ఆమె 6 min read

ఆమె – 2

ఆసుపత్రి గదిలో బెడ్‌పై పడుకుని ఉన్న ఆ తల్లి కళ్లు మూసుకున్నా, మనసు మాత్రం తన బిడ్డ చుట్టూనే తిరుగుతోంది.

ఎప్పుడెప్పుడు తన పాపను దగ్గరగా చూసుకుంటానా, ఎప్పుడెప్పుడు తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గుండెలకు హత్తుకుంటానా అని ఎదురుచూస్తోంది. ఇన్ని రోజులుగా కడుపులో మోసిన బిడ్డను చూడలేకపోవడం ఆమెకు ఎంతో బాధగా ఉంది. పాపను ఒక్కసారి చూడాలన్న కోరికతోనే ప్రతి క్షణం గడుపుతోంది.

అప్పుడే గది తలుపు తెరుచుకుంది.

లోపలికి వచ్చిన వ్యక్తిని చూసి ఆమె చూపులు ఒక్కసారిగా అటువైపు మళ్లాయి.

తన భర్త!

మూడు రోజుల తర్వాత ఆసుపత్రికి వచ్చిన అతన్ని చూడగానే ఆమె మనసులో చిన్న ఆశ చిగురించింది. అతను తన దగ్గరకు వచ్చి ఎలా ఉన్నావని అడుగుతాడని, తన బాధను అర్థం చేసుకుని ఓదారుస్తాడని అనుకుంది.

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, తమ బిడ్డను చూడటానికి వచ్చాడన్న ఆలోచనే ఆమెకు కొంత ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.

“వచ్చారా…” అంటూ మెల్లగా పలకరించింది.

అతను తల ఊపుతూ గదిలోకి వచ్చాడు. చుట్టూ ఒకసారి చూసి, అక్కడ ఉన్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

“ఎలా ఉన్నావు?” అని అడిగాడు.

ఆ ప్రశ్న వినగానే ఆమె మనసులోని బాధంతా చెప్పుకోవాలనిపించింది. కానీ అతని ముఖంలో కనిపించిన నిరాసక్తత చూసి మాటలు కాస్త తగ్గిపోయాయి.

“నేను బాగానే ఉన్నాను. కానీ…” అంటూ ఆగిపోయింది.

“కానీ ఏంటి?” అని అడిగాడు.

“మన పాపకు జాండిస్ వచ్చిందట. డాక్టర్లు కొన్ని పరీక్షలు చేస్తున్నారు. అందుకే తనను నా దగ్గరకు తీసుకురావడం లేదు. ఎప్పుడూ తన గురించే ఆలోచనగా ఉంది. ఒక్కసారి తనను దగ్గరగా చూసుకోవాలని ఉంది” అంటూ తన బాధను అతనితో పంచుకుంది.

ఆమె మాటల్లో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. పాప ఆరోగ్యం గురించి చెబుతున్నప్పుడు ఆమె కళ్లు తడిసిపోయాయి.

భర్త తన మాటలు విని కంగారుపడతాడని, వెంటనే పాప ఎలా ఉందో అడుగుతాడని ఆమె అనుకుంది. అవసరమైతే డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లి వివరాలు తెలుసుకుంటాడని ఆశించింది.

కానీ అతని ముఖంలో మాత్రం పెద్దగా మార్పేమీ కనిపించలేదు.

“డాక్టర్లు చూసుకుంటారుగా. వాళ్లకు తెలుసు ఏం చేయాలో” అని సాధారణంగా సమాధానం చెప్పాడు.

ఆ మాటలు విన్న ఆమె అతని ముఖం వైపు చూసింది.

తన బిడ్డ ఆరోగ్యం గురించి చెబుతున్నప్పుడు కనీసం ఒక్క క్షణమైనా ఆందోళన చూపించని అతన్ని చూసి ఆమెకు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు.

“అవును… డాక్టర్లు చూసుకుంటున్నారు. కానీ నాకు చాలా భయంగా ఉంది. పాపను నా దగ్గర లేకుండా ఉంచేసరికి ఏదోలా ఉంది. తనను ఒక్కసారి అయినా చూడాలని ఉంది” అంది.

“చూస్తావులే. ఇప్పుడు దాని గురించి అంతగా ఆలోచించకు” అన్నాడు అతను.

అంతే!

ఆమె చెప్పిన బాధకు అతను ఇచ్చిన సమాధానం అంతే.

తన కూతురు ఆరోగ్యం గురించి మరిన్ని వివరాలు అడగలేదు. పాపను ఎక్కడ ఉంచారు, డాక్టర్లు ఏం చెప్పారు, ఎప్పుడు తన దగ్గరకు తీసుకొస్తారు అన్న విషయాల గురించి కూడా తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదు.

ఆమె మాత్రం అతని ముఖంలో ఏదైనా మార్పు కనిపిస్తుందేమోనని చూస్తూనే ఉంది.

కానీ అతను తన ఫోన్ తీసి అందులో ఏవో మెసేజ్‌లు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.

గదిలో కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

ఆమెకు అతనితో ఇంకా ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడాలని ఉంది. పాప పుట్టినప్పుడు తనకు ఎలా అనిపించిందో చెప్పాలని ఉంది. తన బిడ్డను మొదటిసారి చూసినప్పుడు అతను ఎంత సంతోషపడతాడో ఊహించుకున్నానని చెప్పాలని ఉంది.

కానీ ఇప్పుడు అతని ప్రవర్తన చూస్తుంటే ఆ మాటలన్నీ చెప్పాలన్న ధైర్యం కూడా రావడం లేదు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత అతను ఫోన్ పక్కన పెట్టి లేచాడు.

“నేను వెళ్లాలి. కొంచెం పని ఉంది” అన్నాడు.

ఆ మాట విన్న ఆమె ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది.

“ఇప్పుడేనా?” అని అడిగింది.

ఆ ప్రశ్నలో ఆశ్చర్యం కంటే బాధ ఎక్కువగా ఉంది.

“అవును. ముఖ్యమైన పని ఉంది. నువ్వు ఇక్కడే ఉండు. ఏమైనా అవసరం ఉంటే మీ అమ్మను అడుగు” అని చెప్పాడు.

ఆమె ఏదో మాట్లాడబోయింది. కానీ అతను అప్పటికే తలుపు వైపు నడవడం ప్రారంభించాడు.

“పాపను ఒక్కసారి చూసి వెళ్లొచ్చుగా…” అంది మెల్లగా.

అతను వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

“ఇప్పుడు నాకంత టైమ్ లేదు. తర్వాత చూస్తాను” అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

తలుపు మూసుకున్న శబ్దం గదిలో వినిపించింది.

ఆమె మాత్రం అతను వెళ్లిపోయిన తలుపు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

తన భర్త వచ్చాడన్న సంతోషం కొన్ని నిమిషాలు కూడా నిలవలేదు. అతను వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో మళ్లీ ఒంటరితనం ఆమెను చుట్టుముట్టింది.

అతను తనతో ఎక్కువసేపు ఉండలేకపోవడానికి నిజంగానే పని కారణమా? లేక తనకు, తన బిడ్డకు అతని జీవితంలో అంత ప్రాధాన్యం లేదా?

ఆమె మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు మొదలయ్యాయి.

అప్పటివరకు భర్త ప్రవర్తనను పెద్దగా పట్టించుకోకూడదని అనుకుంది. పాప పుట్టిన తర్వాత అందరూ ఆనందంగా ఉంటారని, తమ కుటుంబంలో కూడా అంతా బాగుంటుందని ఆశించింది.

కానీ ఇప్పుడు ఆ ఆశలన్నీ మెల్లగా చెదిరిపోతున్నట్లు అనిపిస్తోంది.

అతను పాపను చూడటానికి కూడా ఆసక్తి చూపించకపోవడం ఆమెను మరింత బాధపెట్టింది.

ఒక తండ్రి తన బిడ్డ పుట్టిందని తెలుసుకున్నప్పుడు సంతోషపడటం సహజం కాదా? బిడ్డ ఆరోగ్యం బాగోలేదని తెలిసినప్పుడు కంగారుపడటం సహజం కాదా? తన భార్య బాధపడుతుంటే ఆమెకు ధైర్యం చెప్పాలని అనిపించదా?

ఇవన్నీ ఆమెకు సాధారణమైన విషయాలే.

కానీ తన జీవితంలో మాత్రం అవే అందని ఆశలుగా మారుతున్నాయని ఆమెకు అర్థమవుతోంది.

ఇంతలో ఆమె తల్లి గదిలోకి వచ్చింది.

కూతురు ముఖం చూసిన వెంటనే ఏదో జరిగిందని అర్థమైంది.

“ఏమైందమ్మా? అల్లుడు వెళ్లిపోయాడా?” అని అడిగింది.

ఆమె సమాధానం చెప్పకుండా తల ఊపింది.

“పాప గురించి చెప్పావా? తన ఆరోగ్యం ఎలా ఉందో అడిగాడా?” అని మరోసారి అడిగింది తల్లి.

ఆ ప్రశ్న వినగానే ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“చెప్పాను అమ్మా… పాపకు జాండిస్ వచ్చిందని, తనను ఇంకా నా దగ్గరకు తీసుకురాలేదని చెప్పాను. కానీ ఆయన పెద్దగా ఏమీ మాట్లాడలేదు. పని ఉందని వెళ్లిపోయారు” అంది.

ఆ మాటలు చెబుతున్నప్పుడే ఆమె గొంతు వణికింది.

తల్లి కూతురి పక్కన కూర్చుని ఆమె చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

“నువ్వు బాధపడకమ్మా. పాప త్వరగా కోలుకుంటుంది. నువ్వు కూడా ఆరోగ్యం జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి” అంటూ ఓదార్చింది.

“నేను నా గురించి బాధపడటం లేదమ్మా. పాప గురించి భయంగా ఉంది. తనకు ఏమవుతుందోనని మనసంతా ఆలోచనగా ఉంది. ఈ సమయంలో ఆయన కొంచెం ధైర్యం చెబుతారని అనుకున్నాను. కనీసం పాప ఎలా ఉందో తెలుసుకోవడానికి అయినా ప్రయత్నిస్తారని అనుకున్నాను” అంది.

ఆమె మాటలు వింటున్న తల్లికి కూడా బాధగా అనిపించింది.

కూతురు పెళ్లి చేసుకుని కొత్త జీవితంలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు, భర్తతో కలిసి సంతోషంగా ఉంటుందని ఆమె ఆశించింది. ఇప్పుడు బిడ్డ పుట్టిన సమయంలో కూడా తన కూతురు ఇంత బాధపడుతుందని అనుకోలేదు.

అయినా కూతురి మనసులో మరింత బాధ పెంచకూడదని ఆమె తన భావాలను బయటకు చూపించలేదు.

“కొంతమందికి బాధను ఎలా చూపించాలో తెలియకపోవచ్చు. నువ్వు ఎక్కువగా ఆలోచించకు. పాప బాగుండాలని కోరుకుందాం” అంటూ కూతురిని ఓదార్చింది.

తల్లి మాటలకు ఆమె తల ఊపింది. కానీ మనసులో మొదలైన బాధ మాత్రం తగ్గలేదు.

ఆమెకు భర్తపై కోపం రావడం లేదు. తనను ప్రేమించడంలేదని వెంటనే నిర్ణయించుకోవాలనీ అనిపించడం లేదు.

అతను ఎందుకిలా ప్రవర్తిస్తున్నాడో తెలుసుకోవాలని మాత్రమే ఉంది.

తనకు ఏదైనా తప్పు జరిగిందా? తన వల్ల అతనికి ఏదైనా బాధ కలిగిందా? లేక ఆడపిల్ల పుట్టిందన్న కారణంతోనే అతను ఇంత నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నాడా?

ఆఖరి ఆలోచన ఆమె మనసును మరింత కలచివేసింది.

ఎందుకంటే, అతని తల్లి ఆడపిల్ల పుట్టిందన్నప్పుడు చూపించిన అసంతృప్తి ఆమెకు గుర్తుంది. అప్పట్లో ఆ విషయాన్ని అంతగా పట్టించుకోలేదు. కానీ ఇప్పుడు భర్త ప్రవర్తనను చూస్తుంటే ఆ మాటల వెనుక ఉన్న అర్థం మెల్లగా తెలుస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది.

అయినా తన బిడ్డ విషయంలో అలాంటి ఆలోచనలకు తావివ్వకూడదని ఆమె మనసులో అనుకుంది.

పాప ఆడపిల్లగా పుట్టిందంటే తప్పేముంది?

తన బిడ్డ తనకు మహాలక్ష్మి.

తన కళ్ల ముందు పెరిగి పెద్దదవుతూ, తన జీవితాన్ని ఆనందంతో నింపబోయే చిన్నారి.

ఆమెకు తన బిడ్డపై ప్రేమ తప్ప మరే భావన లేదు.

అదే సమయంలో తన బిడ్డకు తండ్రి ప్రేమ కూడా దక్కాలని కోరుకుంది. తండ్రి తనను చేతుల్లోకి తీసుకుని ముద్దు పెట్టుకోవాలని, తన బిడ్డను చూసి గర్వపడాలని ఆశించింది.

తనకు లభించని ప్రేమను తన కూతురు కూడా అనుభవించకూడదని కాదు… తన బిడ్డ జీవితంలో అలాంటి బాధకు అసలు చోటే ఉండకూడదని ఆమె కోరుకుంది.

ఆమెకు తెలియదు…

ఇప్పుడిప్పుడే తన మనసులో మొదలవుతున్న ఈ చిన్న చిన్న బాధలు, రాబోయే రోజుల్లో ఎన్నో ప్రశ్నలుగా మారబోతున్నాయని.

తన భర్త ప్రవర్తనలోని ఈ నిర్లక్ష్యం కేవలం ఈ మూడు రోజులతో ముగిసిపోతుందా? లేక తన కూతురు పెరిగే కొద్దీ మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తుందా?

ఆమెకు సమాధానాలు తెలియవు.

ప్రస్తుతానికి ఆమెకు కావాల్సింది తన బిడ్డ క్షేమంగా ఉండటం మాత్రమే.

ఆమె మళ్లీ కళ్లు మూసుకుని మనసులో దేవుడిని ప్రార్థించింది.

“దేవుడా… నా పాపను క్షేమంగా నా దగ్గరకు తీసుకురా. తనకు ఏ కష్టం రాకుండా చూడు. తన జీవితంలో ఎప్పుడూ సంతోషమే ఉండాలి.”

ఆమె ప్రార్థనలో తన కోసం ఒక్క కోరిక కూడా లేదు.

తన బిడ్డ సంతోషంగా ఉండాలి. తన బిడ్డకు ప్రేమ దక్కాలి. తన బిడ్డ జీవితంలో ఎప్పుడూ కన్నీళ్లకు చోటు ఉండకూడదు.

అదే ఆమె మనసులోని ఆశ.

అదే సమయంలో, ఆసుపత్రి గదికి దూరంగా తన పనుల్లో నిమగ్నమైన ఆమె భర్తకు మాత్రం, తన భార్య మనసులో ఎన్ని ప్రశ్నలు మొదలయ్యాయో తెలియదు.