భర్త రాఘవ మరణం వెనుక ఉన్న భయంకరమైన నిజం తెలిసినప్పటి నుండి తులసి గుండెల్లో ప్రతీకార జ్వాల రగులుతూనే ఉంది. రాజేంద్రపై చట్టపరంగా హంతకుడిగా ముద్ర వేయాలంటే కేవలం ఆనందరావు మాస్టారు చెప్పిన మాటలు సరిపోవు, కోర్టు ముందు నిలబడే బలమైన సాక్ష్యాధారాలు కావాలని ఆమెకు తెలుసు. అందుకోసం ఆమె కలెక్టరేట్లోని నమ్మకమైన కొద్దిమంది సిబ్బందితో ఒక రహస్య విచారణ కమిటీని ఏర్పాటు చేసింది. మూడేళ్ల క్రితం క్వారీలో జరిగిన ఆ ప్రమాదం రోజున అక్కడ డ్యూటీలో ఉండి, కేసును నమోదు చేసిన పాత హెడ్ కానిస్టేబుల్ వెంకటయ్య ప్రస్తుతం రిటైర్ అయి, అదే జిల్లాలోని ఒక చిన్న పల్లెటూరిలో ఒంటరిగా ఉంటున్నాడని ఆమె తెలుసుకుంది.
రాజేంద్రకు భయపడి ఆ రోజు వెంకటయ్య నిజం దాచాడని, కేసును తప్పుడు కేస్ కింద అణచివేశాడని సమాచారం రావడంతో, తులసి ఎలాంటి సెక్యూరిటీ లేకుండా, ఒక సాధారణ కారులో స్వయంగా అతని ఇంటికి వెళ్ళింది.
కలెక్టరే స్వయంగా తన చిన్న పెంకుటింటి ముందుకు వచ్చేసరికి వెంకటయ్య భయంతో వణికిపోయాడు. రాజేంద్ర మనుషులు తనను చంపడానికి వచ్చారేమోనని ముఖం వివర్ణమైంది.
తులసి నెమ్మదిగా లోపలికి నడుచుకుంటూ వచ్చి, వెంకటయ్యను కుర్చీలో కూర్చోబెట్టింది. ఆమె కళ్లల్లో అధికార గర్వం లేదు, కేవలం భర్తను కోల్పోయిన ఒక అభాగ్యురాలి ఆవేదన మాత్రమే ఉంది.
తులసి అతని చేతులు పట్టుకుని, “వెంకటయ్య గారు, మీరు కూడా ఒక తండ్రే కదా. మీకూ పిల్లలు ఉన్నారు. మూడేళ్ల క్రితం ఒక అన్యాయాన్ని, ఒక హత్యను ప్రమాదంగా చిత్రీకరించి దాచడం వల్ల, ఈరోజు నా పిల్లలు తండ్రి లేని అనాథలయ్యారు. నేను ఆ రాఘవ భార్యను. నా భర్త ను నిలువునా చంపిన ఆ రాజేంద్రను శిక్షించడానికి నాకు మీ సహాయం కావాలి.