ప్రణయం – 1
ప్రణయం
హైదరాబాద్‌లోని ఒక ప్రముఖ కార్పొరేట్ కంపెనీ.
ఎప్పటిలాగే ఉదయం తొమ్మిది గంటలకే ఆఫీస్ అంతా హడావుడిగా మారిపోయింది. ల్యాప్‌టాప్‌ల ముందు కూర్చున్న ఉద్యోగులు, వరుసగా వస్తున్న మీటింగ్ నోటిఫికేషన్స్, కాఫీ కప్పులతో పరుగులు తీస్తున్న వాళ్లు… ఆ గందరగోళంలోనూ ఒక వ్యక్తి మాత్రం తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్టుగా నడుస్తున్నాడు.
అతనే నరేంద్ర.
కంపెనీలో అతని పేరు వినగానే చాలామందికి గుర్తొచ్చేది ఒక్కటే—
“మాటల్లో డైరెక్ట్… నిర్ణయాల్లో స్ట్రాంగ్.”
ఎవరినీ మెప్పించడానికి మాట్లాడడు. తప్పు చేస్తే తప్పు అని చెబుతాడు. సరైన పని చేస్తే ప్రశంసించడానికి కూడా వెనకాడడు. అతని టీమ్‌లో పనిచేసేవాళ్లకు అతనంటే గౌరవం ఎక్కువ… కొంచెం భయం కూడా.
అదే రోజు కొత్త ప్రాజెక్ట్ కోసం ఒక కొత్త టీమ్ ఆఫీస్‌లోకి అడుగుపెట్టింది.
ఆ టీమ్‌లో అందరి దృష్టిని ఆకర్షించిన అమ్మాయి—
ప్రణిత.
చూపులో ప్రశాంతత.
మాటల్లో ధైర్యం.
నిర్ణయంలో స్పష్టత.
ఎవరైనా తనను తక్కువ అంచనా వేస్తే, నవ్వుతూ పక్కకు తప్పుకునే రకం కాదు.
మొదటి రోజే ప్రాజెక్ట్ మీటింగ్‌లో నరేంద్ర తన టీమ్‌కు కొన్ని సూచనలు ఇస్తుండగా, ప్రణిత ఒక పాయింట్‌పై అతన్ని ఆపింది.
“సారీ సర్… ఈ నిర్ణయంతో మనం క్లయింట్ అవసరాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేకపోవచ్చు.”
రూమ్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
అందరూ నరేంద్ర వైపు చూశారు.
అతను నెమ్మదిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
“మీకు అలా ఎందుకు అనిపించింది?”
“డేటా ప్రకారం…” అంటూ ప్రణిత తన ల్యాప్‌టాప్‌ను అతని వైపు తిప్పింది.
ఆమె చెప్పిన ప్రతి పాయింట్‌ను నరేంద్ర శ్రద్ధగా విన్నాడు.
చివరికి చిన్నగా నవ్వాడు.
“మీ పాయింట్ కరెక్ట్.”
అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
నరేంద్ర ఎవరి మాటనైనా అంత సులభంగా అంగీకరించడు.
“అయితే ఈ భాగాన్ని మీరు హ్యాండిల్ చేయండి.”
ప్రణిత చిరునవ్వుతో,
“Sure.”
అంది.
ఆ ఒక్క “Sure” నరేంద్ర మనసులో ఎందుకో ఎక్కువసేపు మిగిలిపోయింది.
రోజులు గడిచాయి.
ప్రాజెక్ట్ పేరుతో వాళ్లిద్దరి మధ్య సంభాషణలు పెరిగాయి.
“ప్రణిత, ఈ రిపోర్ట్ మీరు చేశారా?”
“అవును.”
“గుడ్.”
“అంతేనా?”
“ఏం కావాలి?”
“కనీసం ‘బాగా చేశారు’ అనొచ్చు కదా.”
నరేంద్ర నవ్వాడు.
“మీకు ప్రశంసలు కావాలా?”
“అవసరం లేదు. కానీ మీరు ఇవ్వకపోతే అడిగే హక్కు నాకు ఉంది.”
ఆమె మాటలకు నరేంద్ర మొదటిసారి గట్టిగా నవ్వాడు.
ఆ నవ్వు చూసి ప్రణిత కూడా నవ్వింది.
అది వాళ్ల మధ్య మొదలైన చిన్న పరిచయం.
కానీ…
ఆ పరిచయం ఎప్పుడు అభిమానంగా మారిందో వాళ్లకే తెలియలేదు.
ఒక రోజు రాత్రి ప్రాజెక్ట్ డెడ్‌లైన్ కారణంగా ఆఫీస్‌లో అందరూ ఆలస్యంగా ఉన్నారు.
రాత్రి పదకొండు దాటింది.
అందరూ ఒక్కొక్కరుగా వెళ్లిపోయారు.
ప్రణిత మాత్రం ఇంకా తన సిస్టమ్ ముందు కూర్చునే ఉంది.
నరేంద్ర ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
“ఇంకా ఎందుకు వెళ్లలేదు?”
“పని పూర్తవ్వాలి.”
“మిగతాది రేపు చేయొచ్చు.”
“నాకు రేపటి మీద పనిని వాయిదా వేయడం ఇష్టం లేదు.”
నరేంద్ర ఆమెను కొన్ని క్షణాలు చూశాడు.
“మీరు ఎప్పుడూ ఇలానే ఉంటారా?”
“ఎలా?”
“ఎవరూ చెప్పకపోయినా మీ బాధ్యత మీరు తీసుకునేలా.”
ప్రణిత చిరునవ్వింది.
“అలాగే ఉండటం తప్పా?”
“కాదు.”
అతని గొంతులో ఈసారి సాధారణ కఠినత లేదు.
“అది మీలో నాకు నచ్చిన విషయం.”
ఆ మాట వినగానే ప్రణిత కాసేపు నిశ్శబ్దంగా అతని వైపు చూసింది.
నరేంద్ర కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆఫీస్‌లోని ఆ మసక వెలుతురులో…
వాళ్ల మధ్య మొదటిసారి మాటలకందని ఏదో పుట్టింది.
ఆ తర్వాత వాళ్లిద్దరూ ఒకరి కోసం ఒకరు ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టారు.
కాఫీ మెషీన్ దగ్గర చిన్న సంభాషణ.
మీటింగ్‌లో దొంగ చూపులు.
లిఫ్ట్‌లో కలిసి ప్రయాణం.
రోజు చివర్లో—
“Reached home?”
అనే చిన్న మెసేజ్.
అంతే.
కానీ ఆ చిన్న మాటల్లోనే వాళ్ల రోజంతా దాగి ఉండేది.
ఒక సాయంత్రం ప్రణిత ఆఫీస్ నుంచి బయటకు వస్తుండగా, పార్కింగ్‌లో నరేంద్ర కనిపించాడు.
“మీ కోసం వెయిట్ చేస్తున్నాను.”
“నా కోసం?”
“అవును.”
ఆమె కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది.
“ఏదైనా పని ఉందా?”
“ఉంది.”
“ఏంటి?”
నరేంద్ర నేరుగా ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
“మీతో ఒక విషయం మాట్లాడాలి.”
“చెప్పండి.”
అతను ఒక్క క్షణం కూడా తడబడలేదు.
“నాకు మీరు నచ్చారు, ప్రణిత.”
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతను కొనసాగించాడు.
“ఇది ఏదో ఆఫీస్ క్రష్ కాదు. కొద్దిరోజుల పరిచయం వల్ల వచ్చిన ఆకర్షణ కాదు. మిమ్మల్ని నేను గమనించిన కొద్దీ… మీ ధైర్యం, మీ ఆలోచనా విధానం, మీ మీద మీకున్న నమ్మకం… నాకు మరింత నచ్చాయి.”
ప్రణిత అతన్ని చూస్తూనే ఉంది.
“నన్ను ఇష్టపడటం మీకు ఎప్పటి నుంచి?”
“తెలియదు.”
“అయితే ఇప్పుడే ఎందుకు చెబుతున్నారు?”
నరేంద్ర చిరునవ్వాడు.
“ఎందుకంటే నేను ఏ విషయంలోనూ వెనకడుగు వేయను. ప్రేమ విషయంలో కూడా కాదు.”
ఆమె కళ్లలో చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
“మీకు సమాధానం కావాలా?”
“అవును.”
ప్రణిత ఒక అడుగు అతని దగ్గరకు వేసింది.
“నాకు కూడా మీరు నచ్చారు.”
నరేంద్ర కళ్లలో తొలిసారి అతని బలమైన వ్యక్తిత్వాన్ని మించి ఒక మృదుత్వం కనిపించింది.
“ఎప్పటి నుంచి?”
“తెలియదు.”
“అది నా డైలాగ్.”
“కానీ నా మనసు నిజం.”
అతను నవ్వాడు.
“అయితే మన కథ మొదలైందన్నమాట.”
ప్రణిత తల ఊపింది.
“మన కథ కాదు నరేంద్ర…”
అతను ఆసక్తిగా చూశాడు.
“మన ప్రణయం.”
ఆ సాయంత్రం హైదరాబాద్ నగరంలోని వేలాది లైట్ల మధ్య…
రెండు బలమైన మనసులు ఒకరినొకరు ఎంచుకున్నాయి.
అది హడావుడిగా మొదలైన ప్రేమ కాదు.
మాటలతో మాయ చేసిన ప్రేమ కాదు.
ఒకరి వ్యక్తిత్వాన్ని మరొకరు గౌరవిస్తూ…
ఒకరి ధైర్యాన్ని మరొకరు ప్రేమిస్తూ…
నెమ్మదిగా హృదయాల్లో వేర్లు వేసుకున్న ప్రణయం.
Swipe left/right or tap the sides to turn pages