హాస్పిటల్ గదిలో రాజేశ్వరి మంచం మీద పడుకుని ఉంది. ఆమె పక్కనే మురారి, ముకుంద కూర్చున్నారు. కొద్దిసేపటి క్రితం జరిగిన సంఘటన ఇంకా వాళ్ల మనసుల్లో నుంచి తొలగిపోలేదు.
రాజేశ్వరి ఇద్దరి ముఖాల వైపు చూసింది. మురారి ముఖంలో అలసట, బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ముకుంద కూడా మౌనంగా కూర్చుంది.
ఏంటి మురారి… అలా ఉన్నావు అని రాజేశ్వరి అడిగింది.
ఏమీ లేదమ్మా అని మురారి తలదించుకున్నాడు.
ఏమీ లేదంటే సరిపోతుందా నీ ముఖం చూస్తుంటేనే తెలుస్తోంది. పెళ్లి ఆగిపోయిందని బాధపడుతున్నావా..అని అడిగింది.
మురారి చిన్నగా నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు.
పెళ్లి ఆగిపోయిందని బాధ ఉంది అమ్మా. కానీ ఇప్పుడు వాటి గురించి ఆలోచించే పరిస్థితి కాదు కదా. నువ్వు ఇలా హాస్పిటల్లో ఉంటే మాకు ఇంకేమీ గుర్తుకు రావడం లేదు అన్నాడు.
ముకుంద కూడా రాజేశ్వరి చేతిని పట్టుకుంది.
అత్తయ్యా… మీరు త్వరగా కోలుకుంటే చాలు. పెళ్లి గురించి ఇప్పుడు ఎందుకు ఆలోచిస్తారు? మనం ఎప్పుడైనా చేసుకోవచ్చు కదా అని అంది.
రాజేశ్వరి వాళ్లిద్దరినీ చూసింది.
మీ ఇద్దరి పెళ్లి కోసం ఎంత ఏర్పాట్లు చేశాం. మీ ఇద్దరూ కూడా ఎంతో ఆశగా ఎదురుచూశారు. ఇలా మధ్యలో ఆగిపోతుందని నేను అనుకోలేదు అని బాధగా అంది.
అమ్మా… ఇప్పుడు ఆ విషయం ఎందుకు నువ్వు ముందు కోలుకో. అసలు అక్కడ ఏం జరిగిందో మాకు పూర్తిగా చెప్పు. నువ్వు చెప్పకుండా మేము ఏదో ఊహించుకుంటున్నాం. నీకు ఎవరి వల్లైనా ప్రమాదం ఉంటే మాత్రం ఊరుకోను. ఎవరైనా సరే వదిలిపెట్టను అని మురారి గంభీరంగా అన్నాడు.