ரகசியக் காதல் சந்திரகிரி கிராமத்துக் கதை – 1
# ரகசியக் காதல்
## சந்திரகிரி கிராமத்துக் கதை
*கற்பனையில் பிறந்த ஓர் அற்புதமான காதல் கதை…*
**அண்ணன் – தங்கை**
**விக்ரம் & சிந்து**
—
அத்தியாயம் – 1
அந்த ஊரின் பெயர் சந்திரகிரி. ஒரு சிறிய கிராமம். சாலைகள் இன்னும் மண் சாலைகளாகத்தான் இருந்தன. ஆனால் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கைப்பேசி இருந்தது. வாட்ஸ்அப்பில் பேசிக்கொள்வார்கள். யூடியூப்பில் திரைப்படங்கள் பார்ப்பார்கள். ஆனாலும் அவர்களின் மனங்கள் மட்டும் பழங்காலக் கிராமத்து மனிதர்களின் மனங்களைப் போலவே இருந்தன.
அந்த ஊரில் விக்ரம் என்பவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு 28 வயது. அந்தக் கிராமத்திலேயே ஒரு சிறிய தையல் கடை நடத்தி வந்தான்.
அவனுடைய தங்கை சிந்து. அவளுக்கு 22 வயது. கல்லூரிக்குச் சென்று படித்து வந்தாள். தினமும் பேருந்தில் கல்லூரிக்குச் சென்று, மாலையில் வீட்டிற்குத் திரும்புவாள்.
அவர்களுடைய பெற்றோர் இறந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. சிறுவயதிலிருந்தே விக்ரம்தான் சிந்துவை வளர்த்து வந்தான்.
அவர்கள் இருவரும் அண்ணன், தங்கை என்பதைத் தாண்டி ஒருவருக்கொருவர் உலகமாகவே வாழ்ந்து வந்தார்கள்.
ஆனால் ஒரு நாள் முதல் எல்லாமே மாறத் தொடங்கியது.
சிந்து கல்லூரியில் ஒரு இளைஞனைச் சந்தித்தாள். அவன் தன்னைக் காதலிப்பதாக அவளிடம் கூறினான். சிந்து சிரித்துக்கொண்டே அவனுடைய காதலை மறுத்துவிட்டாள்.
வீட்டிற்கு வந்ததும் விக்ரமிடம் அதைப் பற்றிக் கூறினாள்.
“அண்ணா… எனக்கு யாரும் வேண்டாம். நீ இருக்கிறாய் அல்லவா?”
விக்ரம் சிரித்தான்.
ஆனால் அன்று இரவு அவனால் தூங்க முடியவில்லை.
அதற்குப் பிறகு அவனுடைய மனதில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு தோன்றத் தொடங்கியது.
சிந்து சிரிக்கும்போது அவனுடைய இதயமே நின்றுவிடுவது போல இருந்தது. அவளுடைய தலைமுடி முதுகில் விழும்போது அவனால் அதைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது அருகில் சென்று பார்த்துவிட்டு… மெதுவாக அங்கிருந்து விலகிச் செல்வான்.
அது அண்ணன் – தங்கை பாசம் மட்டுமல்ல என்பதை அவனுக்கே தெரிந்திருந்தது.
அது வேறு ஒரு வகையான உணர்வு.
ஆழமானது. பயங்கரமானது. ஒரு ரகசியம்.
சிந்துவுக்கும் அதே நிலைதான் ஏற்பட்டது.
ஒருநாள் விக்ரம் தையல் கடையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, அவனுடைய கைகளைப் பார்த்தாள்.
அந்தக் கைகள்தான் தன்னைச் சிறுவயதிலிருந்து வளர்த்தவை. ஆனால் இப்போது அந்தக் கைகள் அவளுக்கு வேறுவிதமாகத் தோன்றின.
இரவில் படுத்துக்கொண்டு அவள் யோசிப்பாள்.
“நான் பைத்தியமா? இது தவறு அல்லவா?”
இப்படியே இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் எதையும் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை.
ஒருவருடைய இதயத்தில் இருப்பதை இன்னொருவர் ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ளவில்லை.
—
## அத்தியாயம் – 2
ஒருநாள் அந்தக் கிராமத்தில் மிகப்பெரிய வெள்ளம் ஏற்பட்டது.
ஆறு கரைபுரண்டு ஓடியது.
சிந்து வீட்டிற்குத் திரும்ப வேண்டிய பேருந்து வழியிலேயே நின்றுவிட்டது. கைப்பேசியில் நெட்வொர்க்கும் இல்லை.
விக்ரம் பைத்தியக்காரனைப் போல வீட்டைவிட்டு வெளியே ஓடினான்.
இரவு முழுவதும் அவளைத் தேடினான்.
பொழுது விடிந்து வெளிச்சம் வந்தபோது, ஒரு மரத்தின் அடியில் சிந்துவைக் கண்டுபிடித்தான்.
அவள் முழுவதுமாக நனைந்திருந்தாள். காய்ச்சலால் மிகவும் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தான்.
அன்று இரவு சிந்து கண்களைத் திறந்து பார்த்தாள்.
விக்ரம் அவளுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தான்.
“அண்ணா…” என்று மெதுவாக அழைத்தாள்.
விக்ரம் எதுவும் பேசவில்லை.
அவளுடைய நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
அப்போது சிந்துவுக்கு எல்லாமே புரிந்தது.
அவளும் அவனுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
“நானும்… உன்னை அதேபோலத்தான் காதலிக்கிறேன்” என்று கூறினாள்.
விக்ரமின் கண்கள் கலங்கின.
“இது தவறு சிந்து… நாம்…”
“தெரியும். ஆனால் என் இதயத்துக்கு அது தெரியவில்லை” என்றாள் அவள்.
அந்த இரவிலிருந்து அவர்களுடைய காதல் ரகசியமாகத் தொடங்கியது.
ஊர் மக்களுக்குத் தெரியாமல்.
இந்த உலகத்திற்குத் தெரியாமல்.
அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஆழமான காதலாக அது மாறியது.
ஒருமுறை சிந்துவுக்கு மிகவும் கடுமையான காய்ச்சல் ஏற்பட்டது.
மருத்துவர்கள் கூறினார்கள்.
“நிலைமை மிகவும் ஆபத்தானது. உயிர் பிழைப்பதற்கான நம்பிக்கை குறைவாக இருக்கிறது.”
விக்ரம் அவளுடைய அருகிலேயே அமர்ந்து இரவு முழுவதும் பிரார்த்தனை செய்தான்.
மறுநாள் காலையில் சிந்து கண்களைத் திறந்தாள்.
காய்ச்சல் முழுமையாகக் குறைந்துவிட்டது.
மருத்துவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.
“இது ஓர் அதிசயம்!” என்றார்கள்.
ஆனால் விக்ரமுக்குத் தெரியும்.
அது அதிசயம் அல்ல.
அது காதல்.
—
## அத்தியாயம் – 3
சிந்துவுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கும் வயது வந்துவிட்டது.
ஊரில் பேச்சுகள் ஆரம்பமாகின.
“சிந்துவுக்கு இப்போது பெரிய வயதாகிவிட்டது. இன்னும் ஏன் விக்ரம் அவளைத் திருமணம் செய்து வைக்காமல் வைத்திருக்கிறான்?”
ஒருநாள் மாலை ஊரின் பெரிய மனிதர் விக்ரமின் வீட்டிற்கு வந்தார்.
அவருடைய கையில் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.
“இந்தப் பையனைப் பார்த்தாயா? ஹைதராபாத்தில் நல்ல வேலையில் இருக்கிறான். சிந்துவுக்குப் பொருத்தமாக இருப்பான்.”
விக்ரம் அந்தப் புகைப்படத்தைச் சிந்துவின் முன்னால் வைத்தான்.
“பார்… உனக்குத் திருமணம் பேச வந்திருக்கிறார்கள்.”
சிந்து அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தாள்.
“நீ என்ன சொல்கிறாய் அண்ணா?”
விக்ரம் சிரித்தான்.
ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு உண்மையான சிரிப்பாக இல்லை.
“நீ சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் சிந்து. அவ்வளவுதான்.”
மறுநாள் சிந்து விக்ரமிடம் வந்தாள்.
“நான் திருமணம் செய்துகொள்ள மாட்டேன்” என்று நேரடியாகக் கூறினாள்.
விக்ரம் கோபமாகப் பேசினான்.
“ஏன்? அந்தப் பையன் நல்லவனாக இருக்கிறான். உன்னுடைய எதிர்காலம்…”
அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் சிந்து குறுக்கிட்டாள்.
“என்னுடைய எதிர்காலமே நீதான். நீ இல்லாத எதிர்காலம் எனக்கு வேண்டாம்.”
—
## அத்தியாயம் – 4
ஒருநாள் இரவு விக்ரம் சிந்துவின் கையைப் பிடித்து வீட்டிற்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றான்.
ஊரின் கடைசியில் இருந்த ஒரு பழைய மரத்தின் அருகே அழைத்துச் சென்றான்.
அந்த மரத்தின் அடியில்தான் அவர்களுடைய பெற்றோரின் கல்லறைகள் இருந்தன.
விக்ரம் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“நான் உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறேன். ஊர் என்ன சொன்னாலும், இந்த உலகம் என்ன சொன்னாலும்… எனக்கு நீதான் வேண்டும்.”
ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் சிந்துவின் கையை விட்டுவிட்டான்.
சுற்றியிருந்த காற்றே நின்றுவிட்டதைப் போல இருந்தது.
“இது தவறு சிந்து… நாம் ஒருபோதும் இந்த உறவைத் தொடரக்கூடாது. நீ திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும். இது நம்முடைய குடும்ப வழக்கம். நம்முடைய அம்மா, அப்பாவின் மரியாதையையும் நீ காப்பாற்ற வேண்டும்.”
சிந்து ஒரு நொடி கூட அசையவில்லை.
“அண்ணா… இப்போது இப்படிப் பேசுகிறாய். நேற்று இரவு நீதானே சொன்னாய்… நீதான் எனக்குப் போதும் என்று.”
விக்ரம் தலைகுனிந்தான்.
“நேற்று இரவு நான் பலவீனமாக இருந்தேன். ஆனால் இன்று… நான் உன்னுடைய அண்ணன். உன்னைக் காப்பாற்ற வேண்டியவன். என்னுடைய காதலால் அல்ல. என்னுடைய பொறுப்பால்.”
சிந்து அவனுக்கு முன்னால் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள்.
“எனக்குத் திருமணம் வேண்டாம். எனக்கு குடும்ப வழக்கமும் வேண்டாம். எனக்கு இந்த ஊரும் வேண்டாம். எனக்குத் தேவை ஒன்றே ஒன்றுதான்… நீதான்.”
விக்ரம் அவளுடைய கைகளை விடுவித்துக்கொண்டான்.
“எழுந்திரு சிந்து. இனிமேல் இதுபோன்ற வார்த்தைகளைப் பேசாதே. நான் உனக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கிறேன். நல்ல வரன் பார்க்கிறேன். நீ சந்தோஷமாக வாழ வேண்டும். அவ்வளவுதான்.”
“சரி அண்ணா… நீ சொன்னபடியே செய்கிறேன். நான் திருமணம் செய்துகொள்கிறேன்.
ஆனால் ஒன்றை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்…
என்னுடைய இதயத்தை இப்போது நீதான் கொன்றுவிட்டாய்.
இனிமேல் வேறு யாருக்கும் கொடுப்பதற்கு என்னிடம் எதுவுமே மிச்சமில்லை.”
அவள் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினாள்.
விக்ரம் அவளைத் தடுக்கவில்லை.
—
அத்தியாயம் – 5
எப்படியாவது சிந்துவைச் சம்மதிக்க வைத்து விக்ரம் அவளுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தான்.
ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு விக்ரம் மீண்டும் ஒரு திருமண வரன் கொண்டு வந்தான்.
இந்த முறை அதே ஊரில் வசிக்கும் ஒரு குடும்பம்.
அந்தப் பையனின் பெயர் ராஜேஷ்.
விவசாயம் செய்துவந்தான். சாதாரணமானவன். நல்ல மனிதன் என்று எல்லோரும் கூறினார்கள்.
விக்ரம் மாலையில் சிந்துவின் அருகில் சென்றான்.
“நான் ஒரு முடிவு எடுத்திருக்கிறேன். நீ ராஜேஷைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும்.”
சிந்து மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“நீ என்னைக் கட்டாயப்படுத்துகிறாயா அண்ணா?”
விக்ரம் தலையசைத்தான்.
“கட்டாயப்படுத்தவில்லை. நான் உன்னைக் காதலிப்பதால்தான் இப்படிச் செய்கிறேன். உன்னுடைய எதிர்காலம் என்னுடன் இருக்கக்கூடாது. உன்னுடைய எதிர்காலம் ஒரு சாதாரணமான குடும்ப வாழ்க்கையாக இருக்க வேண்டும்.”
சிந்து நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
கடைசியில் ஒரே ஒரு வார்த்தை சொன்னாள்.
“சரி.”
திருமண நாள் வந்துவிட்டது.
ஊர் முழுவதும் கொண்டாட்டமாக இருந்தது.
சிந்துவை மஞ்சள் பூசி, மணப்பெண்ணாக அழகாக அலங்கரித்தார்கள்.
அவள் மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தாள்.
ஆனால் அவளுடைய கண்கள் மட்டும்… உயிரற்றவை போல இருந்தன.
விக்ரம் திருமணப் பந்தலில் நின்றுகொண்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
ராஜேஷ் வந்து சிந்துவின் கையைப் பிடித்தான்.
அந்த நொடியில் விக்ரமின் இதயம் நின்றுவிட்டதைப் போல உணர்ந்தான்.
அவனால் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
வெளியே சென்றான்.
பழைய மரத்தின் அருகே சென்றான்.
அவர்களுடைய பெற்றோரின் கல்லறைகளுக்கு அருகில் நின்றான்.
“அம்மா… அப்பா… நான் செய்துவிட்டேன்.
உங்களுடைய மரியாதையைக் காப்பாற்றிவிட்டேன்.
குடும்ப வழக்கத்தையும் காப்பாற்றிவிட்டேன்.
ஆனால்…
என்னுடைய தங்கையை நான் இழந்துவிட்டேன்.”
சிந்து ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள்.
விக்ரமை நோக்கிப் பார்த்தாள்.
இருவருடைய கண்களும் சந்தித்தன.
அந்தப் பார்வையில் காதல் இருந்தது.
வேதனை இருந்தது.
மன்னிப்புக் கோருதல் இருந்தது.
பிரிவு இருந்தது.
அன்று இரவு விக்ரம் தனியாக வீட்டில் அமர்ந்திருந்தான்.
சிந்துவின் நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்து திறந்தான்.
கடைசிப் பக்கத்தில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:
“நீ என்னைக் காப்பாற்றினாய் அண்ணா.
ஆனால் என்னைக் கொன்றுவிட்டதும் நீதான்.
இனிமேல் நான் வாழப்போவதில்லை.
வெறுமனே நடந்துகொண்டிருப்பேன்.”
—
## அத்தியாயம் – 6
யாருக்கும் தெரியாமல் அவர்கள் தங்களுடைய ரகசியத்தைக் காப்பாற்றிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.
இரண்டு வருடங்கள் கடந்துவிட்டன.
மீண்டும் ஊரில் பேச்சுகள் ஆரம்பமாகின.
“விக்ரமுக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லையே…”
ஆனால் விக்ரம் அதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை.
“எனக்குத் திருமணம் வேண்டாம். நான் தனியாகவே வாழ்ந்துகொள்கிறேன்” என்று உறுதியாகக் கூறிவிடுவான்.
ஒரு மாலை சிந்து தனியாக விக்ரமின் வீட்டிற்கு வந்தாள்.
“அண்ணா… நீ திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும்” என்று நேரடியாகக் கூறினாள்.
விக்ரம் தலையசைத்தான்.
“எனக்குத் திருமணம் வேண்டாம் சிந்து.”
சிந்து வீட்டிற்குள் வந்து அவனுக்கு முன்னால் அமர்ந்தாள்.
“நீ என்னுடைய பேச்சைக் கேட்க வேண்டும் அண்ணா.
நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்டு திருமணம் செய்துகொண்டேன்.
இப்போது நீ என்னுடைய பேச்சைக் கேட்க வேண்டும்.
நீ திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்றால் ஊர் முழுவதும் உன்னைச் சந்தேகப்படுவார்கள்.
நம்முடைய ரகசியமும் ஆபத்தில் சிக்கிவிடும்.”
சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மீண்டும் சொன்னாள்.
“நீ சம்மதிக்கவில்லை என்றால் நான் இங்கேயே தங்கிவிடுவேன்.
ராஜேஷிடம் திரும்பிப் போக மாட்டேன்.
நீ திருமணம் செய்துகொள்ளும் வரை இந்த வீட்டிலேயே இருப்பேன்.”
விக்ரம் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
கடைசியில் தலைகுனிந்தான்.
“சரி… நீ இவ்வளவு வற்புறுத்தும்போது நான் திருமணம் செய்துகொள்கிறேன்.”
சிந்துவின் வார்த்தைகளில் வலிமை இருந்தது.
பொறுப்பு இருந்தது.
காதல் இருந்தது.
அவளே திருமண ஏற்பாடுகளைப் பார்த்துக்கொண்டாள்.
திருமண வரனை உறுதி செய்தாள்.
லட்சுமியின் குடும்பத்தினரிடம் பேசினாள்.
திருமணத் தேதியை முடிவு செய்தாள்.
பந்தல், கோலங்கள், இசை, உணவு… எல்லா ஏற்பாடுகளையும் சிந்துவே கவனித்துக்கொண்டாள்.
ஊர் மக்கள் அவளைப் பாராட்டினார்கள்.
“பார்த்தீர்களா… தங்கை எவ்வளவு பொறுப்பாக இருக்கிறாள். அண்ணனுடைய திருமண ஏற்பாடுகள் அனைத்தையும் அவளே பார்த்துக்கொள்கிறாள்.”
யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வரவில்லை.
திருமண நாள் வந்தது.
சிந்து எல்லா வேலைகளிலும் பரபரப்பாக இருந்தாள்.
விக்ரம் மாலைகளை அணிந்துகொண்டிருந்தபோது, சிந்து சிறிது தூரத்தில் நின்றுகொண்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு ஊர் மக்களுக்குத் தெரியும் சிரிப்பு மட்டும்தான்.
அவளுடைய மனதிற்குள் இருந்த உணர்வு வேறு.
திருமண மாலைகள் மாற்றி முடிந்தன.
சிந்து விக்ரமின் அருகில் சென்று அவனுடைய தலையில் கையை வைத்தாள்.
“இப்போது நீ சந்தோஷமாக இரு அண்ணா.
லட்சுமியை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்.
என்னுடைய பொறுப்பை நான் முடித்துவிட்டேன்.”
—
## அத்தியாயம் – 7
காலம் கடந்தது.
விக்ரமுக்கும் லட்சுமிக்கும் இரண்டு குழந்தைகள் பிறந்தார்கள்.
சிந்துவுக்கும் ராஜேஷுக்கும் ஒரு மகனும் ஒரு மகளும் பிறந்தார்கள்.
இப்போது எல்லாமே மிகவும் சாதாரணமாக மாறிவிட்டது.
பண்டிகை நாட்களில் சிந்து தன்னுடைய குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு அண்ணன் வீட்டிற்கு வருவாள்.
விக்ரமின் குடும்பம் சிந்துவின் வீட்டிற்குச் செல்லும்.
குழந்தைகள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து விளையாடுவார்கள்.
லட்சுமியும் சிந்துவும் சேர்ந்து சமையல் செய்வார்கள்.
ராஜேஷும் விக்ரமும் சேர்ந்து விவசாயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொள்வார்கள்.
ஊர் மக்கள் இதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைவார்கள்.
“பார்த்தீர்களா… அண்ணன், தங்கையின் பாசம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது. குழந்தைகளையும் ஒரே மாதிரியாக வளர்க்கிறார்கள்.”
யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வரவில்லை.
யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை.
மாலை நேரங்களில் குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது விக்ரமும் சிந்துவும் ஒரே கட்டிலில் அமர்ந்து தேநீர் குடிப்பார்கள்.
பேசிக்கொள்வார்கள்.
சிரிப்பார்கள்.
வெளியில் பார்ப்பவர்களுக்கு அவர்கள் அண்ணன் – தங்கை போலத்தான் தெரிவார்கள்.
ஆனால் உள்ளுக்குள்…
அந்த ரகசியம் இன்னும் உயிருடன் மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தது.
ஒருநாள் இரவு குழந்தைகள் அனைவரும் தூங்கிவிட்டார்கள்.
லட்சுமியும் ராஜேஷும் உறங்கச் சென்றுவிட்டார்கள்.
விக்ரம் வீட்டின் பின்புற வராண்டாவில் தனியாக அமர்ந்திருந்தான்.
சிந்து மெதுவாக நடந்து வந்து அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்தாள்.
நீண்ட நேரம் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை.
காற்றின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சிந்து மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“அண்ணா… நாம் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறோம்.”
விக்ரம் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான்.
“இருக்கிறோம். குழந்தைகளுடன், குடும்பங்களுடன், சந்தோஷத்துடன்… வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறோம்.”
சிந்து சிரித்தாள்.
அது அவளுடைய மனதிற்குள் இருக்கும் சிரிப்பு.
“ஆனால் அந்தச் சந்தோஷத்திலேயே மீண்டும் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறோம் அல்லவா? அந்த ரகசியத்தில்…”
விக்ரம் சொன்னான்.
“இருக்கிறோம் சிந்து.
எப்போதும் இருக்கிறோம்.
என்றென்றும் இருப்போம்.
இது நம்முடையது.
நமக்கு மட்டுமே தெரிந்தது.”
சிந்து அவனுடைய தோளில் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டாள்.
உள்ளே இருந்த அறைகளிலிருந்து குழந்தைகளின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.
தொலைவில் நாய்கள் குரைத்துக்கொண்டிருந்தன.
ஆனால் அந்த வராண்டாவில் இரண்டு இதயங்கள் மீண்டும் ஒரே மாதிரியாகத் துடிக்கத் தொடங்கின.
**வெளி உலகத்திற்குத் தெரிந்தது — அண்ணன், தங்கை.**
**உள்ளுக்குள் இருந்தது — இன்னும் அதே ரகசியக் காதல்.**
**யாருக்கும் தெரியாமல்… என்றென்றும்.**
—
சுபம்
Swipe left/right or tap the sides to turn pages