కన్నుల్లో నీ రూపమే – 1
విశాఖపట్నం…ఉదయం ఆరు గంటలు.
సముద్రం మీద నుంచి వీచే చల్లని గాలి, రోడ్డుకిరువైపులా ఉన్న చెట్ల ఆకులను మెల్లగా కదిలిస్తోంది. బీచ్ రోడ్డులో అప్పుడప్పుడూ పరుగులు తీస్తున్న యువత, వాకింగ్ చేస్తున్న పెద్దవాళ్లు, సముద్రాన్ని చూస్తూ టీ తాగుతున్న కొంతమంది… నగరం తన ఉదయాన్ని ఎంతో అందంగా ప్రారంభిస్తోంది.అదే సమయంలో రోడ్డుపక్కన ఉన్న చిన్న ఇంట్లో మాత్రం పెద్ద యుద్ధం జరుగుతోంది.అమ్మా… నా షూ ఎక్కడుంది?”నిన్న నువ్వే తీసి పడేశావు. ఇప్పుడు నన్ను అడిగితే ఎలా తెలుస్తుంది?”
అమ్మా, ప్లీజ్! నాకు టైమ్ అయిపోతోంది.”
రోజూ ఇదే గోల. ఉద్యోగం చేస్తున్నావా? లేక యుద్ధానికి వెళ్తున్నావా? ఏ వస్తువు ఎక్కడ పెట్టావో నీకే తెలియదు.”సరే అమ్మా… నువ్వు నన్ను తిట్టడం ఆపి, షూ కనిపెట్టడంలో హెల్ప్ చేస్తే నేను ఆఫీస్కి వెళ్లిపోతాను.”అదిగో సోఫా కింద చూడు.”ఆ మాట వినగానే సోఫా కిందకు వంగి షూ తీసుకున్న ఇరవై నాలుగేళ్ల అమ్మాయి, అద్దం ముందు నిలబడి తన జుట్టును సరిచేసుకుంది.ఆమె పేరు **నందిత**.
మధ్యతరగతి కుటుంబంలో పుట్టినా, కలలు మాత్రం చాలా పెద్దవి. చిన్న చిన్న విషయాల్లో సంతోషాన్ని వెతుక్కునే అమ్మాయి. ఎవరైనా బాధలో ఉంటే వాళ్లను నవ్వించకుండా వదిలిపెట్టదు. కానీ తన బాధను మాత్రం ఎవరికీ తెలియనివ్వదు.అమ్మా, టిఫిన్ పెట్టావా?”“పెట్టాను. కూర్చుని తిను.”లేట్ అవుతోంది అమ్మా. ఆఫీస్లో తింటాను.”
ఖాళీ కడుపుతో వెళ్తే మళ్లీ తలనొప్పి వస్తుంది.”
అమ్మా… ఒక్కరోజు తినకపోతే ఏం కాదు.”
నీకు ఏమీ కాదు. నాకు గుండెపోటు వస్తుంది. నువ్వు తినకుండా వెళ్లావంటే.”అమ్మ మాటలకు నవ్వుకున్న నందిత, రెండు ఇడ్లీలు త్వరగా తిని బ్యాగ్ తీసుకుంది.“అమ్మా, నేను వెళ్తున్నా. సాయంత్రం వస్తూ కూరగాయలు తీసుకొస్తాను.”
జాగ్రత్తగా వెళ్లు. బైక్ నెమ్మదిగా నడుపు.”“అలాగే అమ్మా!”బయటకు వస్తూ తలుపు దగ్గరే ఉన్న తన తండ్రి ఫోటోకు నమస్కరించింది.
“నాన్నా… ఈరోజు కూడా నీ అమ్మాయికి మంచి రోజు కావాలని కోరుకో.”ఆమె తండ్రి ఐదేళ్ల క్రితం అనారోగ్యంతో చనిపోయాడు. అప్పటినుంచి తల్లి
ఆమెకు అన్నీ.తండ్రి లేని లోటు తన జీవితంలో ఉన్నప్పటికీ, తల్లి ప్రేమ ఆ లోటును కొంతవరకు భర్తీ చేసింది.నందిత తన స్కూటీ మీద ఆఫీస్కి బయలుదేరింది.ఆమె పనిచేసే సంస్థ పేరు ఆరాధ్య క్రియేటివ్ స్టూడియోస్. నగరంలో పేరున్న అడ్వర్టైజింగ్ కంపెనీ. నందిత అక్కడ జూనియర్ క్రియేటివ్ డిజైనర్గా పనిచేస్తోంది.
ఆమెకు జీతం పెద్దగా లేకపోయినా, తన పని అంటే చాలా ఇష్టం.ప్రతి డిజైన్లో ఒక భావాన్ని చూపించాలి. ప్రతి రంగులో ఒక కథ ఉండాలి. ప్రతి ఫోటో చూసినప్పుడు మనిషి మనసులో ఏదో ఒక అనుభూతి కలగాలి… ఇదే ఆమె నమ్మకం.ఆరోజు ఆఫీస్లోకి అడుగుపెట్టగానే తన స్నేహితురాలు దీప్తి ఎదురొచ్చింది.“హాయ్ మేడమ్! వచ్చేశారా? మీకోసం ఒక పెద్ద వార్త.”
ఏంటి? నా జీతం పెంచారా?”“అంతకంటే పెద్దది.”
“నాకు పెళ్లి సంబంధం వచ్చిందా?”“నీకు పెళ్లి సంబంధం వస్తే నేను ఎందుకు ఇంత సంతోషపడతాను?”“అయితే చెప్పు.”“మన కంపెనీకి కొత్త ఎండీ వస్తున్నారు.”“అంతేనా? దానికి ఇంత హడావుడి ఎందుకు?”అంతేనా అంటావా? ఆయన చాలా పెద్ద బిజినెస్మ్యాన్. లండన్లో చదువుకున్నాడు. ఎన్నో కంపెనీలు ఉన్నాయి. చాలా హ్యాండ్సమ్ అంట.”
నీకు కంపెనీ ఎండీ కావాలా? లేక పెళ్లి కొడుకు కావాలా?”“రెండూ అయితే ఇంకా బాగుంటుంది.”నందిత నవ్వుతూ తన సీటులో కూర్చుంది.నువ్వు పని చేసుకో. ఆయన అందంగా ఉన్నా, అందవిహీనంగా ఉన్నా మనకు ఇచ్చే జీతం మాత్రం మారదు.”నువ్వు ప్రేమ అనే పదానికి అర్థం తెలియని మనిషివి.”“తెలుసు. కానీ ప్రేమతో కడుపు నిండదు దీప్తి.”అందుకే నువ్వు ఇంకా సింగిల్గా ఉన్నావు.”సింగిల్గా ఉండటం తప్పు కాదు. మనసుకు నచ్చిన వ్యక్తి దొరికే వరకు ఒంటరిగా ఉండటం చాలా మంచిది.”“అయితే నీ మనసుకు నచ్చిన వ్యక్తి ఎలా ఉండాలి?”నందిత కాసేపు ఆలోచించి నవ్వింది.
“నన్ను నేను మార్చుకోవాల్సిన అవసరం లేకుండా, నేను ఎలా ఉన్నానో అలా ఇష్టపడే వ్యక్తి కావాలి. నా నవ్వును ప్రేమించేవాడు మాత్రమే కాదు… నేను ఏడ్చినప్పుడు కూడా నన్ను వదిలిపెట్టకుండా నా పక్కన కూర్చునేవాడు కావాలి.”
“అబ్బో! పెద్ద లిస్టే ఉంది.”
“అలాంటి వ్యక్తి దొరకకపోతే పెళ్లి చేసుకోను. అంతే.”
ఆ మాటలు చెబుతున్నప్పుడు నందితకు తెలియదు…
తన జీవితంలోకి రాబోతున్న వ్యక్తి తన ప్రేమకు అర్థం మార్చబోతున్నాడని.
తన కళ్లలో ఒక రూపంగా నిలిచిపోతాడని.
తనకు తెలియకుండానే, తన ప్రతి ఊపిరిలో అతని జ్ఞాపకం నిండిపోతుందని.
రెండో భాగం – అతని చూపులో ఆమె
అదే ఉదయం…
నగరంలోని అత్యంత విలాసవంతమైన బిజినెస్ ఏరియాలో ఉన్న ఆరాధ్య క్రియేటివ్ స్టూడియోస్ ప్రధాన కార్యాలయం ముందు ఒక నల్లటి బెంజ్ కారు వచ్చి ఆగింది.
కారు డోర్ తెరుచుకుంది.
బయటకు దిగిన వ్యక్తి తెల్లటి షర్ట్, నల్లటి ట్రౌజర్, చేతికి ఖరీదైన వాచ్ ధరించి ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో ప్రశాంతత ఉన్నా, కళ్లలో మాత్రం ఒక గంభీరమైన తీక్షణత కనిపిస్తోంది.
అతని పేరు ఆదిత్య వర్మ.
ముప్పై ఏళ్ల వయసు.
ఆరాధ్య గ్రూప్కు కొత్త మేనేజింగ్ డైరెక్టర్.
బిజినెస్ విషయంలో చాలా కఠినమైన వ్యక్తి. పని విషయంలో తప్పులు సహించడు. సమయం వృథా చేయడం ఇష్టం ఉండదు. ఎవరితోనైనా మాట్లాడేటప్పుడు అవసరమైన మాట మాత్రమే మాట్లాడుతాడు.
అతని ప్రపంచంలో భావోద్వేగాలకు పెద్దగా చోటు లేదు.
అతని తండ్రి రఘురామ్ వర్మ ఒకప్పుడు చిన్న వ్యాపారంతో ప్రారంభించి పెద్ద సంస్థగా ఎదిగాడు. ఇప్పుడు ఆ బాధ్యతలన్నీ ఆదిత్య చేతుల్లో పెట్టాడు.
“గుడ్ మార్నింగ్ సర్,” అంటూ రిసెప్షనిస్ట్ లేచి నిలబడింది.
“గుడ్ మార్నింగ్.”
“సర్, మీ మీటింగ్ తొమ్మిది గంటలకు కాన్ఫరెన్స్ రూమ్లో ఏర్పాటు చేశాం.”
“అన్ని డిపార్ట్మెంట్ హెడ్స్ వచ్చారా?”
“అవును సర్.”
“గుడ్.”
అతను లిఫ్ట్ వైపు నడిచాడు.
అతని వెనుక అసిస్టెంట్ మేనేజర్ ఫైళ్లతో పరుగెత్తుతూ వచ్చాడు.
“సర్, ఈరోజు కొత్త క్యాంపెయిన్ ప్రెజెంటేషన్ కూడా ఉంది.”
“ఎవరు చేస్తున్నారు?”
“క్రియేటివ్ టీమ్.”
“నాకు ఫలితం కావాలి. కారణాలు కాదు.”
“యెస్ సర్.”
ఆదిత్య పదో అంతస్తులో ఉన్న తన ఛాంబర్లోకి వెళ్లి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
కిటికీ బయట నగరం కనిపిస్తోంది.
అతను తన ల్యాప్టాప్ తెరిచి పనిలో మునిగిపోయాడు.
అతనికి తెలియదు…
ఈరోజు తన జీవితంలో ఒక చిన్న సంఘటన జరగబోతోందని.
ఆ సంఘటన అతని గంభీరమైన జీవితంలో మొదటి చిరునవ్వును తీసుకురాబోతోందని.
మూడో భాగం – అనుకోని ఢీ
ఉదయం తొమ్మిది గంటల ఇరవై నిమిషాలు.
ఆఫీస్లోని ఉద్యోగులందరూ కొత్త ఎండీ గురించి మాట్లాడుకుంటూ తమ తమ పనుల్లో బిజీగా ఉన్నారు.
నందిత మాత్రం తన డెస్క్ దగ్గర కూర్చుని ఒక కొత్త క్లయింట్ కోసం ప్రకటన డిజైన్ చేస్తోంది.
ఆమెకు ఫోన్ వచ్చింది.
“నందూ… నేను అమ్మను.”
“చెప్పమ్మా.”
“నిన్న డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్లినప్పుడు మందులు రాయించుకున్నాను. అవి అయిపోయాయి. వస్తూ తీసుకురా.”
“అలాగే అమ్మా. ఇంకేమైనా కావాలా?”
“లేదు. నువ్వు భోజనం చేయడం మర్చిపోకు.”
“అమ్మా, నువ్వు రోజూ ఇదే చెప్తావు.”
“నువ్వు రోజూ మర్చిపోతావు కాబట్టి.”
“సరే అమ్మా. ఫోన్ పెట్టేస్తున్నా.”
ఫోన్ పెట్టి, తన డిజైన్ ఫైల్ సేవ్ చేసింది. క్లయింట్ కోసం ప్రింట్ తీసుకోవాల్సిన కొన్ని పేపర్లు చేతిలో పట్టుకుని, ఎదురుగా ఉన్న ప్రింటర్ దగ్గరకు వెళ్లింది.
అదే సమయంలో ఆదిత్య తన ఛాంబర్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
“ఈ క్యాంపెయిన్ ఫైల్ ఎవరు తయారు చేశారు?” అని తన అసిస్టెంట్ను అడుగుతూ వేగంగా నడుస్తున్నాడు.
“సర్, క్రియేటివ్ టీమ్లో నందిత అనే అమ్మాయి.”
“ఆమెను నా ఛాంబర్కి పంపండి.”
అదే క్షణంలో ప్రింటర్ దగ్గర నుంచి తిరిగి వస్తున్న నందిత, ఎదురుగా వస్తున్న ఆదిత్యను గమనించలేదు.
ఆమె చేతిలో ఉన్న పేపర్లు గాలిలో ఎగిరిపోయాయి.
అతని షర్ట్ మీద కాఫీ చిందింది.
“అయ్యో!”
“వాట్ ది హెల్!”
ఇద్దరూ ఒకేసారి అరిచారు.
నందిత చేతిలోని పేపర్లు నేల మీద పడిపోయాయి.
“సారీ సర్! నేను చూడలేదు.”
ఆదిత్య తన షర్ట్ వైపు చూసి కోపంగా ఆమె వైపు తిరిగాడు.
“మీకు ఆఫీస్లో నడవడం కూడా రాదా?”
“సారీ చెప్పాను కదా సర్.”
“సారీ చెప్పినంత మాత్రాన నా షర్ట్ క్లీన్ అవుతుందా?”
“నేను కావాలని చేయలేదు.”
“అది నాకు అనవసరం. వర్క్ప్లేస్లో కనీస బాధ్యత ఉండాలి.”
నందిత అతని మాటలకు కాస్త కోపంగా చూసింది.
“సర్, పొరపాటు ఎవరికైనా జరుగుతుంది. నేను కావాలని మీ మీద కాఫీ పోయలేదు. మీరు ఇంత కోపంగా మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు.”
ఆదిత్య కళ్లను సన్నగా చేసి ఆమెను చూశాడు.
తనతో ఎవరూ ఇలా మాట్లాడటం అతనికి అలవాటు లేదు.
“మీరు ఎవరితో మాట్లాడుతున్నారో తెలుసా?”
“తెలుసు సర్. మా కొత్త ఎండీతో.”
“అయితే మీ మాటల్లో కాస్త జాగ్రత్త ఉండాలి.”
“మీరు కూడా మీ మాటల్లో కాస్త జాగ్రత్త ఉండాలి సర్. నేను మీ ఉద్యోగిని. మీకు బానిసను కాదు.”
అక్కడ ఉన్న ఉద్యోగులందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయారు.
దీప్తి దూరంగా నిలబడి నందిత వైపు చూస్తూ కళ్లతోనే, ‘అయ్యో! ఏం చేస్తున్నావ్?’ అని అడిగింది.
ఆదిత్య ముఖం మరింత గంభీరంగా మారింది.
“మీ పేరు?”
“నందిత.”
“మీ డిపార్ట్మెంట్?”
“క్రియేటివ్.”
“మీరు తయారు చేసిన క్యాంపెయిన్లో తప్పులు ఉన్నాయి. మీ ప్రెజెంటేషన్ చూసి మిమ్మల్ని పిలిపించాను. కానీ మీ ప్రవర్తన చూస్తుంటే, మీకు పని మీద ఎంత శ్రద్ధ ఉందో అర్థమవుతోంది.”
నందిత గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఏ క్యాంపెయిన్ సర్?”
“మీకు తెలియదా?”
“నేను ఫైల్ పంపించాను సర్. మీరు ఏ తప్పు ఉందో చెబితే సరిచేస్తాను.”
“నా ఛాంబర్కి రండి.”
అని చెప్పి ఆదిత్య అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
నందిత కింద పడిన పేపర్లు తీసుకుంటూ తనలో తాను గొణుక్కుంది.
“కాఫీ షర్ట్ మీద పడితే ప్రపంచమే ఆగిపోయినట్టు మాట్లాడుతున్నాడు. ఈ మనిషికి నవ్వడం వచ్చా? లేక పుట్టినప్పటి నుంచి కోపంతోనే ఉన్నాడా?”
దీప్తి వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వచ్చి చేతిని పట్టుకుంది.
“నందూ! నువ్వు ఏం చేశావో తెలుసా?”
“ఏం చేశాను?”
“కొత్త ఎండీతో గొడవపడ్డావు!”
“గొడవా? తప్పు నాది కాబట్టి సారీ చెప్పాను. కానీ ఆయన మాట్లాడిన మాటలు కూడా బాగోలేవు.”
“అతను చాలా స్ట్రిక్ట్. నిన్ను ఉద్యోగంలో నుంచి తీసేస్తే?”
నందిత కాసేపు ఆగి ఆదిత్య వెళ్లిన వైపు చూసింది.
“ఉద్యోగం పోతే ఇంకో ఉద్యోగం చూసుకుంటాను. కానీ ఆత్మగౌరవం పోగొట్టుకుని పనిచేయలేను.”
అలా చెప్పి ఫైల్ చేతిలో పట్టుకుని అతని ఛాంబర్ వైపు నడిచింది.
ఆమె అడుగులు వేగంగా ఉన్నాయి.
కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం చిన్న భయం మొదలైంది.
తనకు ఈ ఉద్యోగం చాలా అవసరం.
తన తల్లి మందులు, ఇంటి ఖర్చులు, భవిష్యత్తు… అన్నీ ఈ జీతం మీదే ఆధారపడి ఉన్నాయి.
‘దేవుడా… ఈ కోపిష్టి మనిషి దగ్గర నా ఉద్యోగం మాత్రం కాపాడాలి’ అని మనసులో కోరుకుంటూ అతని ఛాంబర్ తలుపు తట్టింది.
“కమ్ ఇన్.”
నందిత తలుపు తెరిచి లోపలికి వెళ్లింది.
ఆదిత్య తన కుర్చీలో కూర్చుని ఫైల్ చూస్తున్నాడు.
“సిట్.”
“వద్దు సర్. నిలబడే ఉంటాను.”
అతను తలెత్తి ఆమెను చూశాడు.
“నేను చెప్పింది వినిపించలేదా?”
“వినిపించింది సర్. కానీ నేను నిలబడే ఉంటాను.”
ఆమె మొండితనం చూసి ఆదిత్య నుదురు ముడిచాడు.
“మీకు ప్రతి మాటకు ఎదురు మాట్లాడటం అలవాటా?”
“అవతలి వాళ్లు గౌరవంగా మాట్లాడితే నేను కూడా గౌరవంగా మాట్లాడతాను సర్.”
ఆదిత్య ఫైల్ మూసి టేబుల్ మీద పెట్టాడు.
“మీరు చాలా ధైర్యంగా మాట్లాడుతున్నారు.”
“నేను నిజం మాట్లాడుతున్నాను సర్.”
“సరే. ఇప్పుడు మీ డిజైన్ గురించి మాట్లాడుకుందాం.”
అతను ఫైల్ తెరిచి కొన్ని పేజీలు చూపించాడు.
“ఇక్కడ కలర్ కాంబినేషన్ బాగోలేదు. ట్యాగ్లైన్ కూడా బలహీనంగా ఉంది. క్లయింట్ మనకు డబ్బు ఇస్తున్నాడు. వాళ్లకు మనం సాధారణమైన డిజైన్ ఇవ్వకూడదు.”
నందిత అతని పక్కన నిలబడి ఫైల్ చూసింది.
“సర్, కలర్ కాంబినేషన్ నేను ఉద్దేశపూర్వకంగా ఇలా పెట్టాను. ఈ ప్రోడక్ట్ యువత కోసం. అందుకే కొంచెం బోల్డ్గా ఉంది.”
“నాకు మీ ఉద్దేశం కాదు. ఫలితం కావాలి.”
“ఫలితం బాగానే వస్తుంది సర్. క్లయింట్ రీసెర్చ్ కూడా చేశాను.”
“అయితే మీకు ఇంత నమ్మకం ఉంటే, రేపు మధ్యాహ్నం వరకు మూడు కొత్త కాన్సెప్ట్స్ తీసుకురండి.”
“మూడు?”
“ఏమైనా సమస్యా?”
“లేదు సర్. తీసుకొస్తాను.”
“మీరు వెళ్లొచ్చు.”
నందిత ఫైల్ తీసుకుని తిరిగింది.
“మరొక విషయం.”
ఆమె ఆగింది.
“మీరు కాఫీ పోసిన షర్ట్ గురించి…”
“సర్, డ్రై క్లీనింగ్ ఖర్చు నేను—”
“నేను మీ దగ్గర డబ్బులు అడగడం లేదు.”
ఆమె ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“అయితే?”
“నెక్స్ట్ టైమ్ నడిచేటప్పుడు జాగ్రత్తగా ఉండండి.”
“మీరు కూడా సర్. ఎదుటివాళ్లను చూడకుండా వేగంగా నడవకండి.”
ఆ మాట చెప్పి ఆమె బయటకు వెళ్లిపోయింది.
ఆదిత్య కొన్ని క్షణాలు తలుపు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
తనకు ఎదురు మాట్లాడిన ఉద్యోగిని చూసి కోపం రావాలి.
కానీ ఎందుకో ఆమె మాటలు గుర్తొచ్చి అతని పెదవుల మీద చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది.
“ఇంట్రెస్టింగ్ గర్ల్…”
అతను వెంటనే ఆ చిరునవ్వును ఆపి మళ్లీ ఫైల్ తెరిచాడు.
అతని జీవితంలోకి ఒక చిన్న తుఫాను వచ్చిందని అతనికి అప్పుడే అర్థం కాలేదు.
మరుసటి రోజు ఉదయం ఆఫీస్లోకి అడుగుపెట్టిన నందిత చేతిలో మూడు ఫైళ్లు ఉన్నాయి. నిన్న ఆదిత్య ఇచ్చిన పని పూర్తి చేయడానికి రాత్రి దాదాపు పన్నెండు గంటల వరకు మేల్కొని కూర్చుంది.
తల్లి సుజాత రెండు సార్లు నిద్రపోమని చెప్పినా, పని పూర్తయ్యే వరకు ల్యాప్టాప్ మూయలేదు.
“నందూ… రేపు ఆఫీస్కి వెళ్లి చేసుకోవచ్చు కదా? రాత్రంతా ఎందుకు కూర్చున్నావు?” అని తల్లి అడిగితే,
“అమ్మా, మన కొత్త బాస్కి రేపు కావాలన్నాడు. ఆయనకి మాట ఇచ్చాను. ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోవాలి కదా!” అంటూ నవ్వింది.
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక చిన్న ఆందోళన కూడా ఉంది.
ఆదిత్య తన డిజైన్ను అంగీకరిస్తాడా? మళ్లీ ఏమైనా తప్పులు చెబుతాడా? తాను ఎంత కష్టపడినా అతనికి నచ్చకపోతే ఏం చేయాలి?
ఈ ఆలోచనలతోనే ఆఫీస్కు వచ్చింది.అబ్బా! వచ్చేశావా?” అంటూ దీప్తి ఆమె దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.
“ఏమైంది? ఎందుకు అంత కంగారు?”
“మన బాస్ ఉదయం నుంచే నీ గురించి అడుగుతున్నారు.”
“నా గురించా?”
“అవును. నీ మూడు కాన్సెప్ట్స్ ఎక్కడ అని అడిగారు.”
“నేను ఇంకా పది గంటలకే ఇవ్వాలి. ఇప్పుడే వచ్చాను కదా!”
“ఆయనకి టైమ్ అంటే టైమ్. నీ ఫైల్ ఆయన టేబుల్ మీద ఉండాలి.”
“సరే, ముందు నా సీట్కి వెళ్లి ల్యాప్టాప్ ఓపెన్ చేస్తానునందిత తన సీటులో కూర్చుని ఫైళ్లు తెరిచింది.
మొదటి కాన్సెప్ట్ చాలా రంగులమయంగా ఉంది. రెండోది సింపుల్గా, క్లాసీగా ఉంది. మూడోది భావోద్వేగానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చింది.
ప్రతి డిజైన్ వెనుక ఆమె ఒక ఆలోచన పెట్టింది.
మూడు కాన్సెప్ట్స్ను ఒక ఫోల్డర్లో సేవ్ చేసి, ఆదిత్యకు మెయిల్ చేసింది.
మెయిల్ పంపిన రెండు నిమిషాలకే అతని అసిస్టెంట్ ఫోన్ చేశాడు.
“నందిత మేడమ్, సర్ మిమ్మల్ని ఛాంబర్కి రమ్మన్నారు.”
“ఇప్పుడేనా?”
“అవును మేడమ్.”
దీప్తి ఆమె ముఖం చూసి నవ్వింది.వెళ్లు. దేవుడు నీకు ధైర్యం ఇవ్వాలి.”
“ఏదో ఒక రోజు ఆయనకి నవ్వడం నేర్పిస్తాను చూడు.”
“ముందు నీ ఉద్యోగం కాపాడుకో!”
నందిత ఫైల్ తీసుకుని ఆదిత్య ఛాంబర్కి వెళ్లింది.
“మే ఐ కమ్ ఇన్ సర్?”
“యెస్.”
ఆమె లోపలికి వెళ్లగానే ఆదిత్య తన ల్యాప్టాప్లో డిజైన్స్ ఓపెన్ చేశాడు.
“మీరు రాత్రి పని చేశారా?”
“అవును సర్.”
“ఎంత సమయం?”
“దాదాపు నాలుగు గంటలు.”
“ఆఫీస్ టైమ్లో పని పూర్తి చేయలేరా?”
నందిత అతని వైపు చూసిందిసర్, మీరు నిన్న మూడు కాన్సెప్ట్స్ అడిగారు. వాటిని నాణ్యత తగ్గకుండా తయారు చేయడానికి సమయం పట్టింది.”
“ఓవర్టైమ్ చేయడం గొప్ప విషయం కాదు. పని సరిగ్గా ప్లాన్ చేసుకోవడం ముఖ్యం.”
“అది నిజమే సర్.”
“సరే. ఇప్పుడు మీ డిజైన్స్ చూద్దాం.”
మొదటి డిజైన్ తెరిచాడు.
కొన్ని సెకన్లు చూశాడు.
తర్వాత రెండోది.
మూడోది.
అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
నందిత గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
“సర్… ఏదైనా మార్చాలా?”
ఆదిత్య మూడో డిజైన్ దగ్గర ఆగాడు.
“ఈ కాన్సెప్ట్ ఎలా వచ్చింది?”
“సర్, మనం అమ్మే వస్తువు కేవలం వస్తువు కాదు. దాన్ని కొనేవాళ్లకి ఒక అనుభూతి కావాలి. అందుకే ఈ డిజైన్లో మనిషి తనకు నచ్చినవాళ్లతో గడిపే క్షణాలను చూపించాను. ప్రోడక్ట్ను మధ్యలో పెట్టకుండా, వాళ్ల జీవితంలో అది ఎలా భాగమవుతుందో చూపించాను.”
ఆదిత్య ఆమె వైపు చూశాడు.
“మీరు డిజైన్ చేస్తున్నప్పుడు క్లయింట్ గురించి ఆలోచిస్తారా? లేక మీ గురించి?”
“రెండూ సర్. నా ఆలోచనలో అందం ఉండాలి. కానీ క్లయింట్ అవసరానికి అది సరిపోవాలి.”
అతను మళ్లీ డిజైన్ చూశాడు.
“ఈ మూడో కాన్సెప్ట్ ఫైనల్ చేద్దాం.”
నందిత ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది.
“నిజంగా సర్?”
“నేను జోక్ చేస్తున్నానా?”
“లేదు సర్. థాంక్యూ.”
“మీరు చెప్పిన ట్యాగ్లైన్ మార్చండి. మిగతా డిజైన్ బాగుంది. క్లయింట్కు ఈరోజే పంపాలి.”
“అలాగే సర్.”
ఆమె ఆనందంగా ఫైల్ తీసుకోబోయింది.
“ఒక్క నిమిషం.”
“సర్?”
“మీ పని బాగుంది.”
నందిత ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
ఆ మాట అతని నోటినుంచి వస్తుందని ఆమె అసలు ఊహించలేదు.
“థాంక్యూ సర్.”
“వెళ్లండి.”
ఆమె బయటకు వచ్చింది.
ఛాంబర్ తలుపు మూసిన వెంటనే దీప్తి ఎదురుగా నిలబడింది.
“ఏమైంది? ఉద్యోగం పోయిందా?”
“లేదు.”
“తిట్టారా?”
“లేదు.”
“డిజైన్ రిజెక్ట్ చేశారా?”
“లేదు.”
దీప్తి కళ్ళు పెద్దవి చేసింది.
“ఏంటి? మన బాస్ నీ డిజైన్ ఓకే చేశారా?”
“అవును.”
“నిన్ను పొగిడారా?”
నందిత నవ్వుతూ తల ఊపింది.
“నమ్మలేకపోతున్నాను. మన బాస్కి కూడా మనుషుల్ని పొగడటం వచ్చా?”
“నాకైతే ఇంకా నమ్మకం రావడం లేదు.”
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
కానీ ఆ సమయంలో ఆదిత్య తన ఛాంబర్లో కూర్చుని నందిత పంపించిన డిజైన్ను మళ్లీ ఓపెన్ చేశాడు.
ఆ డిజైన్లో ఉన్న చిన్న కుటుంబం నవ్వుతూ గడుపుతున్న దృశ్యం అతని కళ్ల ముందు నిలిచిపోయింది.
అతనికి తన చిన్నతనం గుర్తొచ్చింది.
తన తండ్రి ఎప్పుడూ బిజినెస్లో బిజీగా ఉండేవాడు. తల్లి ఉన్నప్పటికీ, ఆమె కూడా కుటుంబ బాధ్యతల్లో మునిగిపోయేది. ఇంట్లో డబ్బు, సౌకర్యాలు అన్నీ ఉండేవి. కానీ కలిసి కూర్చుని నవ్వుకునే సమయం మాత్రం చాలా తక్కువ.
నందిత డిజైన్లో చూపించిన ఆ కుటుంబం అతనికి ఎందుకో తన జీవితంలో లేని ఒక అందమైన ప్రపంచంలా అనిపించింది.
అతను వెంటనే ఆ ఆలోచన నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
“ఇది కేవలం ఒక డిజైన్. ఇంతగా ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు.”
కానీ ఆ అమ్మాయి మాటలు మాత్రం అతని మనసులో ఎక్కడో నిలిచిపోయాయి.
ఐదో భాగం – ఒక కాఫీ… రెండు మనసులు
మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట.
ఆఫీస్ క్యాంటీన్లో ఉద్యోగులంతా భోజనం చేస్తున్నారు.
నందిత, దీప్తి ఒక టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని మాట్లాడుకుంటున్నారు.
“నందూ, నిన్న రాత్రి నీ అమ్మతో మాట్లాడాను.”
“ఎప్పుడు?”
“నువ్వు ఫోన్ మాట్లాడుతుంటే.”
“ఏం మాట్లాడావు?”
“నువ్వు పెళ్లి చేసుకోకపోతే ఆమెకి మనవలు ఎప్పుడు వస్తారని అడిగాను.”
“దీప్తి!”
“ఏమైంది? నిజమే కదా!”
“నా అమ్మకి ఇప్పటికే ఇంటి బాధ్యతలు చాలానే ఉన్నాయి. నా పెళ్లి గురించి ఆలోచించడానికి ఇంకా టైమ్ ఉంది.”
“నీకు ఎప్పుడూ టైమ్ ఉంటుందా?”
“నాకు మంచి వ్యక్తి దొరికితేనే పెళ్లి చేసుకుంటాను.”
“అలాంటి వ్యక్తి ఎక్కడ దొరుకుతాడు?”
“దొరికితే దొరుకుతాడు. లేకపోతే ఒంటరిగా ఉంటాను.”
“సరే, ఒకవేళ నీకు ఎవరైనా నచ్చితే?”
నందిత నవ్వింది.
“నచ్చితే ముందు అతను నన్ను ఇష్టపడుతున్నాడో లేదో చూస్తాను. తర్వాత అతని గురించి తెలుసుకుంటాను. అలా ఏదో ఒక రోజు ప్రేమలో పడతాను.”
“నీ ప్రేమ కథ రాయడానికి నాకు చాలా ఆసక్తిగా ఉంది.”
“ముందు నీ ప్రేమ కథ రాసుకో.”
ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ భోజనం చేస్తున్నారు.
అదే సమయంలో క్యాంటీన్లోకి ఆదిత్య వచ్చాడు.
అతనితో పాటు ఇద్దరు డిపార్ట్మెంట్ హెడ్స్ ఉన్నారు.
అతను క్యాంటీన్లోకి రావడం చూసి ఉద్యోగులందరూ కాస్త నిశ్శబ్దంగా మారిపోయారు.
ఆదిత్య తన భోజనం తీసుకుని ఒక టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాడు.
అతని అసిస్టెంట్ ఏదో ఫైల్ గురించి మాట్లాడుతున్నాడు.
నందిత అతన్ని చూసి దీప్తి చెవిలో మెల్లగా చెప్పింది.
“చూడు, భోజనం చేస్తున్నప్పుడు కూడా ముఖంలో కోపమే ఉంది.”
“నందూ, నెమ్మదిగా మాట్లాడు.”
“ఏం? ఆయనకి వినిపిస్తుందా?”
“ఆయన చెవులు చాలా పదునుగా ఉంటాయి.”
నందిత నవ్వు ఆపుకుని భోజనం చేసింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆమె నీళ్లు తీసుకోవడానికి లేచి వెళ్లింది.
అక్కడ కాఫీ మెషిన్ దగ్గర ఒక కప్పు తీసుకుని కాఫీ తయారు చేసుకుంది.
తిరిగి వస్తూ ఒక ఉద్యోగి ఎదురుగా రావడంతో కాస్త పక్కకు జరిగింది.
అదే సమయంలో ఆదిత్య కూడా అక్కడికి వచ్చాడు.
“నందిత.”
ఆమె వెంటనే తిరిగింది.
“సర్!”
“మీరు డిజైన్లో పెట్టిన ట్యాగ్లైన్ మార్చారా?”
“ఇంకా లేదు సర్. భోజనం తర్వాత చేస్తాను.”
“క్లయింట్కు మూడు గంటలకి పంపాలి.”
“అవును సర్.”
“మీరు మీ పనిని పూర్తి చేసిన తర్వాత నాకు చూపించండి.”
“అలాగే.”
ఆమె తిరిగి వెళ్లబోతుండగా, కాఫీ కప్పు చేతిలో నుంచి జారి ఆదిత్య చేతి మీద పడింది.
“అయ్యో సర్!”
కాఫీ అతని చేతి మీద చిందింది.
“నందిత!”
“సారీ సర్! నిజంగా సారీ!”
ఆమె వెంటనే పక్కన ఉన్న టిష్యూ తీసుకుని అతని చేతిని తుడవడానికి ప్రయత్నించింది.
“వద్దు.”
“సర్, కాఫీ వేడిగా ఉంది. మీకు కాలిందేమో!”
అతను చేతిని వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
“నేను చూసుకుంటాను.”
“సర్, ఒక్కసారి చూడండి. ఎర్రగా అయింది.”
ఆమె అతని చేతిని జాగ్రత్తగా చూసింది.
చిన్నగా చర్మం ఎర్రబడింది.
“సర్, మీరు ఐస్ పెట్టాలి.”
“నందిత, ఇది చిన్న విషయం.”
“చిన్న విషయమే అయినా కాలితే నొప్పి ఉంటుంది కదా!”
ఆమె వెంటనే క్యాంటీన్ సిబ్బందిని అడిగి ఐస్ తెప్పించింది.
ఆదిత్య ఆమెను చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“మీరు ప్రతిసారీ నన్ను గాయపరచడానికి ఏదో ఒకటి చేస్తారా?”
నందిత అతని వైపు చూసింది.
“సర్, నేను మీకు కాఫీ పోయడానికి ప్లాన్ చేసి ఆఫీస్కి రాలేదు.”
“అది నాకు తెలుసు.”
“అయితే మీరు ఎందుకు ఇలా మాట్లాడుతున్నారు?”
ఆమె కళ్లలో చిన్న కోపం, చిన్న బాధ రెండూ కనిపించాయి.
ఆదిత్య ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉన్నాడు.
“సరే. థాంక్యూ.”
నందిత ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఏమన్నారు సర్?”
“థాంక్యూ అన్నాను.”
“ఓహ్… వెల్కమ్ సర్.”
ఆమె నవ్వింది.
ఆ నవ్వును చూసి ఆదిత్య కూడా తెలియకుండానే చిరునవ్వు నవ్వాడు.
అది చూసిన దీప్తి దూరంగా తన కుర్చీలో నుంచి దాదాపు లేచి నిలబడింది.
‘మన బాస్ నవ్వాడా?’
తన కళ్లను తానే నమ్మలేకపోయింది.
నందిత మాత్రం ఏమీ గమనించకుండా తన సీటు దగ్గరకు వెళ్లిపోయింది.
ఆదిత్య తన చేతికి ఐస్ పెట్టుకుంటూ ఆమె వెళ్లిన వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అతని మనసులో ఒక కొత్త భావన మొదలైంది.
ఆ అమ్మాయి దగ్గర ఉంటే ఎందుకో తన కోపం తగ్గుతోంది.
ఆమె మాటలు అతనికి నచ్చకపోయినా, ఆమె నిజాయితీ మాత్రం నచ్చుతోంది.
ఆమె నవ్వు తనకు తెలియకుండానే గుర్తుండిపోతోంది.
అతను తన మనసును ప్రశ్నించాడు.
‘ఇది ఏమిటి?’
సమాధానం మాత్రం అతనికి తెలియదు.
ఆరవ భాగం – వర్షంలో తడిసిన జ్ఞాపకం
సాయంత్రం ఆరు గంటలు.
ఆఫీస్లో ఉద్యోగులంతా ఒక్కొక్కరుగా ఇంటికి వెళ్లడం మొదలుపెట్టారు. నందిత మాత్రం తన కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని క్లయింట్ కోసం చివరి మార్పులు చేస్తోంది.
“నందూ… ఇంకా ఎంతసేపు?” అని దీప్తి బ్యాగ్ తీసుకుంటూ అడిగింది.
“ఒక పది నిమిషాలు.”
“నువ్వు పది నిమిషాలు అంటే కనీసం అరగంట. నేను వెళ్తున్నాను. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఇంటికి వెళ్లు.”
“సరే. బై.”
దీప్తి వెళ్లిపోయింది.
నందిత ఫైల్ పూర్తి చేసి ఆదిత్యకు మెయిల్ చేసింది. తర్వాత కంప్యూటర్ ఆఫ్ చేసి బ్యాగ్ తీసుకుంది.
ఆఫీస్ బయటకు వచ్చేసరికి ఆకాశం పూర్తిగా మబ్బులతో నిండిపోయింది.
ఆమె స్కూటీ దగ్గరకు వెళ్లి స్టార్ట్ చేయడానికి ప్రయత్నించింది.
కానీ స్కూటీ స్టార్ట్ కాలేదు.
“అయ్యో! ఇప్పుడే ఎందుకు ఇలా?”
మళ్లీ ప్రయత్నించింది.
స్టార్ట్ కాలేదు.
“ఒక్కరోజు కూడా ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వవా?”
ఆమె స్కూటీని పక్కకు తీసుకెళ్లి మళ్లీ స్టార్ట్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుండగా, ఒక్కసారిగా వర్షం మొదలైంది.
మొదట చిన్న చిన్న చినుకులు.
తర్వాత పెద్ద వర్షం.
నందిత తన బ్యాగ్ తడవకుండా కాపాడుకుంటూ దగ్గరలో ఉన్న షెడ్ కింద నిలబడింది.
“అమ్మో! ఈరోజు ఇంటికి ఎలా వెళ్లాలి?”
ఆమె ఫోన్ తీసి ఆటో కోసం ప్రయత్నించింది.
కానీ వర్షం కారణంగా రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్ ఎక్కువగా ఉంది.
ఆటోలు కూడా దొరకడం లేదు.
అప్పుడే ఒక కారు ఆమె ముందు వచ్చి ఆగింది.
కారు అద్దం కిందకు దిగింది.
“నందిత!”
ఆమె చూసింది.
ఆదిత్య.
“సర్!”
“ఇక్కడ ఎందుకు నిలబడ్డారు?”
“నా స్కూటీ స్టార్ట్ కావడం లేదు సర్.”
“వర్షంలో నిలబడితే స్టార్ట్ అవుతుందా?”
“నేను ఆటో కోసం చూస్తున్నాను.”
“ఎక్కడికి వెళ్లాలి?”
“సీతమ్మధార.”
“కారు ఎక్కండి.”
“వద్దు సర్. నేను ఆటోలో వెళ్లిపోతాను.”
“ఈ వర్షంలో ఆటో కోసం ఎంతసేపు నిలబడతారు?”
“దొరుకుతుంది సర్.”
“నందిత, నేను మళ్లీ చెప్పాలా?”
ఆమె అతని ముఖం చూసింది.
“సర్, మీ కారులో నేను…”
“ఇది నా కారే. మీకు ఏమైనా సమస్య ఉందా?”
Swipe left/right or tap the sides to turn pages