ఈరోజుకి రఘు గారు చనిపోయి పదకొండు రోజులు అయింది. అందరూ సంప్రదాయం ప్రకారం చేయాల్సిన కార్యక్రమాలన్నీ పూర్తి చేశారు.
తను సంతోష్, శాలినిని తమతో పాటు రావాలని అడిగినప్పుడు, వాళ్లకు కూడా ఇన్నేళ్లు జీవించిన తమ ఇంటికి మళ్లీ వెళ్లాలనే కోరిక కలిగింది. అంతేకాదు, ఇప్పుడు పెద్దవాళ్లు ఎవరూ లేకుండా ఒంటరిగా జీవిస్తున్న తను, సంతోష్లను, ఆ ఇద్దరు చిన్న ఆడపిల్లలను చూసి పాపం అనిపించింది.
ఇక్కడ సాక్షి, ఆయుష్కి కౌసల్య గారు ఉన్నారు… ఇంటి యజమాని చంద్ర ప్రసాద్ యాదవ్ గారు ఉన్నారు…
కానీ అక్కడ తను, సంతోష్ ఆఫీసుకు వెళ్లిపోతే ఆ చిన్న ఆడపిల్లలు ఎవరో పనివాళ్ల చేతుల్లో పెరగాల్సి వస్తుందని అనిపించి వాళ్లకు బాధగా అనిపించింది.
వాళ్ల మనసులో ఏమి నడుస్తుందో తెలుసుకున్న తారక్, శాలినిని పిలిచి ఆమెతో మాట్లాడతాడు.
“అత్తయ్య, మీరు సాక్షి, ఆయుష్లను వదిలి వెళ్లాల్సి వస్తుందని బాధపడుతుంటే, ఆ విషయం మర్చిపోండి. మీ కోసం ఈ ఇంటి తలుపులు ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటాయి. ఇక్కడ ఆయుష్ని చూసుకోవడానికి మేమంతా ఉన్నాం.
అతనికి ఇంకా ఎక్కువగా తాతయ్య, అమ్మమ్మల ప్రేమ దొరుకుతుంది. డాడీతో పాటు మా నుంచి కూడా అతనికి ఆ ప్రేమ దొరుకుతుంది.
కానీ అక్కడ తను పిల్లలకు ఎవరూ లేరు. ఆ పిల్లలు ఒంటరిగా పెరగాలి.
ఆ చిన్న ఆడపిల్లలు మీ ఆశ్రయంలో పెరిగితే మంచి పిల్లలుగా ఎదగవచ్చు. మీరు వారికి మంచి సంస్కారం నేర్పిస్తారు.
అందుకు సాక్ష్యంగా సాక్షి ఉంది. నేను నా చెల్లెలు అని జాలి చూపించడం లేదు అత్తయ్య. కానీ ఆ చిన్న ఆడపిల్లలు నాకు కూడా పిల్లల్లాంటివాళ్లే.
మీకు ఏది అనిపిస్తే అది చేయండి. కానీ ఈ ఇంటి తలుపులు మాత్రం మీ కోసం ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటాయి” అని చెబుతాడు.