మోసం – 1
మోసం
ఒక మనసు… కొన్ని జ్ఞాపకాలు… చెప్పుకోలేని నిజాలు!
వినిపిస్తూ, వినిపిస్తూనే మాయమైపోయింది కీచురాళ్ల పాట కచేరీ. ఆ రాత్రి మెల్లిగా నిద్రలోకి జారుకున్నాడు సూర్య. పగలంతా పనిలో అలసిపోయాడేమో, ఏ బాధా ఎరుగని చంటిపిల్లాడిలా నిద్ర కౌగిలిలో ఒదిగిపోయాడు. పగలు ఎలాంటి యుద్ధం ఎదురుచూస్తుందో, ఈ రాత్రికి మాత్రం సెలవు అన్నట్టుగా నిశ్చింతగా నిద్రపోతున్నాడు.
విధికి మనిషి ప్రశాంతంగా ఉండడం గిట్టదు కదా! అతని విషయంలోనూ అదే వైఖరి చూపించింది. చాలా రోజుల తర్వాత హాయిగా నిద్రపోతున్నాడేమోనని అసూయపడినట్టుంది. పీడకలై తట్టి లేపింది.
ఎప్పుడూ అతన్ని నీడలా వెంటాడే పీడకలే ఆ రాత్రి కూడా ఎదురైంది. తన బాధలు వికృత రూపాలు ధరించి అతని స్వప్నంలోకి ప్రవేశించాయి. ఎవరో ఆకాశభారాన్ని తన మీద పడేసినట్లు, లోలోపల అలుపెరుగని పెనుగులాటలు.
అదేదీ ఎరుగనన్నట్లు, అనువంతైనా స్పందించడం లేదు తన దేహం. యుద్ధంలో శత్రుమూకల చేతికి చిక్కిన నిరాయుధుడిలా తన మీద కూర్చున్న భారాన్ని ప్రతిఘటించడం ఆపేశాడు. ఆ బరువు అతన్ని కారుచీకట్లు అలుముకున్న అగాధ లోయలోకి నిర్దాక్షిణ్యంగా నెట్టేస్తున్నట్లనిపించింది.
ఆ భీతికి కేకపెడుతూ ఉలిక్కిపడి లేచాడు.
దాహంతో గొంతు నీటిచుక్కల కోసం వెతుకుతోంది. వేసవి రాత్రి. ఎప్పుడో పోయింది కరెంటు. తన బనీను మొత్తం చెమటతో తడిచిపోయింది. గది అంతా ఇంతకుముందు వచ్చిన పీడకలని తలపిస్తోంది. చీకటిగా, భయానకంగా ఉంది.
మంచం మీద నుంచి లేచి నీళ్ల లోటా కోసం తడుముతున్నాడు. అప్పుడే నిద్రలేచాడు కదా, కన్ను ఇంకా చీకటికి సర్దుకోలేదు. తను వెతుకుతున్నది దొరకలేదనే విసుగుతో చిరాకుని తమాయించుకుంటూ గోడవైపు జరిగాడు.
కిటికీ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
చీకటిని చీల్చుకుంటూ చొచ్చుకొస్తున్న వెన్నెల, ఏ కల్మషం లేని నీటి ఊటలోని స్ఫటిక ప్రతిబింబాల్లా తళుక్కుమంటోంది. చూస్తూ చూస్తూనే కాసేపటికి కన్ను చీకటికి సర్దుకుంది.
పున్నమి వెన్నెల కిటికీ తలుపు గుండా లోపలికి వచ్చింది. ఏదో బాగా తెలిసిన మనిషే అన్నట్లు అతనూ ఏమీ అడ్డగించలేదు. అదేదో వారిద్దరి మధ్య అనుమతులకు అవసరం లేదన్నట్లు.
పైపెచ్చు, వెదుకులాటలో ఓడిపోయి చేతులెత్తేసిన భర్తలా గోడకి వీపు ఆనించి వెన్నెలని గమనిస్తూ నిలబడిపోయాడు.
చిరుకోపంతో వంటగదిలో పనులన్నీ పక్కన పెట్టి, వడివడిగా అడుగులేస్తూ భర్తకు కావాల్సింది వెతికిచ్చే భార్యలా, పౌర్ణమి తళుకులు తాను వెతుకుతున్న వస్తువు కనిపించేలా చేశాయి.
నీళ్లు!
గబగబా గొంతుని తడిపేసుకున్నాడు. ప్రాణం లేచొచ్చినట్లనిపించింది. వేసవి ఉక్కపోతలో, తన లేలేత గడ్డంలో చిక్కుకుపోయిన నీటిచుక్కలు నెమ్మదిగా ఉరివిని తాకుతుంటే, అప్పటికి కానీ గాలి గుర్తుకురాలేదు అతనికి.
ఇక ఇప్పుడు కరెంటు రాదేమో! విసురుకోవడానికి కూడా ఓపికలేదు. మంచం బయట వాల్చుదామని నిర్ణయించుకున్నాడు. తన నిర్ణయానికి సమ్మతించనన్నట్లు సగం తెరుచుకున్న తలుపు తన నుదిటిని మొత్తింది. ఆ దెబ్బతో నిద్రమత్తు తొలగిపోయింది.
మంచం పెరటిలో వాల్చి, పక్కనే ఉన్న నీటితో మొఖాన్ని తడిపాడు. వానచినుకుల కోసం ఎదురుచూసే పుడమి కళ్లలా, చల్లటి గాలి స్పర్శల కోసం తహతహలాడుతోంది తన దేహం.
చేతులు వెనకానించి మంచం మీద కూర్చున్నాడు.
చుట్టూ నిశ్శబ్దం. అప్పుడప్పుడు వినిపించే కీచురాళ్ల శబ్దం తప్ప మరేమీ లేదు. ఆకాశంలో వెన్నెల విరబూస్తోంది. దూరంగా ఏదో కుక్క మొరుగుతోంది. ప్రపంచమంతా నిద్రపోతున్నట్లుంది. కానీ సూర్య మనసు మాత్రం మేల్కొనే ఉంది.
“మౌనాన్ని కూడా విసిగించే ఒంటరితనంలో మనసుని మించిన తోడు ఉంటుందా? ఆలోచనలను మించిన స్నేహం ఉంటుందా?”
తనలో తానే ప్రశ్నించుకున్నాడు.
సమాధానం చెప్పేవాళ్లు ఎవరూ లేరు. ప్రశ్నలు మాత్రం ఒక్కొక్కటిగా మనసులో పుట్టుకొస్తున్నాయి.
మనిషికి అన్నీ ఉన్నప్పుడు ఒంటరితనం గుర్తుకురాదు. చుట్టూ మనుషులు ఉంటారు. నవ్వులు ఉంటాయి. పలకరింపులు ఉంటాయి. అవసరాలకు తగ్గట్టుగా అనుబంధాలు ఏర్పడతాయి.
కానీ ఒకసారి మనసు గాయపడితే, అదే మనుషుల మధ్య ఉన్నా మనిషి ఒంటరివాడైపోతాడు.
ఎవరితోనైనా చెప్పుకోవాలని అనిపిస్తుంది. కానీ ఎవరికి చెప్పాలో అర్థం కాదు. చెప్పినా అర్థం చేసుకుంటారో లేదోననే భయం. అర్థం చేసుకున్నా మన బాధను గౌరవిస్తారో లేదోననే అనుమానం.
అప్పుడు మనిషికి తన మనసే ఒక గది అవుతుంది. ఆ గదిలోకి మరెవరినీ అనుమతించడు. తలుపులు మూసుకుని తన జ్ఞాపకాలతో తానే మాట్లాడుకుంటాడు.
సూర్య కూడా ఇప్పుడు అదే చేస్తున్నాడు.
కష్టానికి అలవాటుపడుతున్న తన మనసు, ఇప్పుడిప్పుడే జీవితపు చేదు పాఠాలను చదువుతున్న కొత్త విద్యార్థిని అని చెప్పకనే చెబుతోంది.
యవ్వనం వందలాది తప్పులకు, తప్పటడుగులకు నిలయం కదా!
కొన్ని తప్పులు కాలానుగుణంగా మనం మర్చిపోతాం. ఇంకొన్ని ఏ చడీచప్పుడూ లేకుండా మన జ్ఞాపకాల నుంచి తొలగిపోతాయి. తిరిగి మనం గుర్తుచేసుకునే వరకు ఆ జ్ఞాపకాలు ఎప్పటికీ దరిచేరవు.
కానీ మరికొన్ని జ్ఞాపకాలు అలా ఉండవు.
ఎంత దూరం పారిపోయినా వెంటాడుతూనే ఉంటాయి. ఎంత బిజీగా ఉన్నా ఏదో ఒక సందర్భంలో మన ముందుకొచ్చి నిలబడతాయి. మనం మర్చిపోయామని అనుకున్న గతాన్ని ఒక్క క్షణంలో కళ్లముందు నిలబెడతాయి.
యవ్వనం మరో బాల్యమేమో అనిపిస్తుంటుంది!
బాల్యం తెలియక చేసే తప్పులకు మూలం. యవ్వనం తప్పని తెలిసినా తప్పక చేసే భారం.
మనసు హెచ్చరిస్తున్నా దేహం వినిపించుకోదు కదా!
కొన్ని నిర్ణయాలు తీసుకునేటప్పుడు మనిషి తనకు తానే న్యాయం చెప్పుకుంటాడు. తన ఆలోచనలే సరైనవని నమ్ముతాడు. ఎదుటివాళ్ల హెచ్చరికలను పట్టించుకోడు. రేపు ఎదురయ్యే పరిణామాలను ఆలోచించకుండా ఈరోజు ఆనందం కోసం పరుగులు తీస్తాడు.
కానీ కాలం ఎప్పుడూ మనకు అనుకూలంగా ఉండదు.
ఒకప్పుడు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చిన సంఘటనలే, మరొకప్పుడు మనసులో గాయాలుగా మిగిలిపోతాయి.
అప్పుడు తెలుస్తుంది… మనం చేసిన తప్పు ఎంత పెద్దదో!
సూర్య తన గతాన్ని గుర్తుచేసుకుంటున్నాడు.
ఒకప్పుడు తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఎంత అందంగా ఉండేదో! చిన్న చిన్న విషయాలకే ఎంత ఆనందపడేవాడో! ఒక పలకరింపు కోసం ఎంతగా ఎదురుచూసేవాడో! ఒక చిన్న మాట మనసును ఎంతగా ఉత్సాహపరిచేదో!
అప్పుడు మనుషుల మాటలను నమ్మేవాడు. వారి నవ్వుల్లో నిజాయితీని వెతికేవాడు. ఎవరో తనను ప్రేమగా పలకరిస్తే, ఆ పలకరింపులో స్వార్థం ఉంటుందని అనుకునేవాడు కాదు.
ఎందుకంటే అతనికి అప్పట్లో తెలియదు…
ప్రతి నవ్వు వెనుక ప్రేమ ఉండదని!
ప్రతి పలకరింపు వెనుక ఆప్యాయత ఉండదని!
ప్రతి దగ్గరితనం అనుబంధం కాదని!
కొంతమంది మన జీవితంలోకి వస్తారు. మనకు ఎంతో దగ్గరవుతారు. మన బలహీనతలను తెలుసుకుంటారు. మన ఇష్టాయిష్టాలను అర్థం చేసుకున్నట్లు నటిస్తారు. మనం చెప్పుకోలేని విషయాలను కూడా వారితో పంచుకునేంత నమ్మకాన్ని సంపాదించుకుంటారు.
అంతా బాగున్నంత వరకు మనకు వారి నిజస్వరూపం కనిపించదు.
కానీ పరిస్థితులు మారినప్పుడు, మనం ఊహించని నిజాలు ఒక్కొక్కటిగా బయటపడతాయి.
అప్పుడు మనిషి కోల్పోయేది కేవలం ఒక వ్యక్తిని మాత్రమే కాదు. తాను ఆ వ్యక్తి మీద పెట్టుకున్న నమ్మకాన్ని కూడా కోల్పోతాడు.
నమ్మకం కోల్పోయిన మనసు మళ్లీ ఎవరినైనా నమ్మడానికి చాలా సమయం తీసుకుంటుంది.
అసలు తప్పు ఎవరిది?
నమ్మిన మనిషిదా?
నమ్మకాన్ని వమ్ము చేసిన మనిషిదా?
లేదా మనుషుల్ని అర్థం చేసుకోలేకపోయిన పరిస్థితులదా?
సూర్యకు సమాధానం దొరకడం లేదు.
తన తప్పులను స్మరించుకుంటూ మంచం మీద వాలాడు.
ఆకాశంలో చంద్రుడు మెల్లిగా మబ్బుల వెనుక దాక్కుంటున్నాడు. కొద్దిసేపటి క్రితం ప్రకాశవంతంగా కనిపించిన వెన్నెల ఇప్పుడు మసకబారింది.
అతని మనసులోని జ్ఞాపకాలూ అలాగే ఉన్నాయి.
కొన్ని స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. మరికొన్ని మసకబారుతున్నాయి. ఇంకొన్ని మాత్రం గుండెల్లో ఎక్కడో లోతుగా దాచుకున్న గాయాల్లా మిగిలిపోయాయి.
మనిషి జీవితంలో కొన్ని సంఘటనలు ఎందుకు జరుగుతాయో అర్థం కాదు. జరిగిన తర్వాత వాటిని మార్చే అవకాశం కూడా ఉండదు.
మిగిలేది ఒక్కటే… జ్ఞాపకం!
ఆ జ్ఞాపకాన్ని తలుచుకుని నవ్వాలో, ఏడవాలో కూడా తెలియని పరిస్థితి.
తెర ముందు కదలాడే కల్పితాలు మనల్ని మనం మైమరచిపోయేంతలా మురిపిస్తాయి. ఆ ప్రపంచంలో మనకు నచ్చినట్లుగా మనుషుల్ని ఊహించుకోవచ్చు. మనకు నచ్చినట్లుగా కథను నడిపించుకోవచ్చు. మనకు నచ్చిన ముగింపును ఎంచుకోవచ్చు.
కానీ జీవితం అలా కాదు.
ఇక్కడ మనం ఊహించుకున్నట్లు ఏదీ జరగదు. మనం నమ్మినవాళ్లే మనల్ని బాధపెట్టవచ్చు. మనం ఎంతో విలువ ఇచ్చిన బంధాలే ఒకరోజు అర్థం లేనివిగా మారిపోవచ్చు.
అదే తెర వెనుక కానరాని నిజాలు పొరపాటున కంటపడితే, అనంత దుఃఖంలో నిన్ను ఏకాకిని చేసి వదిలేస్తాయి.
అప్పుడు మనిషి తన గతాన్ని తలుచుకుంటాడు.
ఎందుకు నమ్మాను?
ఎందుకు అంతగా ప్రేమించాను?
ఎందుకు నా మనసులోని ప్రతి విషయాన్ని పంచుకున్నాను?
అని తనను తానే ప్రశ్నించుకుంటాడు.
కానీ ఆ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు వెతుకుతున్న కొద్దీ బాధ మరింత పెరుగుతుంది.
ఎందుకంటే జరిగినదాన్ని మార్చలేం. కోల్పోయిన నమ్మకాన్ని బలవంతంగా తిరిగి తీసుకురాలేం. మనసులో ఏర్పడిన గాయాన్ని బయటకు కనిపించకుండా దాచగలమేమో కానీ, పూర్తిగా మాయం చేయలేం.
సూర్య కళ్లు ఆకాశం వైపు చూస్తున్నాయి. కానీ అతని ఆలోచనలు మాత్రం ఎక్కడో గతంలో ఆగిపోయాయి.
చివరికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
మనిషికి శత్రువు ఎదురుగా ఉంటే పోరాడగలడు. కానీ తన మనిషే శత్రువులా మారితే ఎవరితో పోరాడాలి?
బయటపడిన నిజాన్ని అంగీకరించాలా?
లేక ఒకప్పుడు ఉన్న అందమైన జ్ఞాపకాలను గుర్తుచేసుకుంటూ బతకాలా?
అతనికి తెలియదు.
ఆ రాత్రి నిద్ర మళ్లీ రాలేదు.
కానీ ఒక నిజం మాత్రం అతని మనసులో స్పష్టంగా నిలిచిపోయింది.
మోసం!
ఏ కవి వర్ణించలేని భావం!
ఏ కలం రాయలేని రాత!
ఏ మనసు అంగీకరించలేని నిజం!
కొన్నిసార్లు మనిషిని చంపేది శత్రువు చేసిన గాయం కాదు… మనం ప్రాణంగా నమ్మిన మనిషి ఇచ్చిన గాయం!
KathaChitram | కథాచిత్రం
మనసును తాకే కథలు… మన జీవితపు ప్రతిబింబాలు. ❤️
Swipe left/right or tap the sides to turn pages