాలు చూస్తున్నాను. నువ్వు కూడా సిద్ధంగా ఉండు.”

ఆ మాట వినగానే ఆమెకు ఒక్కసారిగా గుండె ఆగినంత పనైంది.

తన ఆశయం గురించి చెప్పాలనుకున్న నోరు మూగబోయింది.

‘నాన్నతో ఎలా చెప్పాలి? ఆయన ఒప్పుకుంటారా?’

అనే ఆలోచనలతోనే రోజులు గడిచిపోయాయి.

ఒకరోజు ధైర్యం చేసి తన కోరికను బయటపెట్టింది.

కానీ ఆయన సమాధానం మాత్రం ఆమెను మరింత బాధించింది.

“ఆడపిల్లకు పెళ్లి చేసి మంచి కుటుంబంలో పంపించడమే నా బాధ్యత. ఇంకా ఉద్యోగాలు, సివిల్స్ అంటూ తిరగడం నాకు ఇష్టం లేదు. నీకు మంచి సంబంధం చూస్తున్నాను. నువ్వు దాని గురించి మాత్రమే ఆలోచించు.”

అంతే!

ఆ తర్వాత ఆ విషయం గురించి మాట్లాడే ధైర్యం కూడా చేయలేకపోయింది.

***

ప్రస్తుతం…

సాయంత్రం ఐదు గంటలు.

ఇంట్లో పెళ్లిచూపుల హడావిడి మొదలైంది.

కృష్ణవేణి గారు వంటగదిలో ఫలహారాలు సిద్ధం చేస్తున్నారు. నారాయణరావు గారు హాల్లో అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయో లేదో చూస్తున్నారు.

ఇక గదిలో మాత్రం స్ఫూర్తి తన స్నేహితురాలు దేవితో కలిసి కూర్చుంది.

దేవి ఆమెకు మేకప్ చేస్తూ మాట్లాడుతోంది.

“ఒసేయ్ స్ఫూర్తి! ఇంతకీ పెళ్లికొడుకు ఫోటో చూశావా?”

“లేదు.”

“అదేంటే? కనీసం అబ్బాయి ఎలా ఉన్నాడో కూడా తెలియదా? యావరేజ్‌గా ఉన్నాడా? లేక సినిమా హీరోలా ఉన్నాడా?”

అంటూ కొంటెగా నవ్వింది దేవి.

“అబ్బా దేవి! నీ జోకులు ఆపవే. అసలే ఏం జరుగుతుందోనని నాకు టెన్షన్‌గా ఉంది.”

“అదేంటే? పెళ్లిచూపులు అంటే అంత టెన్షన్ ఎందుకు? అబ్బాయి నచ్చితే నచ్చాడని చెప్పు. నచ్చకపోతే నచ్చలేదని చెప్పు.”

ఆ మాట వినగానే స్ఫూర్తి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“నాకు అంత అదృష్టం కూడా లేదే దేవి.”

“అదేంటి? ఏమైంది నీకు?”

“ఇక్కడ నా ఇష్టాయిష్టాలతో ఎవరికీ పని లేదు దేవి. నాన్న ఏం చెప్తే అదే జరగాలి. నాకు నచ్చిందా లేదా అని అడిగేవాళ్లు కూడా లేరు. నేను ఒక అంగట్లో బొమ్మను మాత్రమే.”

అంటూ ఏడ్చేసింది.

దేవి వెంటనే ఆమె కన్నీళ్లు తుడిచింది.

“ఏంటే స్ఫూర్తి! ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉండే నువ్వు ఇలా అయిపోయావేంటి? అసలు నీకు ఏమైంది?”

స్ఫూర్తి తన స్నేహితురాలి చేతిని పట్టుకుని…

“దేవి… నాకు పెళ్లి చేసుకోవాలని లేదు. నేను సివిల్స్ రాయాలి. ఐఏఎస్ ఆఫీసర్ కావాలి. కానీ నాన్నకు ఆ విషయం చెప్పినా వినడం లేదు. నా కలను వదిలేయమంటున్నారు.”

అని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

దేవి ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని ఓదార్చింది.

“చూడు స్ఫూర్తి… నీ కల చాలా గొప్పది. దాన్ని నువ్వు వదులుకోకూడదు. ఏదో ఒక రోజు నువ్వు అనుకున్నది సాధిస్తావు.”

“కానీ ఎలా దేవి? నాన్నను ఎదిరించి నేను ఏమీ చేయలేను.”

“సరే ముందు ఏడుపు ఆపు. నువ్వు ఇలా ఏడుస్తూ ఉంటే నీ మేకప్ మొత్తం పోతుంది. మళ్లీ నాకు పని పెరుగుతుంది.”

అంటూ నవ్వించింది.

స్ఫూర్తి కూడా చిన్నగా నవ్వింది.

అంతలో బయట నుంచి కృష్ణవేణి గారి పిలుపు వినిపించింది.

“దేవి… అమ్మాయిని తీసుకురండి. పెళ్లివాళ్లు వచ్చేశారు.”

ఆ మాట వినగానే స్ఫూర్తి గుండెల్లో ఏదో తెలియని భయం మొదలైంది.

తనకు ఇష్టం లేని జీవితంలోకి మరో అడుగు వేయబోతున్నాననే బాధ ఆమెను వెంటాడింది.

దేవి ఆమె చేతిని పట్టుకుని బయటకు తీసుకెళ్లింది.

అక్కడ అప్పటికే నారాయణరావు గారు వచ్చినవారిని సాదరంగా ఆహ్వానించి కూర్చోబెట్టారు.

“నమస్కారం అండి! రండి రండి. ప్రయాణం బాగానే జరిగిందా?”

“బాగానే జరిగిందండి. మీరెలా ఉన్నారు?”

“బాగున్నాం అండి.”

కొద్దిసేపు సాధారణ మాటలు మాట్లాడుకున్న తర్వాత…

“అమ్మాయిని తీసుకురండి.”

అని అడిగారు పెళ్లికొడుకు తండ్రి సుబ్రహ్మణ్యం గారు.

నారాయణరావు గారు లోపలికి వెళ్లి…

“వేణి… అమ్మాయిని తీసుకురండి.”

అని చెప్పారు.

కాసేపటికి దేవి తోడుగా స్ఫూర్తి అక్కడికి వచ్చింది.

అందరి ఎదురుగా తలదించుకుని కూర్చుంది.

“ఈమె మా ఆవిడ లక్ష్మి. ఇతను మా అబ్బాయి కృష్ణ. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు.”

అంటూ సుబ్రహ్మణ్యం గారు పరిచయం చేశారు.

స్ఫూర్తి ఒక్కసారి తలెత్తి చూసింది.

ఎదురుగా కూర్చున్న కృష్ణ చిరునవ్వుతో ఆమెను చూస్తున్నాడు.

కానీ ఆమె ముఖంలో మాత్రం ఎలాంటి భావం లేదు.

ఆ పెళ్లిచూపులు ఆమె జీవితాన్ని ఏ మలుపు తిప్పబోతున్నాయో ఆమెకు తెలియదు.

అయితే ఈరోజు తీసుకునే ఒక నిర్ణయం ఆమె జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చబోతోంది…

**కొనసాగుతుంది…**