హాస్పిటల్ గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
రాజేశ్వరి మంచం మీద పడుకుని ఉంది. ఆమెకు శారీరకంగా కాస్త ఉపశమనం కలిగినా, మనసులో మాత్రం అలజడి తగ్గడం లేదు. కళ్ళు మూసుకున్న ప్రతిసారీ భారతీ కనిపిస్తోంది. ఆమె మాటలు గుర్తుకొస్తున్నాయి. ఇన్నాళ్లుగా ఎవరికీ తెలియకుండా దాచిన గతం మళ్లీ తన ముందుకొచ్చి నిలబడినట్టుగా అనిపిస్తోంది.
మంచం పక్కనే కూర్చున్న మురారి తల్లి ముఖంలోకి చూస్తున్నాడు.
అమ్మా… ఎలా ఉంది ఇప్పుడు? నొప్పి తగ్గిందా? అని అడిగాడు.
బాగానే ఉందిరా… నువ్వు ఇంతలా కంగారుపడాల్సిన అవసరం లేదు అని రాజేశ్వరి చెప్పింది.
ఆమె మాటల్లో కొడుకుపై ప్రేమ ఉన్నా, మనసులోని భయం మాత్రం దాచలేకపోతోంది.