విడదీయలేని బంధం 🔥 – 1
1.విడదీయలేని బంధం💖
ఉదయం ఆరు గంటలు…
కిటికీ తెరల మధ్య నుంచి వచ్చిన సూర్యకిరణాలు గదిలోకి మెల్లగా జారుకుంటున్నాయి.
చిన్న మంచం మీద దుప్పటిని కప్పుకుని పడుకున్న ఆరాధ్య నిద్రలోనే నవ్వుతోంది.
వంటగదిలో నుంచి వస్తున్న కాఫీ వాసనతో ఆమె నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచింది.
“అమ్మా…”
ఆ ఒక్క పిలుపుతో వంటగదిలో ఉన్న మిహిరా ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది.
“లేచావా బంగారం?”
ఆరాధ్య దుప్పటి పక్కకు తీసి మంచం మీద కూర్చుంది.
“అమ్మా… నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్లిపోవు కదా?”
మిహిరా చేతిలోని కప్పును పక్కన పెట్టి వెంటనే కూతురి దగ్గరకు వచ్చింది.
“నేను ఎక్కడికీ వెళ్లను.”
“ప్రామిస్?”
“ప్రామిస్.”
ఆరాధ్య తన చిన్న వేలిని తల్లి వేలికి చుట్టింది.
“నువ్వే నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్.”
మిహిరా నవ్వుతూ ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుంది.
“నువ్వే నా ప్రపంచం.”
ఆ మాట చెప్పినప్పుడు మాత్రం మిహిరా కళ్లలో ఒక చిన్న బాధ మెరిసింది.
ఎందుకంటే ఆరాధ్యకు తెలియని ఒక నిజం ఉంది.
ఆమె పుట్టుక వెనుక ఒక రహస్యం ఉంది.
ఒక రాత్రి…
మిహిరా జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసిన ఒక రాత్రి.
ఆ రాత్రి తర్వాత తన జీవితంలోకి వచ్చిన ఈ చిన్నారి కోసం మిహిరా తన గతాన్ని మొత్తం మూసేసుకుంది.
కానీ గతం ఎప్పటికీ తలుపు బయటే ఉండదు.
ఒకరోజు అది తిరిగి వస్తుంది.
—
“అమ్మా…”
“హ్మ్?”
“ఇవాళ స్కూల్లో ఫాదర్స్ డే.”
మిహిరా ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఆరాధ్య మాత్రం అమాయకంగా మాట్లాడుతూనే ఉంది.
“అందరి నాన్నలు వస్తారట.”
మిహిరా ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“అమ్మా…”
“హ్మ్?”
“నా నాన్న ఎందుకు రాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు మిహిరా దగ్గర ఎన్నో సమాధానాలు ఉన్నాయి.
కానీ ఏ ఒక్కటీ తన కూతురికి చెప్పే ధైర్యం లేదు.
“నీకు అమ్మ ఉంది కదా.”
“కానీ నాన్న?”
మిహిరా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
ఆమె వెంటనే ఆరాధ్యను తన ఒడిలోకి తీసుకుంది.
“నీకు ఎప్పుడైనా ఏదైనా కావాలంటే అమ్మను అడుగు.”
“అమ్మ అన్నీ చేస్తావా?”
“నీ కోసం ఏదైనా చేస్తాను.”
ఆరాధ్య నవ్వింది.
“అయితే నాకు చాక్లెట్ కావాలి.”
మిహిరా కూడా నవ్వింది.
“అదేనా నీ కోరిక?”
“అవును.”
ఆ చిన్న నవ్వుతో గదిలోని బాధ కొద్దిసేపు మాయమైంది.
—
సాయంత్రం…
స్కూల్ నుంచి ఆరాధ్యను తీసుకుని మిహిరా ఇంటికి బయలుదేరింది.
ఆరాధ్య రోజంతా జరిగిన విషయాలన్నీ చెబుతోంది.
“అమ్మా, ఇవాళ ఒక అమ్మాయి వాళ్ల నాన్నతో వచ్చింది.”
మిహిరా నిశ్శబ్దంగా వింటోంది.
“అతను ఆమెను ఎత్తుకుని తీసుకెళ్లాడు.”
మిహిరా అడుగులు నెమ్మదించాయి.
ఆరాధ్య తల్లి ముఖం చూసింది.
“అమ్మా… నువ్వు బాధపడుతున్నావా?”
మిహిరా వెంటనే నవ్వింది.
“లేదు బంగారం.”
“అయితే నవ్వు.”
ఆరాధ్య తన చిన్న చేతులతో తల్లి చెంపలను పట్టుకుని నవ్వించింది.
మిహిరా నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.
“నువ్వు చాలా తెలివైనదానివి.”
“నాకు తెలుసు.”
ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ ముందుకు నడిచారు.
అప్పుడే…
వెనుక నుంచి ఒక బైక్ వేగంగా దూసుకొచ్చింది.
మిహిరా వెంటనే ఆరాధ్యను తనవైపు లాగింది.
బైక్ వాళ్ల పక్కగా దూసుకెళ్లింది.
ఆరాధ్య భయంతో తల్లిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“అమ్మా!”
“ఏమీ కాలేదు.”
కానీ మిహిరా గుండె మాత్రం వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
ఆమెకు ఏదో తేడాగా అనిపించింది.
ఎవరో తమను గమనిస్తున్నట్టుగా ఉంది.
—
కొంత దూరం వెళ్లిన తర్వాత…
మిహిరా వెనక్కి చూసింది.
ఎవరూ కనిపించలేదు.
మళ్లీ ముందుకు నడిచింది.
కొన్ని అడుగుల తర్వాత…
ఒక నల్ల కారు వారి ముందు వచ్చి ఆగింది.
మిహిరా అడుగులు ఆగిపోయాయి.
కారు తలుపు తెరుచుకుంది.
ఇద్దరు వ్యక్తులు బయటకు దిగారు.
“మిహిరా…”
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
“ఐదు సంవత్సరాలుగా దాక్కుంటున్నావు కదా?”
మిహిరా ఆరాధ్యను తన వెనుకకు తీసుకుంది.
“మీకు నా దగ్గర ఏం కావాలి?”
వాళ్లలో ఒకడు నవ్వాడు.
“నీ దగ్గర ఉన్నది.”
“నా దగ్గర ఏమీ లేదు.”
“ఉంది.”
అతని చూపు ఆరాధ్య వైపు వెళ్లింది.
మిహిరా వెంటనే కూతురిని గట్టిగా తనవైపు లాగుకుంది.
“నా కూతురి వైపు చూడకండి!”
“అయితే మా మాట విను.”
“ఏం కావాలి?”
అతను ఫోన్ తీసి ఒక ఫోటో చూపించాడు.
ఆ ఫోటో చూసిన వెంటనే మిహిరా ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
ఆమె గతం…
తాను ఎవరికీ చూపించకూడదనుకున్న ఒక జ్ఞాపకం…
ఆ ఫోటోలో ఉంది.
“ఇది మీ దగ్గరికి ఎలా వచ్చింది?”
“అది నీకు అవసరం లేదు.”
అతను చల్లగా అన్నాడు.
“రేపటిలోగా మా మాట వినకపోతే… ఈ ఫోటో అందరికీ వెళ్తుంది.”
“వద్దు…”
“అంతేకాదు.”
అతని చూపు ఆరాధ్యపై పడింది.
“నీ కూతురికి సంబంధించిన నిజం కూడా బయటపడుతుంది.”
మిహిరా కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి.
“నా కూతురిని ఇందులోకి తీసుకురావద్దు.”
“అది నీ చేతుల్లోనే ఉంది.”
వాళ్లు ముందుకు రావడంతో…
మిహిరా ఆరాధ్య చేతిని పట్టుకుని పరుగెత్తింది.
“అమ్మా… నాకు భయంగా ఉంది!”
“ఏమీ కాదు బంగారం… అమ్మ ఉంది.”
వెనుక అడుగుల శబ్దం.
ముందు చీకటి గల్లి.
మిహిరా ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
ముందు దారి మూసుకుపోయింది.
వెనుక వాళ్లు దగ్గరపడుతున్నారు.
ఆమె ఆరాధ్యను తన వెనుక దాచుకుంది.
అప్పుడే…
చీకటిలో ఒక కారు హెడ్‌లైట్లు వెలిగాయి.
కారు వాళ్ల ముందు ఆగింది.
తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
ఎవరో ఒక వ్యక్తి కారులో నుంచి బయటకు దిగాడు.
మిహిరా అతని వైపు చూసింది.
అతను నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.
ఆ ఇద్దరు వ్యక్తుల ముందు నిలబడి ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
“ఆమెను వదిలేయండి.”
మిహిరా గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
ఎందుకో…
ఆ స్వరం ఆమెకు చాలా పరిచయంగా అనిపించింది.
ఆమె కళ్లలో భయం, ఆశ్చర్యం రెండూ కలిశాయి.
ఆ వ్యక్తి వైపు చూస్తూనే ఆమె పెదవుల నుంచి ఒక పేరు జారింది…
“ఆరవ్…”
అతను మిహిరా వైపు చూశాడు.
అతని కళ్లలో మాత్రం గుర్తింపు లేదు.
కేవలం ఒక ప్రశ్న.
“నేను నీకు తెలుసా?”
మిహిరా సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె చూపు అతని ముఖం మీదే నిలిచిపోయింది.
ఐదు సంవత్సరాలుగా దాచుకున్న గతం…
తన కూతురు పుట్టుక వెనుక ఉన్న రహస్యం…
తాను ఎప్పటికీ కలవకూడదనుకున్న వ్యక్తి…
తన ముందే నిలబడి ఉన్నాడు.
అక్కడితో మొదటి ఎపిసోడ్ ముగిసింది…
కొనసాగుతుంది….
కామెంట్స్ ప్లీజ్ 💖 💖 💖 💖
Swipe left/right or tap the sides to turn pages